Loading...

Κατηγορίες

Παρασκευή 16 Ιούλ 2021
Πεθαίνουν για να τακτοποιηθούν: μετανάστες σε απεργία πείνας
Κλίκ για μεγέθυνση

 

 

Σκηνή στην εκκλησία Béguinage, μία από τις τοποθεσίες στις Βρυξέλλες όπου  βρίσκονται σε απεργία πείνας μετανάστες χωρίς έγγραφα. Φωτογραφία μέσω του The Left / Flickr (CC BY-NC-SA 2.0)

 

 

 

Τις τελευταίες 50 ημέρες, σχεδόν 500 μετανάστες χωρίς έγγραφα έχουν προβεί σε απεργία πείνας στη βελγική πρωτεύουσα των Βρυξελλών, απαιτώντας να τακτοποιηθούν.

 

 

 

 

15 Ιουλίου 2021

ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ
ROAR Collective

 

Μετάφραση / Επιμέλεια Β. Αντωνίου


Η Farida είναι 51 ετών. Γεννήθηκε στο Βέλγιο. Όλη η οικογένειά της έχει τη βελγική ιθαγένεια. Η Farida έχει μια σταθερή δουλειά. Καθαρίζει γραφεία και δημόσια κτίρια, για 6-8 € την ώρα. Η τελευταία αίτησή της για νομιμοποίηση του εργασιακών της δικαιωμάτων απορρίφθηκε και έλαβε μια κρατική απόφαση να εγκαταλείψει την περιοχή.

Ο Kiran εγκατέλειψε έναν εμφύλιο πόλεμο στο Νεπάλ πριν από 16 χρόνια και υπέβαλε αίτηση ασύλου στο Βέλγιο. Ενώ το αίτημά του για άσυλο ήταν ακόμη σε εκκρεμότητα, πήρε μια δουλειά που τον  πλήρωνε  με 10 ευρώ την ώρα. Όταν απορρίφθηκε η αίτησή του για άσυλο, ο μισθός του μειώθηκε στα 2,5 € την ώρα. Η κόρη του, γεννημένη στο Βέλγιο, είναι τώρα πέντε ετών και μιλάει άπταιστα Φλαμανδικά, την οποία έμαθε στο σχολείο. Η οικογένεια υπέβαλε πέντε αιτήσεις για τακτοποίηση, απορρίφθηκαν όλες.

Ο Mohamed ζει στο Βέλγιο για 17 χρόνια. Αποθηκεύει μια παλιά εικόνα για τα εγκαίνια του νέου μετρό των Βρυξελλών. «Δούλεψα σε δημόσια εργοτάξια. […] Έσκαψα τις σήραγγες του μετρό που συνδέουν τις τέσσερις γραμμές. Ήταν δύσκολο. Αυτό που θυμάμαι πιο έντονα, είναι ότι κοιτούσαμε πάντα οξυγόνο. " Ο Μοχάμεντ εργάστηκε για έναν εκμεταλλευτή με την ανοχή του κράτους υπεργολάβο «χωρίς καμία ασφάλιση ή προστασία». Προσθέτει: «Αν είμαστε τυχεροί, μας πληρώνουν 3 € την ώρα.»

Οι Farida, Kiran και Mohamed είναι μέρος μιας πολιτικής συλλογικότητας που αποτελείται από 475 μετανάστες χωρίς έγγραφα. Τις τελευταίες 50 ημέρες, κατέλαβαν δύο πανεπιστήμια και μια εκκλησία και πραγματοποίησαν απεργία πείνας στις  τρεις αυτές  διαφορετικές τοποθεσίες των Βρυξελλών.. Έχοντας αρχικά συμμετάσχει σε πιο παραδοσιακές μορφές πολιτικών δράσεων -  ασκώντας πιέσεις για να συνεχίσουν, διαδηλώσεις, καταλήψεις κ.λπ. – και όταν σπρώχθηκαν στην άκρη από τις συνέπειες της πανδημίας COVID-19, αποφάσισαν να στραφούν σε μια πολιτική δράση έσχατης λύσης: κατέστησαν ορατές από τη δική τους σάρκα τη βία στην οποία υφίστανται καθημερινά. Μειωμένοι από την οικονομική εκμετάλλευση των σωμάτων τους, μετέτρεψαν τους οργανισμούς τους σε τόπο του αγώνα για τη νόμιμη αναγνώρισή τους.

Σύμφωνα με τους γιατρούς που τους φροντίζουν, η απεργία πείνας, μπήκε στην «κρίσιμη» φάση πριν από δύο εβδομάδες. Το σώμα τους, αφού έκαψε όλο το σάκχαρο και το λίπος του, αρχίζει να καταναλώνει τα δικά του όργανα, συμπεριλαμβανομένης της καρδιάς. Ο θάνατος γίνεται τότε μια πραγματική και επικείμενη απειλή.

 

ΑΠΛΕΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ

 

Τα αιτήματα των μεταναστών χωρίς έγγραφα είναι απλά. Πρώτον, θέλουν να τακτοποιηθούν οι απεργοί πείνας. Δεύτερον, θέλουν  καθορισμό σαφών και μόνιμων κριτηρίων νομιμοποίησης, που θα εφαρμόζεται από μια ανεξάρτητη επιτροπή, που να συμπεριληφθεί στην πολιτική ατζέντα της κυβέρνησης.

Ο σημερινός υφυπουργός ασύλου και μετανάστευσης, ο χριστιανοδημοκράτης Sammy Mahdi, αρνείται να ξεκινήσει οποιαδήποτε διαπραγμάτευση σε αυτή τη βάση. Προσφεύγει σε ένα βαρύ επιχείρημα για να δικαιολογήσει την άκαμπτη στάση του: οι μετανάστες χωρίς έγγραφα έχουν λάβει εντολή να εγκαταλείψουν το έδαφος, την οποία έχει εκδώσει το κράτος, στην οποία δεν συμμορφώθηκαν. Επομένως, είναι ατομικά υπεύθυνοι για τη διοικητική τους κατάσταση.

Είναι αρκετός αυτός ο νομικός φορμαλισμός για να δικαιολογήσει την άρνηση νομικού καθεστώτος απόρριψης των μετανάστες χωρίς έγγραφα; Σαρώνει με ευκολία κάτω από το χαλί το γεγονός ότι το Βέλγιο (και ευρύτερα η Ευρωπαϊκή Ένωση) παράγει συχνά την παράτυπη κατάσταση των μεταναστών. Υπάρχουν 150.000 άτομα που ζουν και εργάζονται στο Βέλγιο χωρίς χαρτιά. Σύμφωνα με μια μελέτη που εκπονήθηκε από το Pew Center, περίπου 3,9 έως 4,8 εκατομμύρια άτομα είναι μετανάστες χωρίς έγγραφα εντός της Ε.Ε. Αυτός ο τεράστιος αριθμός είναι το αποτέλεσμα μιας σκόπιμης αλλαγής στο σχεδιασμό των πολιτικών μετανάστευσης.

 

 

Σκηνή στην εκκλησία Béguinage, μία από τις τοποθεσίες στις Βρυξέλλες όπου  προβαίνουν σε απεργία πείνας,  μετανάστες χωρίς έγγραφα. Φωτογραφία μέσω του The Left / Flickr (CC BY-NC-SA 2.0)

 

 

Κατά τα τελευταία 20 χρόνια, τα ευρωπαϊκά κράτη μείωσαν συλλογικά και δραστικά τις νόμιμες οδούς μετανάστευσης προς την Ευρώπη. Προωθούσαν περιοριστικές και αυθαίρετες πρακτικές στο πλαίσιο της δημόσιας διοίκησής τους, ενισχύοντας, για παράδειγμα, τους όρους ανανέωσης των προσωρινών αδειών διαμονής - που ώθησαν πολλούς μετανάστες σε παράνομη κατάσταση. Εξωτερικεύουν το ευαίσθητο καθήκον του ελέγχου των ευρωπαϊκών εξωτερικών συνόρων, μεταβιβάζοντας αυτήν την ευθύνη σε γειτονικά κράτη όπως η Τουρκία και η Λιβύη, των οποίων τα αρχεία σχετικά με την ευημερία των μεταναστών είναι φτωχά. Άφησαν επίσης τις αγορές εργασίας τους να κατατμηθούν μεταξύ των εργαζομένων με και χωρίς έγγραφα, τα οποία τροφοδοτούν περαιτέρω την κοινωνική απόρριψη σε οικονομικούς τομείς που δεν μπορούν να ανατεθούν σε εξωτερικούς πόρους - κατασκευές, τρόφιμα και φιλοξενία, φροντίδα κ.λπ. - ενώ διευκολύνεται η εκμετάλλευση ενός ανασφαλούς εργατικού δυναμικού.

Αυτός ο νομικός φορμαλισμός παραβλέπει επίσης την περίεργη ιστορία των μεταναστευτικών πολιτικών του Βελγίου. Περίπου κάθε δέκα χρόνια για τις τελευταίες δεκαετίες, το Βέλγιο αντιλαμβάνεται ότι υπάρχουν πολλοί μετανάστες χωρίς χαρτιά που ζουν στην επικράτειά του και ότι αυτή η κατάσταση είναι μακροπρόθεσμα μη βιώσιμη. Στη συνέχεια, το Βέλγιο προχωρά σε εκστρατείες κανονικής προσαρμογής μεγάλης κλίμακας - η πρώτη το 1999-2000 και η δεύτερη το 2009-2011 - ορκίζεται κάθε φορά ότι αυτό θα ήταν το τελευταίο.

Αντιθέτως, η Γαλλία και η Ισπανία κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι αυτή η ακανόνιστη διαχείριση της μετανάστευσης οδήγησε σε πολιτικό αδιέξοδο Επέλεξαν να καθορίσουν ορισμένα σαφή και μόνιμα κριτήρια - όπως η διάρκεια της διαμονής, μια σταθερή δουλειά, αποδεδειγμένοι κοινωνικοί δεσμοί, κ.λπ. - βάσει των οποίων οι μετανάστες χωρίς έγγραφα μπορούν να ρυθμιστούν σε συνεχή και ατομική βάση.

 

Ο ΦΟΒΟΣ ΤΗΣ ΑΚΡΟΔΕΞΙΑΣ

 

Η βελγική κυβέρνηση - όπως πολλές άλλες κυβερνήσεις σε ολόκληρη την Ευρώπη - διαπράττει ένα σοβαρό πολιτικό λάθος. Αποθαρρύνεται από την άνοδο των δεξιών εθνικιστικών κομμάτων Προσπαθεί να οριοθετηθεί από αυτήν την πολιτική προσφορά, παρόλο που απευθύνεται στο εκλογικό της σώμα, εφαρμόζοντας μεταναστευτικές πολιτικές που είναι «σταθερές αλλά ανθρώπινες».

Αλλά, ρεαλιστικά, αυτό σημαίνει ότι η βελγική κυβέρνηση εφαρμόζει επί του παρόντος μια αποδυναμωμένη έκδοση της πλατφόρμας μετανάστευσης που προωθείται από εθνικιστικά κόμματα, ενώ ισχυρίζεται ότι εκτιμά σε μεγάλο βαθμό τα ανθρώπινα δικαιώματα και τους κανόνες του διεθνούς δικαίου. Μια τέτοια προσέγγιση ισοδυναμεί με διπλή αποτυχία. Αυτό συνεπάγεται ότι τα ξενοφοβικά κόμματα έχουν τις σωστές πολιτικές απαντήσεις στη μετανάστευση, ενώ διατηρούν τις καθολικές αξίες στις οποίες αναφέρεται. Για να καταπολεμήσουμε την ακροδεξιά, δεν επιλέγουμε την πολιτική ατζέντα της. Για να πολεμήσουμε ενάντια στην ακροδεξιά, αμφισβητούμε τις ιδέες της, είτε μέσω της ρητορικής του είτε των πράξεών της.

Για όλους τους παραπάνω λόγους, καλούμε τη βελγική κυβέρνηση να ξαναρχίσει το συντομότερο δυνατό τον διάλογο με τους απεργούς πείνας με την προοπτική της νομιμοποίησής τους και να ξεκινήσει μια πολιτική μεταρρύθμιση που θα καθορίζει ορισμένα σαφή και μόνιμα κριτήρια νομιμοποίησης για το μέλλον.

 

Υπογράφοντες:

 

Ken Loach
Dardenne brothers
Noam Chomsky
Roger Waters
Christiane Taubira
Agnès Jaoui
Agnès B
Brian Eno
Costa Gavras
Michele Ray Gavras
Saule
Susan George
Dominique Gros
Radu Mihaileanu
Cédric Herrou
Dominique Blanc
Judith Butler
Irène Jacob
Marianne Denicourt
André Wilms
Yanis Varoufakis
Jean Ziegler
Ai Wei Wei
Peter Gabriel
Bouli Lanners
Virginie Ledoyen
Natacha Regnier
Liam Cunningham
Jeanne Balibar
Marius Gilbert
Emmanuel André
Robert Guediguian
Françoise Tulkens
Annemie Schaus
Aki Kaurismaki
Mike Leigh
Etienne Balibar
Philippe Geluck
Achille Mbembé

 

 

ROAR Collective

Δημοσιεύεται  για την Κολλεκτίβα ROAR,  από το  περιοδικό ROAR Magazine  ένα διαδικτυακό περιοδικό της ριζοσπαστικής φαντασίας που παρέχει προοπτικές βάσης από τις πρώτες γραμμές του παγκόσμιου αγώνα για πραγματική δημοκρατία.

πηγη:https://roarmag.org/essays/belgium-undocumented-migrants-hunger-strike/


 
© Copyright 2011 - 2022 Στύξ - Ανεξάρτητη Πολιτισμική και Πολιτική Εφημερίδα της Βόρειας Πελοποννήσου