Για άλλη μία φορά μία πτυχή της είδησης που πέρασε στα «ψιλά». Όπως τόσες και τόσες άλλες φυσικά. Αυτή τη φορά με αφορμή τα ασύλληπτα γεγονότα και τον τραυματισμό ενός ανθρώπου 31 χρόνων στον Ρέντη. Ενός αστυνομικού. Στο «Μελίνα Μερκούρη».
Ο 31χρονος δίνει μάχη να κρατηθεί στη ζωή έπειτα από πλήγμα στη μηριαία αρτηρία. Από φωτοβολίδα. Και κάπως έτσι η ζωή πάγωσε για εκείνον το βράδυ της περασμένης Πέμπτης. Στον Ρέντη. Όταν η φωτοβολίδα καρφώθηκε στο σώμα του. Από εκείνη τη στιγμή, και για τις επόμενες ώρες, τα γεγονότα διαδέχτηκαν το ένα το άλλο με καταιγιστική ταχύτητα. Με την ίδια ταχύτητα που έπρεπε να δράσει (και τελικά έδρασε) μία «αλυσίδα» ανθρώπων ώστε να βρεθεί ο τραυματισμένος αστυνομικός στο νοσοκομείο. Όχι στο νοσοκομείο που εφημέρευε και θα ήταν έτοιμο να υποδεχτεί το περιστατικό. Ήταν πιο μακριά και κάθε λεπτό ήταν κρίσιμο. Αλλά στο Γενικό Κρατικό Νίκαιας που δεν εφημέρευε αλλά ήταν η πλησιέστερη κλινική για να δώσει τη μάχη του ο βαριά τραυματισμένος αστυνομικός.
Το πλήρωμα του ΕΚΑΒ και το ασθενοφόρο έσπευσε, παρέλαβε και έκανε τη διακομιδή του ασθενούς στο νοσοκομείο. «Σφαίρα». Όπως σε τόσα και τόσα άλλα περιστατικά τα πληρώματα διασχίζουν τους ασφυκτικά γεμάτους δρόμους για να σώσουν ζωές, με τους οδηγούς πολλές φορές να δείχνουν ότι δεν ενστερνίζονται πλήρως το «επείγον» της κατάστασης. Και τελικά έφτασαν στο Κρατικό της Νίκαιας που είναι σε αρκετά κοντινή απόσταση. Περίπου στις 22:00. Βράδυ δηλαδή.
Στο νοσοκομείο σήμανε συναγερμός. Γιατροί και νοσηλευτές έδωσαν, και σε αυτό το περιστατικό, τη μάχη τους, όπως σε όλα τα περιστατικά, ανεξάρτητα αν οι πιθανότητες είναι ή όχι με το μέρος του ασθενούς. Εν τοιαύτη περιπτώσει, ο 31χρονος είχε αιμορραγικό σοκ, ακατάσχετη αιμορραγία. Εισήλθε εσπευσμένα στο χειρουργείο, υπέστη καρδιακή ανακοπή, έγινε ΚΑΡΠΑ και επανήλθε μετά από 10 λεπτά. Με τις προσπάθειες του ιατρικού προσωπικού, σε ένα νοσοκομείο που δεν εφημέρευε, σε μία πόλη που ετοιμαζόταν για ύπνο και σε μία χώρα που κοιμάται προ πολλού τον ύπνο του… αδικαίωτου, οι γιατροί και οι νοσηλευτές τον σταθεροποίησαν και συνεχίζουν να δίνουν μαζί του τη μάχη να κρατηθεί στη ζωή. Σε κάθε τέτοιο περιστατικό, μαζί με τη ζωή ενός ασθενούς σώζεται, χάρη στο προσωπικό, και η χαμένη πίστη στο Σύστημα Υγείας.
«Έκαναν το καθήκον τους», θα πει κανείς. Δεν έκαναν απλά το καθήκον τους. Έκαναν το κάτι παραπάνω. Αυτή ειναι η διαφορά. Πιθανότατα είναι οι ίδιοι άνθρωποι που ήταν άυπνοι 24 ώρες, μετά από μία εξαντλητική εφημερία ή ενδεχομένως θα καλούνταν να εφημερεύσουν την επόμενη. Εξαντλημένοι, υποαμειβόμενοι, απογοητευμένοι από ένα Εθνικό Σύστημα Υγείας που καταρρέει κυριολεκτικά μέρα με τη μέρα. Είναι εκείνοι που επέλεξαν να μείνουν στην Ελλάδα, απορρίπτοντας τις επιλογές του εξωτερικού με πολλαπλάσιους μισθούς και συνθήκες, και υποχρεώνονται να γίνονται «μπαλάκι» μεταξύ των νομών για να εφημερεύσουν, όπως στην Κρήτη, ή κάνουν τη μία εφημερία πίσω από την άλλη. Και φυσικά όταν κληθούν να εξετάσουν ένα περιστατικό να έχουν το 100% της πνευματικής τους διαύγειας.
Αν μία απλή επίσκεψη στο νοσοκομείο, για λίγες ώρες, κάνει τους πάντες να… απορούν, ας σκεφτούν τι έχουν στο μυαλό τους οι γιατροί, νοσηλευτές και προσωπικό (ναι, δεν είναι μόνοι οι γιατροί) για να παράσχουν υπηρεσίες ΥΓΕΙΑΣ. Άραγε πόσοι γνωρίζουν πραγματικά ότι μετά τις 24ωρες εφημερίες μπορεί, άυπνοι να εξετάζουν έως και 36 ώρες; Και όλα αυτά μετά από την ΠΑΝΔΗΜΙΑ. Με όσα τελικά (δεν) μας δίδαξε, όπως φαίνεται. Κάπως έτσι, παραμένουν άυπνοι σε μία χώρα που επιλέγει να κοιμάται τον ύπνο του… αδικαίωτου. Άυπνοι σε ένα ΕΣΥ σε… χειμερία νάρκη
Υ.Γ.: Δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις, δεν χρειάζονται χειροκροτήματα. Οι λύσεις είναι φως – φανάρι. Αλλά όταν ένας κλάδος, όπως οι υγειονομικοί, ανακοινώνει μία απεργία, ας διαβάζουμε και τους λόγους για τους οποίους αναγκάζεται να απεργήσει. Βοηθάει.
πηγη: https://www.documentonews.gr