Σημειώσεις για την Δικαιοσύνη με φόντο την κρατική δολοφονία στα Τέμπη
«Όταν η αμάθεια κυριαρχεί στην κοινωνία κι’ η αταξία στα μυαλά των ανθρώπων,
οι νόμοι πολλαπλασιάζονται, η νομοθεσία προσδοκάται να τα κάνει όλα,
κι ενώ κάθε καινούργιος νόμος είναι ένα νέο στραβοπάτημα,
οι άνθρωποι οδηγούνται συνεχώς στο ν’ απαιτούν απ’ αυτόν
ό,τι μπορεί να προκύψει μονάχα από τους ίδιους,
από τη δική τους εκπαίδευση και την δική τους ηθική».
Dalloy (Γάλλος νομικός, Αναφορά στο βιβλίο του Κροπότκιν: Νόμος και Εξουσία)
Ο νόμος γυρίζει πάνω απ’ τα κεφάλια μας, σε κάθε μας βήμα. Μας κρατάει από το χέρι σφιχτά από την παιδική μας ηλικία, συμμετέχει στις ζωές μας, παρεμβάλλεται στις σκέψεις μας, στις πράξεις μας, στους έρωτες και στα πάθη μας και σκέφτεται αντί για εμάς, έχει τις απαντήσεις αντί για εμάς. Ο σεβασμός στον νόμο έχει αντικαταστήσει τον σεβασμό στον διπλανό και στον εαυτό μας. Η εμπιστοσύνη στο νόμο σημαίνει και εμπιστοσύνη στην εξουσία, εμπιστοσύνη στο κράτος και σε μια χούφτα εξουσιαστών που αποφασίζουν για τις ζωές μας. Ο νόμος έχει αγκαλιάσει σφιχτά και την δικαιοσύνη, καθιστώντας την συνώνυμό της και έτσι όταν ζητάμε δικαιοσύνη τελικά να ζητάμε αποτελεσματικούς νόμους, δηλαδή ένα καλύτερο και δικαιότερο κράτος. Μα όσο η δικαιοσύνη έχει εναγκαλιστεί με τον νόμο, το κράτος και την εξουσία, άλλο τόσο απέχει παρασάγγας απ’ τις αληθινές σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων. Μ’ αυτό τον τρόπο θα είναι ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ για το κράτος και την εξουσία και ΔΗΚΕΟΣΗΝΙ γι’ αυτό που εφαρμόζεται στους εξουσιαζόμενους.
Οι παραπάνω σκέψεις δημιουργήθηκαν με αφορμή την δημόσια συζήτηση που έχει ξεσπάσει για τα Τέμπη, ειδικά μετά τα ογκώδη συλλαλητήρια στις 28 Φλεβάρη του 2025, και την δολοφονία 57 ανθρώπων, αποτέλεσμα της χρόνιας κρατικής διαχείρισης και της συνειδητής και σχεδιασμένης απαξίωσης των ζωών μας, με σκοπό την ευημερία (πολιτική, οικονομική) των εκάστοτε κρατικών διαχειριστών. Η κεντρική λέξη γύρω από την οποία συσπειρώθηκε ο κόσμος στις 28 Φλεβάρη και γύρω στην οποία γίνεται όλη η δημόσια κουβέντα για την κρατική δολοφονία στα Τέμπη είναι η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, μια λέξη που ακόμα και σε αρχαίες τραγωδίες έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το Κράτος και που για να επέλθει θα πρέπει αναγκαστικά ο αδικούμενος να συγκρουστεί και να εξεγερθεί εναντίον του. Το «ούδ’ αισχύνομαι έχουσ’ άπιστον τηνδ’ αναρχίαν πόλει» της Αντιγόνης το 467 π.Χ. στην τραγωδία του Αισχύλου «Επτά επί Θήβας», έχει τον χαρακτήρα του εναντίον και της ανυπακοής· του δίκαιου έναντι της αδικία της πόλεως, δηλαδή του Κράτους και της Εξουσίας που με τους νόμους τους αυθαιρετούν στις ζωές των ανθρώπων. Σε ελεύθερη νοηματική απόδοση το «Ενάντια στο Κράτος και στην Εξουσία» της Αντιγόνης είναι ο μόνος τρόπος απονομής της δικαιοσύνης, που όχι μόνο δεν μπορεί να αποφέρει ντροπή σε κάποιον, αλλά είναι και ο μόνος φυσικός δρόμος της ελεύθερης ύπαρξης του ανθρώπου.
Μέχρι πρότινος υπήρχε ευρύτερα η λογική, ότι φορέας της Δικαιοσύνης είναι το ίδιο το Κράτος και οι Θεσμοί που το απαρτίζουν. Δεν τρέφουμε αυταπάτες πως αυτό έχει αλλάξει, αλλά στην υπόθεση της δολοφονίας στα Τέμπη ο κόσμος φάνηκε να αμφισβήτησε ανοιχτά τους Θεσμούς, τα κόμματα και την ιδέα ότι μπορεί το Κράτος να αποδώσει δικαιοσύνη. Το Κράτος, αυτό επιχείρησε να το αλλάξει (πορίσματα επί πορισμάτων, δηλώσεις, θεσμικές ντρίπλες κ.λπ. και θα τα δούμε πιο αναλυτικά αυτά παρακάτω). Όσο και αν φαντάζει λογικό ευρύτερα στον κοινωνικό χώρο, ότι η δικαιοσύνη είναι υπόθεση του Κράτους γιατί αλλιώς θα κυριαρχήσει ο νόμος της ζούγκλας, (πάνω σ’ αυτή την λογική ο Μητσοτάκης είχε δηλώσει, πως η αμφισβήτηση των θεσμών, του κοινοβουλευτισμού, της δικαιοσύνης μέχρι και του προέδρου της δημοκρατίας, οδηγεί στην κοινωνική ζούγκλα), άλλο τόσο φαίνεται παράλογο οι εξουσιαζόμενοι να ζητούν δικαιοσύνη από κάτι που σε γενικές γραμμές συμφωνούν πως είναι υπεύθυνο. Στην δολοφονία των Τεμπών μάλιστα, ο ρόλος του Κράτους είναι πρωταγωνιστικός, αφού τα μνημόνια, η πώληση του ΟΣΕ, οι περικοπές, τα έργα που ποτέ δεν έγιναν, οι συντηρήσεις που ποτέ δεν έγιναν, οι συνεχόμενες παρατάσεις έργων και τα λεφτά που συνέχεια χάνονταν μεταξύ υψηλόβαθμων στελεχών του ΟΣΕ και των Υπουργείων, καθιστούσαν την δολοφονία ως προδιαγραμμένη, με καθαρά κρατική ευθύνη. Τεχνηέντως, λοιπόν, θέλουν να δούμε μόνο τον τελευταίο τροχό (σταθμάρχης) ως υπαίτιο της σύγκρουσης των τρένων. Άλλωστε ένας αποδιοπομπαίος τράγος, πάντα μπορεί να παίξει έναν κατευναστικό ρόλο. Μην γελιόμαστε, όμως, αποδιοπομπαίοι τράγοι μπορεί να υπάρξουν και σε ανώτατα κρατικά αξιώματα, εφόσον θεωρηθεί ότι η πίεση από τους εξουσιαζόμενους είναι μεγάλη και λαμβάνοντας υπ’ όψη τις ενδοεξουσιαστικές έριδες μπορεί ακόμα και ένας αξιωματικός να θυσιαστεί ώστε να κερδηθεί η παρτίδα. Η παρτίδα στην προκειμένη είναι η διατήρηση της τάξης, η διατήρηση του αισθήματος δικαίου στην κοινωνία και η ενδυνάμωση της Εξουσίας. Έτσι, η «παραφωνία» θα αποπεμφθεί σαν ξένο σώμα (και αν χρειαστεί, όσο ψηλά και αν βρίσκεται) και το Κράτος θα παρουσιαστεί με αγαθές και καθαρές προθέσεις για τους υπηκόους του και επιπλέον για δικαιοσύνη και «κάθαρση» ή όποια άλλη βαρύγδουπη μεγαλοστομία βολεύει.
Τοποθετώντας, λοιπόν, την κουβέντα στην απονομή δικαιοσύνης, οι εξουσιαζόμενοι εισέρχονται σε «ελεγχόμενη ατμόσφαιρα», ελεγχόμενη από το ίδιο το Κράτος και τους Θεσμούς, οι οποίοι, όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, ευθύνονται για την δολοφονία και αλληλοκαλύπτονται σε αγαστή συνεργασία και με δημοσιογράφους. Δεν είναι, λοιπόν, δυνατόν να ζητάει κάποιος να τον «δικαιώσουν» κάποιοι που όχι μόνο ευθύνονται για την αδικία, αλλά μπρος στα μάτια του να συνεχίζουν να την κουκουλώνουν και να θολώνουν συνεχώς τα νερά, με πορίσματα πάνω σε άλλα πορίσματα, με δαιδαλώδεις νομικές και θεσμικές διαδικασίες και όρους, με εξειδικευμένους τεχνικούς ορισμούς κλπ. Ακόμα και η επικέντρωση του ενδιαφέροντος για το εάν υπήρχε ή όχι στην εμπορική αμαξοστοιχία παράνομο φορτίο με υδρογονάνθρακες, παρεκκλίνει τεχνηέντως την συζήτηση από την διακομματική και διαχρονικά κρατική ευθύνη της δολοφονίας. Το πόρισμα από τον ΕΟΔΑΣΑΑΜ (Εθνικός Οργανισμός Διερεύνησης Αεροπορικών και Σιδηροδρομικών Ατυχημάτων και Ασφάλειας Μεταφορών) που δημοσιεύτηκε στις 27 Φλεβάρη, ήταν κατηγορηματικό σχετικά με τον αποκλεισμό των ελαίων σιλικόνης ως αιτιώδους ουσίας της πυρκαγιάς που ακολούθησε τη σύγκρουση στα Τέμπη και ανέφερε πως «η παρουσία της εύφλεκτης ουσίας […] δεν αναφέρεται στα έγγραφα μεταφοράς της εμπορικής αμαξοστοιχίας 63503». Για το παραπάνω πόρισμα άπαντες έμειναν ευχαριστημένοι και ο Μητσοτάκης έσπευσε να δηλώσει πως πρέπει να γίνει Ευαγγέλιο. Βέβαια, ενάμιση μήνα μετά αμφισβητήθηκε στο σημείο που αναφέρει για τα αίτια της πυρόσφαιρας, οπότε οι αναφορές του σχετικά με την πυρόσφαιρα, μετά από ενστάσεις από τα πανεπιστήμια της Γάνδης και της Πίζας, αφαιρέθηκαν. Στην συνέχεια, ο ΕΟΔΑΣΑΑΜ διευκρίνισε, ότι η αφαίρεση δεν έγινε επειδή τα στοιχεία ήταν λανθασμένα, αλλά για να τεκμηριωθούν περαιτέρω επιστημονικά, με σχέδια για συνεργασία με τον Δημόκριτο και άλλα ιδρύματα. Δηλαδή ένα «ελεγχόμενο» αλαλούμ, όπου όλοι πάλι μπορούν να έχουν το κομμάτι που τους ταιριάζει.
Το πολυαναμενόμενο πόρισμα του ΕΜΠ, το οποίο θα εξηγούσε τα αίτια της πυρόσφαιρας, ήταν να βγει τέλη Φλεβάρη με αρχές Μάρτη και ακόμα (τέλη Απρίλη) δεν έχει βγει, ενδεικτικό του μαγειρέματος και της πίεσης που υπάρχει πάνω σ’ αυτό το θέμα, και μάλλον θα είναι μια από τα ίδια, καθώς είναι βέβαιο ότι θα έχει και αυτό χώρο για πολλές αναγνώσεις. Ακόμα και το σύστημα αυτόματης πέδησης (ETCS) που δεν υπήρχε, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Μαρινάκης δηλώνει στις 24 Φεβρουαρίου το 2025 ότι λειτουργεί, ενώ στις 26 Απριλίου ο υφυπουργός Μεταφορών Κυρανάκης αναρτά με θαυμασμό σε προσωπικό του λογαριασμό τα πρώτα δοκιμαστικά δρομολόγια αυτόματης πέδησης (ETCS), τα ύστερα του κόσμου δηλαδή! Το επικοινωνιακό παιχνίδι της «θολούρας» σε όλο του το μεγαλείο! Τα αμφίβολα βίντεο, τα δεκάδες πορίσματα, οι διαρροές από δημοσιογράφους, επικεντρωμένα μόνο στο θέμα της μεταφοράς ή όχι παράνομων υδρογονανθράκων, έχουν δημιουργήσει ένα περιβάλλον αμφιβολίας, όπου ο καθένας μπορεί να διαλέξει το δικό του αφήγημα, να συσκοτιστεί παραπάνω η υπόθεση και τελικά να μετατοπιστεί το ενδιαφέρον από την διαχρονικά δεδομένη κρατική ευθύνη (βλέπε σύμβαση 717). Όλα τα παραπάνω δίνουν επικοινωνιακό υλικό σε όλους του κυβερνητικούς παπαγάλους και υποστηρικτές της κυβέρνησης, οι οποίοι έχουν μετατοπίσει την συζήτηση, τεχνηέντως, σ’ ένα πεδίο πλήρως ελεγχόμενο.
H ευθύνη του Κράτους στην δολοφονία των Τεμπών είναι δεδομένη. Όλοι μιλούν γι’ αυτήν, αλλά τελικά όλοι κινδυνεύουν να πέσουν στις παγίδες των επιμέρους ευθυνών, που χάνονται και συσκοτίζονται πίσω από τους μηχανισμούς της κυβερνητικής προπαγάνδας. Διαχρονικά όλοι οι κρατικοί διαχειριστές, με όποιον κομματικό μανδύα ήταν στην εξουσία, συνέβαλαν στην δολοφονία 57 ανθρώπων. Η Δικαιοσύνη δεν μπορεί να υπάρξει σ’ ένα πεδίο που είναι δομικά κατασκευασμένο να γεννάει και να συντηρείται από την αδικία. Η προσφυγή στους νόμους και στα δικαστήρια («αστικά και λαϊκά[1]») είναι η απέλπιδα προσπάθεια για απονομή δικαιοσύνης και η επίσης απέλπιδα, αλλά και άτοπη, αντίληψη ότι μπορεί να υπάρξει δίκαιο Κράτος και Εξουσία. Στην πιο ακραία περίπτωση, ίσως να καταδικαστούν κάποιοι αποδιοπομπαίοι τράγοι, μπορεί ακόμα και σε ανώτατα κρατικά αξιώματα, ώστε έτσι το Κράτος να παρουσιαστεί ως αγαθό, με καλές προθέσεις, που στους κόλπους του υπάρχουν και κάποιοι κακόβουλοι που χαλούν την λειτουργία του. Μόνο που έτσι η Δικαιοσύνη θα είναι άλλη μια κλωτσιά στα πισινά, αφού ο μοναδικός και διαχρονικά υπεύθυνος για την δολοφονία στα Τέμπη, το ίδιο το Κράτος δηλαδή, όχι μόνο θα έχει καταφέρει την μετατόπιση της όποιας ευθύνης σε συγκεκριμένα πρόσωπα, όχι μόνο θα τρενάρει την διαδικασία μέχρι να σβηστεί το όποιο ενδιαφέρον γύρω από την δολοφονία, αλλά θα είναι και αυτό που τελικά θα δικάσει, έχοντας και το καρπούζι και μαχαίρι.
Γι’ αυτό το λόγο, θα συνεχίσουμε να λέμε, πως όσο υπάρχει Κράτος και Εξουσία δεν πρόκειται να υπάρχει Δικαιοσύνη. Θα είμαστε στους δρόμους, θα αγωνιζόμαστε πολύμορφα για Δικαιοσύνη που μπορεί να έρθει μόνο ενάντια στο Κράτος και την Εξουσία.
Ελευθερόκοκκος
[1] Καθώς οι λαϊκές φυλακές ή οι κρεμάλες στις πλατείες σημαίνει ήττα της ανθρωπινότητας, της ελευθερίας και της αναρχίας.
Δημοσιεύθηκε στην ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ.259, Μάιος 2025
από: https://anarchypress.wordpress.com