(Γράμμα του Κροπότκιν προς τον Λένιν με ημερομηνία 17 Σεπτεμβρίου 1918)
Αγαπητέ Βλαντιμίρ Ίλιτς!
Ζητώ να συναντηθώ μαζί σας για να μιλήσουμε για ένα πολύ σοβαρό ζήτημα – τον «Κόκκινο Τρόμο».
Είμαι βέβαιος ότι εσύ ο ίδιος το έχεις σκεφτεί πολύ το ζήτημα αυτό και δεν έχεις αποφανθεί επ’ αυτού επιπόλαια, αλλά παρ’ όλα αυτά τολμώ να σου πω ποια είναι η στάση μου απέναντι στον Τρόμο, έπειτα από όλα όσα έχω ζήσει και από όλα όσα έχω σκεφτεί σχετικά με αυτόν, ως λάτρης της Ρωσίας και της επανάστασης.
Η οργή που προκλήθηκε στις τάξεις των συντρόφων σου μετά την απόπειρα κατά της ζωής σου και τη δολοφονία του Ουρίτσκι είναι αρκετά κατανοητή. Και, όπως θα περίμενε κανείς από την πλειονότητα των ανθρώπων που γνωρίζουν ελάχιστα και σκέφτονται ελάχιστα πάνω σε τέτοια θέματα, αναπόφευκτα συζήτησαν για το παρελθόν και σκέφτηκαν να προσφύγουν σε εκδικητικό Τρόμο.
Αλλά αυτό που είναι κατανοητό για την πλειονότητα των ανθρώπων είναι ασυγχώρητο για τους «ηγέτες» του κόμματός σου. Τα καλέσματά τους για μαζικό Κόκκινο Τρόμο· οι διαταγές τους για αρπαγές ανθρώπων και κράτησής τους ως ομήρων· οι μαζικοί πυροβολισμοί ανθρώπων που κρατούνταν στις φυλακές ειδικά για αυτόν τον σκοπό – αδιάκριτη και τυφλή εκδίκηση… Αυτό δεν είναι αντάξιο των ηγετών της κοινωνικής επανάστασης…
Όλοι οι πολιτικοί άρχοντες, όλοι όσοι έχουν ανέλθει στην κορυφή του επαναστατικού κύματος, πρέπει να γνωρίζουν ότι καθημερινά, διαρκώς, διατρέχουν τον κίνδυνο να πέσουν θύματα πολιτικής δολοφονίας – αυτή η πιθανότητα είναι τόσο χαρακτηριστική μέσα στη ζωή τους, όσο είναι ο κίνδυνος θανάτου για έναν χειριστή ατμομηχανής. Έχεις ζήσει στο εξωτερικό και ξέρεις, φυσικά, πόσο ήρεμα το αντιμετωπίζουν αυτό οι πολιτικοί. Στην Αμερική, μέσα στον πυρετό του πάθους, είναι ο τρόπος με τον οποίον ζουν όλοι οι ηγέτες των μεγάλων κομμάτων.
[…]
Το 1794, όπως σίγουρα γνωρίζεις, οι τρομοκράτες της Επιτροπής Κοινής Σωτηρίας αποδείχτηκαν ότι ήταν οι νεκροθάφτες της Επανάστασης του λαού.
Δεν ξέρω αν, μέσα στις αγωνίες της κομματικής ζωής, μπόρεσες να εξοικειωθείς με τα νέα έργα γύρω από τη Μεγάλη Γαλλική Επανάσταση· αλλά αυτά είναι τα γεγονότα, όπως φαίνονται τώρα. Η δύναμη της λαϊκής επανάστασης, που ξεκίνησε στις 31 Μαΐου 1793, αποτελούταν από Οργανώσεις στις μεγάλες πόλεις και Λαϊκές Συνελεύσεις στις επαρχίες – τα ίδια «Σοβιέτ» λ.χ., και εκπρόσωποι τους ήταν η Επιτροπή Κοινής Σωτηρίας και ιδιαίτερα η Παρισινή Κομμούνα.
Αλλά δίπλα σε αυτήν την επαναστατική και εν μέρει δημιουργική δύναμη [στμ. με προοπτική να οικοδομήσει πράγματα], εμφανίστηκε μια άλλη δύναμη – μια αστυνομική δύναμη, στο πρόσωπο της Επιτροπής Κοινής Σωτηρίας και των αστυνομικών της τμημάτων μέσα σε όλες τις επιτροπές. Και αυτή η αστυνομική δύναμη, τρομερά ενισχυμένη όταν άρχισε ο Τρόμος, έφαγε πρώτα τις Συνελεύσεις, μετά έφαγε την Κομμούνα και μετά την Επιτροπή Κοινής Σωτηρίας. Έσπρωξε την Επιτροπή σε άκρατο Τρόμο, σε όλες τις φρικαλεότητες που συνέβησαν στις επαρχίες· αποσύνθεσε τις Συνελεύσεις, μετατρέποντάς τες από όργανα της Επανάστασης σε όργανα απόλυτης αστυνομικής εξουσίας και τις επάνδρωσε με τα χειρότερα στοιχεία. Και τον Ιούλιο του 1794, η αστική τάξη, εκμεταλλευόμενη το γεγονός ότι ο λαός, αηδιασμένος από το αίμα, είχε απομακρυνθεί από τους Ιακωβίνους, όπως και από το γεγονός ότι η Κομμούνα είχε καταστραφεί από τρομοκράτες, και ότι τα τμήματα είχαν πλημμυρίσει από τιποτένια στοιχεία, προχώρησε σε πραξικόπημα υπέρ του αστικού κόμματος των Γιρονδίνων.
[…]
Χωρίς να συνειδητοποιούν τι κάνουν, οι τρομοκράτες σύντροφοί σας ετοιμάζουν το ίδιο πράγμα στη Σοβιετική Δημοκρατία.
Ο ρωσικός λαός έχει ένα μεγάλο απόθεμα δημιουργικών δυνάμεων με προοπτική οικοδόμησης. Και μόλις αυτές οι δυνάμεις άρχισαν να βασίζουν τη ζωή πάνω σε νέες, σοσιαλιστικές αρχές στη μέση της τρομερής καταστροφής που επέφερε ο πόλεμος και η επανάσταση, τα καθήκοντα της αστυνομικής έρευνας, που τους τα εμπιστεύτηκε ο Τρόμος, άρχισαν το αποσυνθετικό, χωρίς να βρίσκει αντίσταση έργο τους, παραλύοντας κάθε οικοδόμηση [στμ. εννοεί για το χτίσιμο του μέλλοντος] και φέρνοντας στο τοποθετώντας σε θέσεις εξουσίας ανθρώπους εντελώς ανίκανους. Η αστυνομία δεν μπορεί να είναι ο οικοδόμος μιας νέας ζωής, και εν τω μεταξύ, μετατρέπεται πλέον σε εξουσία σε κάθε πόλη και σε κάθε χωριό.
Πού οδηγεί αυτό τη Ρωσία; Στην πιο μοχθηρή αντίδραση…
Το να εγκαινιάσεις την εποχή του Κόκκινου Τρόμου σημαίνει να αναγνωρίσεις την ανικανότητα της επανάστασης να προχωρήσει περισσότερο στο μονοπάτι που έχει χαράξει η ίδια…
Πηγή:
μετάφραση-απόδοση Π.
Δημοσιεύθηκε στην ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ.257, Μάρτιος 2025
πηγη: https://anarchypress.wordpress.com