Ζούμε ολοένα και περισσότερο μια συνεχόμενη όξυνση των ενδοκυριαρχικών και διακρατικών ανταγωνισμών, σε μια πραγματικότητα όπου η αυξανόμενη πολεμική ένταση αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της. Οι εξουσιαζόμενοι της λεγόμενης «Δύσης» κοιτούν απ’ τις οθόνες τα ερείπια και τον θάνατο που προελαύνει, παρακολουθώντας σε γενικές γραμμές με απάθεια. Το νέο πολεμικό πεδίο που αναπτύσσεται μεταξύ Ισραήλ και Ιράν είναι άλλο ένα νέο επεισόδιο της διαρκούς κρίσης, που συνεχώς αναγεννάται, αλλάζει μορφή, αλληλοτροφοδοτείται και εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας.
Οι κάθε λογής μωροί σαλτιμπάγκοι που χαίρονται ανοιχτά ή και μειδιούν με τις εκατέρωθεν πολεμικές «επιτυχίες», είναι κομμάτι απ’ το σώμα της καταπίεσης που μας θέλει εσαεί να είμαστε προπολεμικές κοινωνίες δίχως τις μνήμες των περασμένων μεγάλων ανθρωποσφαγών, σε μια διαρκή κατάσταση μεταβαλλόμενης απειλής, είτε υγειονομικής, είτε κλιματικής, είτε ενεργειακής είτε πολεμικής και όλα αυτά υπό τον «βαρύ» και χιλιοφορεμένο μανδύα μιας εθνικής ιδέας, πίσω από την οποία στοιχίζονται κοινωνικά και πολιτικά κομμάτια, φαινομενικά ετερόκλητα, φανερώνοντας σήμερα με την πιο τραγική αφορμή, αυτή του πολέμου, τις κοινές εξουσιαστικές και ιδεολογικές τους βάσεις.
Όχι, δεν έχουμε κανένα λόγο να χαιρόμαστε με τις βόμβες του Ιράν στο Ισραήλ, μόνο και μόνο επειδή το τελευταίο έχει αφήσει σκόνη και θάνατο στην Γάζα. Δεν γίνεται να διαγράψουμε ένα απ’ τα ειδεχθέστερα καθεστώτα στην Μέση Ανατολή επειδή πολεμάει μ’ ένα απ’ τα ελεεινότερα κρατικά κατασκευάσματα στην ιστορία της κυριαρχίας. Δεν γίνεται να ξεχάσουμε την εξέγερση των εξουσιαζόμενων του Ιράν ενάντια στο θεοκρατικό καθεστώς των Μουλάδων και του Χομεϊνί. Δεν γίνεται να ξεχάσουμε όλες εκείνες τις γυναίκες και τους άντρες που εξαπέλυσαν επίθεση στην ισλαμική δημοκρατία, που έκαψαν σημαίες και σύμβολα, που αποκαθήλωσαν, πορτραίτα του Χομεϊνί καίγοντας τα και σπάζοντας τα υπό τις επευφημίες του εξεγερμένου πλήθους. Δεν ξεχνάμε την πολιορκία των κυβερνητικών κτηρίων και τις απόπειρες εμπρησμού τους. Στα μπουντρούμια του Ιράν βρίσκεται μεγάλος αριθμός πολιτικών κρατούμενων, πέραν του ότι υπόκεινται βασανιστήρια (εκτός του εγκλεισμού τους), ενώ πολλοί είναι θανατοποινίτες και ζουν καθημερινά με την απειλή της δολοφονίας τους. Το 1988, στον πόλεμο μεταξύ Ιράκ – Ιράν, χιλιάδες πολιτικοί κρατούμενοι εκτελέστηκαν υπό τις διαταγές του Χομεϊνί. Ήταν κυρίως μέλη του Οργανισμού Μουτζαχεντίν Χαλκ (MEK) και αντικαθεστωτικών ομάδων. Μεταξύ 1981 και 1988, εκτελέστηκαν 20.000 – 30.000 πολιτικοί κρατούμενοι, με την κορύφωση να σημειώνεται κατά τη διάρκεια της λεγόμενης «Σφαγής του 1988», όπου μέσα σε λίγους μήνες εκτελέστηκαν δεκάδες χιλιάδες άτομα.
Σύμφωνα με την ετήσια έκθεση των οργανώσεων Iran Human Rights (IHRNGO) και Together Against the Death Penalty (ECPM), το 2024 η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν εκτέλεσε τουλάχιστον 975 άτομα, ενώ το 2023 είχε εκτελέσει 834 άτομα. 5 από αυτά τα άτομα ήταν ανήλικα, 14 ήταν διαδηλωτές που συμμετείχαν στις διαδηλώσεις και τις ταραχές του 2022, 108 ήταν μέλη της μειονότητας Μπαλούτσι, 84 ήταν Κούρδοι, 31 ήταν γυναίκες που εκτελέστηκαν, εκ των οποίων 19 από αυτές είχαν καταδικαστεί για φόνο, συχνά εξαιτίας ενδοοικογενειακής βίας ή εξαναγκαστικών γάμων. Οι υπόλοιπες εκτελέσεις σχετίζονται με υποθέσεις ναρκωτικών, φόνων και εθνικής ασφάλειας.
Η αντιπολίτευση του Ιράν, όπως στα γεγονότα του 2022 υποστήριξε την επιστροφή του Σάχη έτσι κάνει και σήμερα, δηλαδή ζητά την αντικατάσταση μιας δικτατορίας με μια άλλη. Μάλιστα, η «Δύση» μαζί με τις προτροπές για «εξέγερση» περιφέρει ταυτόχρονα και τον εγγονό του Σάχη συγκινημένο, προσπαθώντας ακόμα και μ’ αυτό τον τρόπο να κερδίσει το θυμικό των εξουσιαζόμενων, μπας και τους πείσουν πως μια κοσμική δικτατορία είναι καλύτερη από μια θρησκευτική! Η «εξέγερση» που με ζέση προτείνουν οι διάφοροι δημοσιολογούντες εκ «Δύσης» στους εξουσιαζόμενους του Ιράν είναι εκ του πονηρού, καθώς το Ισραήλ δεν επιτίθεται στο Ιράν για να απελευθερώσει τον λαό του, αλλά για να τον υποτάξει ακόμα πιο σκληρά, εκπονώντας δικά του κυριαρχικά σχέδια, όπως και των ΗΠΑ. Οι εξουσιαζόμενοι του Ιράν, όπως έδειξαν το 2022, γνωρίζουν να αντιστέκονται στην καταπίεση και δεν χρειάζονται κανέναν δημοκράτη – «προοδευτικό» να τους πει τι θα κάνουν σ’ αυτή την δύσκολη πραγματικότητα που βιώνουν. Το Ισραήλ και το Ιράν είναι ακόμα δύο κράτη βαθιά καταπιεστικά, όπου η εξουσία και η βία είναι βασικά λειτουργικά χαρακτηριστικά τους. Οι αναμεταξύ τους επιθέσεις, όσο σκληρές και αν είναι, όπως και αν εξελιχθούν, αργά ή γρήγορα θα σταματήσουν, καθώς ήδη όλοι κάθονται στο «τραπέζι» των διαπραγματεύσεων. Σε αντίθεση βέβαια με τις επιθέσεις στους εξουσιαζόμενους τους, οι οποίες θα συνεχίσουν να εξελίσσονται σε όλους τους τομείς της καθημερινότητάς τους. Ήδη ο απεσταλμένος των ΗΠΑ Στιβ Γουίτκοφ και ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί έχουν πραγματοποιήσει τηλεφωνικές συνομιλίες από τις 13 Ιουνίου 2025, όταν ξεκίνησαν οι ισραηλινές επιθέσεις. Ο Αραγτσί δήλωσε, πως το Ιράν είναι διατεθειμένο να δείξει ευελιξία στο πυρηνικό ζήτημα, εάν οι ΗΠΑ πιέσουν το Ισραήλ να σταματήσει τις επιθέσεις. Μάλιστα, οι συνομιλίες με τις ΗΠΑ θεωρούνται πιο ουσιαστικές από αυτές του Απριλίου 2025. Επίσης, την Παρασκευή 20 Ιουνίου 2025 υπήρξε συνάντηση στην Γενεύη μεταξύ του Ιρανού υπουργού Εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί και των ομολόγων του από το Ηνωμένο Βασίλειο (Ντέιβιντ Λάμι), τη Γαλλία (Ζαν-Νοέλ Μπαρό), τη Γερμανία (Γιόχαν Βάντεφουλ) και την ύπατη εκπρόσωπο της ΕΕ για την εξωτερική πολιτική, Κάγια Κάλας. Οι συνομιλίες επικεντρώθηκαν στην αναζήτηση διπλωματικής λύσης για την αποκλιμάκωση της σύγκρουσης Ιράν-Ισραήλ και το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης.
Οι συμμαχίες του Ιράν (Ρωσία, Κίνα, Βόρεια Κορέα και Πακιστάν), που προς το παρόν μένουν στην διπλωματία ή στηρίζουν έμμεσα το Ιράν, καθώς καμία χώρα δεν έχει δεσμευτεί να στείλει στρατεύματα ή να εμπλακεί απευθείας στη σύγκρουση, με τίποτα δεν σημαίνει ότι θα παραμείνουν δεδομένες σε όλη την διάρκεια της σύγκρουσης, καθώς οι απειλές των συμμάχων εκατέρωθεν περισσεύουν. Πρόσφατα, ο Πούτιν δήλωσε πως: «Ανησυχώ ότι οδεύουμε προς τον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Το λέω αυτό χωρίς ειρωνεία, χωρίς αστεία. Υπάρχει μια δυναμική των συγκρούσεων, όπως στην Ουκρανία, στη Μέση Ανατολή. Με ανησυχεί ότι γίνεται γύρω από τις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν». Από την μια η πραγματικότητα της πολεμικής κλιμάκωσης, από την άλλη η εικόνα της σύνεσης και των διαπραγματεύσεων, υπό τις απειλές για περαιτέρω κλιμάκωση που μπορεί να οδηγήσει σε μια Τρίτη Παγκόσμια Ανθρωποσφαγή. Σε όλες τις περιπτώσεις τα κράτη τρομοκρατούν! Καμιά φορά οι απειλές προσφέρουν μεγαλύτερο τρόμο από την πραγματοποίησή τους.
Οι πόλεμοι στην Ουκρανία, στο Σουδάν, στη Γάζα, στο Ιράν και στο Ισραήλ, η σχεδόν μόνιμη πολεμική πραγματικότητα στην Συρία και στην Λιβύη, η εθνοκάθαρση στο Αρτσάχ – Ναγκόρνο Καραμπάχ τον Νοέμβριο του 2023, οι πρόσφατες πολεμικές διενέξεις μεταξύ Ινδίας και Πακιστάν και τόσα άλλα, «μικρά και μεγάλα» πολεμικά γεγονότα και απειλές, είναι κομμάτια του παζλ της Κυριαρχίας που μέσα από τις αντιθέσεις της συνομιλεί μ’ αυτό τον τρόπο. Αλλού επεμβαίνει μαζικά και δυναμικά και αλλού «αδιαφορεί», γιατί η πορεία των γεγονότων είναι ευνοϊκή. Οι κοινωνίες, είτε ζουν στον πόλεμο είτε με την απειλή του, οφείλουν να πετάξουν απ’ τους ώμους τους τα βάρη της Κυριαρχίας, να αψηφήσουν και να εναντιωθούν στους εγχώριους κρατικούς διαχειριστές τους, κλείνοντας τα αυτιά τους σε πολεμικές προσταγές και απειλές. Το σώμα και το πνεύμα μας δεν θα γίνει κρέας για τα κανόνια τους.
Ελευθερόκοκκος
από: https://anarchypress.wordpress.com