Loading...

Κατηγορίες

Τετάρτη 09 Ιούν 2021
Τι ακριβώς είναι το «σύστημα» που πολεμάμε;
Κλίκ για μεγέθυνση

 

 

Ταραχές μπάτσοι στο κτήριο Capitol στο Washington DC, Ηνωμένες Πολιτείες. Nigel Parry / Flickr (CC BY-NC 2.0).

Αυτό το άρθρο έχει προσαρμοστεί από το νέο βιβλίο του Eric Laursen, The Operating System: An Anarchist Theory of the State (AK Press).

 

5 Ιουνίου 2021

 

 

Το σύστημα είναι το κράτος, ένας πολύπλοκος μηχανισμός που περιλαμβάνει κυβέρνηση, καπιταλισμό, πατριαρχία και ιμπεριαλισμό. Δεν θα φύγει μέχρι να το αναγκάσουμε.

ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ

Eric Laursen

 

Μετάφραση /Επιμέλεια Β. Αντωνίου




Το "σύστημα" επέστρεψε. Και είναι καιρός να το συζητήσουμε ξανά.

Πριν από πενήντα χρόνια, στις μέρες του πολέμου του Βιετνάμ, η αντικουλτούρα και η εκτεταμένη αμφισβήτηση της κυβέρνησης, πολλοί εξέχοντες συγγραφείς, για να μην αναφέρουμε καθημερινά ακτιβιστές, χρησιμοποίησαν τη στενογραφία για να περιγράψουν τη δύναμη που πολεμούσαν. Σήμερα, στην εποχή του σκοτεινού χρήματος, του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού  και της αστυνομικής ατιμωρησίας των εκ των  ΗΠΑ αμερικανικών παντοτινών πολέμων, χρειαζόμαστε ακόμα έναν τρόπο να σκεφτούμε συνεκτικά για αυτά τα προβλήματα, για τις δυνάμεις που τα παράγουν και πρέπει να καταλάβουμε πώς να πολεμήσουμε – χωρίς να  παρακάμψουμε κάποια αριστερή έκδοση του QAnon(κίνημα και θεωρία συνωμοσίας) .

Στο νέο βιβλίο του Robert Reich, The System: Who Rigged It, How We Fix It , το σύστημα είναι ουσιαστικά ένα ολιγοπώλιο πλούσιων καπιταλιστών και ιδιοκτητών επιχειρήσεων που κάνουν κατάχρηση της δημοκρατίας για προστασία και επέκταση των συμφερόντων τους. Στο οικονομολόγιο Richard D. Wolff's The Sickness Is the System , που δημοσιεύτηκε στα τέλη του περασμένου έτους, είναι ο ίδιος ο καπιταλισμός, ο οποίος λέει ότι πλησιάζει σε ένα τελικό σημείο κρίσης.

Η Naomi Klein, προωθώντας το νέο της βιβλίο για νέους ακτιβιστές, How to Change Everything , δεν προσφέρει συγκεκριμένο ορισμό, αλλά το ονομάζει ξανά και ξανά. «Το σύστημα κυριολεκτικά απλώς συνεχίζει να κάνει επιχειρήσεις όπως συνήθως, μας φέρνει σε κατάρρευση», λέει, αναφερόμενος στην κλιματική κρίση. «Το ίδιο το σύστημα είναι μια αποτυχία. Το ίδιο το σύστημα πρέπει να αλλάξει. "

Όπως υπονοεί ο υπότιτλος του βιβλίου του Ράιχ, δεν πιστεύει ότι το σύστημα είναι απαραίτητα κάτι κακό. Απλώς δεν λειτουργεί όπως θέλουμε. Και αυτό μπορεί να διορθωθεί. Η Klein λέει ότι το σύστημα είναι «μια αποτυχία». Τότε λέει ότι μπορεί να αλλάξει. Αλλά μπορεί; Και αν ναι, τί θα ήθελε να είναι;

Η απάντηση σε αυτές τις ερωτήσεις και η εξεύρεση δρόμου προς τα εμπρός είναι επείγουσα, διότι η ανθρωπότητα αντιμετωπίζει τρεις τεράστιες προκλήσεις:

Πρώτον, την πρόοδο και την αλληλεξάρτηση καταστροφών της κλιματικής αλλαγής και της οικολογικής καταστροφής.  

Δεύτερον, αυξανόμενη οικονομική ανισότητα και συγκέντρωση ισχύος ·

και τρίτον, η ανάγκη προσαρμογής σε μια τεράστια αύξηση της ανθρώπινης μετανάστευσης που για πρώτη φορά μετατρέπει ολόκληρο τον κόσμο σε μια πραγματικά πολυπολιτισμική κοινωνία.

Το πρώτο θα μπορούσε να καταστήσει τη γη ακατοίκητη.

Το δεύτερο υποτιμά την ανθρώπινη εργασία και, μαζί της, την αξία των ανθρώπων έξω από μια στενή, ευνοημένη ομάδα.

Το τρίτο θα μπορούσε να οδηγήσει είτε σε έναν πλουσιότερο ανθρώπινο κόσμο από ποτέ, είτε σε ένα βίαιο νέο καθεστώς φυλετικής εκμετάλλευσης και αποκλεισμού.

Το σύστημα δεν κατάφερε να αντιμετωπίσει αυτές τις προκλήσεις, μερικές φορές αρνείται σκόπιμα να το κάνει. Η εργασία μέσα στο σύστημα δεν λειτούργησε και όλων μας τελειώνει ο χρόνος για να την αντικαταστήσουμε με κάτι που λειτουργεί. Ωστόσο, το σύστημα έχει δημιουργηθεί για να αποκλείσει οποιαδήποτε δυνατότητα εργασίας έξω απ’ αυτό. Δεν είναι αρκετή η μεταρρύθμιση. Η ανατροπή δεν είναι αρκετή, αν αυτό σημαίνει απλώς τη δημιουργία κάτι παρόμοιου στη θέση του. Πρέπει να βρούμε έναν τρόπο να του ξεφύγουμε.

 

ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

 

Τι σημαίνει να «ξεφύγεις» από το σύστημα; Σημαίνει να απελευθερωθούμε από τη νοοτροπία που μας ωθεί να το αποδεχτούμε και να το αναπαράγουμε. Αυτό ξεκινά με την καλύτερη κατανόηση απ’ αυτό που ξεφεύγουμε. Ίσως το σύστημα να είναι κάτι άλλο, κάτι που ήταν πάντα κάτω από τη μύτη μας. Ας το ονομάσουμε το σύγχρονο κράτος.

Το σύγχρονο κράτος - με ένα κεφαλαίο Κ - δεν αναφέρεται σε μεμονωμένα κράτη, αλλά σε ολόκληρο το σύστημα του οποίου αποτελούν μέρος: η πολιτική, κοινωνική, οικονομική και πολιτιστική τάξη που ζούμε, συμπεριλαμβανομένου του καπιταλισμού, της πατριαρχίας, του ιμπεριαλισμού και των φυλετικών και ιεραρχίες των φύλων, όλα που συνεργάζονται σαν ένας ενιαίος, περίπλοκος μηχανισμός. Μπορούμε να το θεωρήσουμε ως ένα τεράστιο λειτουργικό σύστημα για την παραγγελία και τον έλεγχο λειτουργιών και σχέσεων μεταξύ της ανθρώπινης κοινωνίας, της οικονομίας, των πληθυσμών και του φυσικού κόσμου, ανάλογο με ένα ψηφιακό λειτουργικό σύστημα όπως τα Windows, Unix ή MacOS.

Ένα λειτουργικό σύστημα ορίζεται από τη Wikipedia ως «λογισμικό συστήματος που διαχειρίζεται υλικό υπολογιστή, πόρους λογισμικού και παρέχει κοινές υπηρεσίες για προγράμματα υπολογιστών». Όπως και το κράτος, είναι μια από τις καθοριστικές δημιουργίες του σύγχρονου κόσμου. Το κύριο χαρακτηριστικό ενός λειτουργικού συστήματος είναι ότι επιτρέπει σε έναν υπολογιστή να λειτουργεί γρήγορα και αποτελεσματικά και να εκτελεί πολλαπλές εργασίες. Τα «κατανεμημένα» λειτουργικά συστήματα μπορούν επίσης να δικτυώσουν πολλούς υπολογιστές μαζί και να τους αναγκάσουν να λειτουργήσουν ως ένας.

Όπως ένα κράτος, ένα λειτουργικό σύστημα «κυβερνά» τα προγράμματα και τις εφαρμογές κάτω από αυτό και δικτυώνεται μαζί του, καθώς και, σε κάποιο βαθμό, τα άτομα που κάνουν χρήση αυτών των εργαλείων και πόρων. Μας καθορίζει  σε σχέση με το ίδιο, και ο ένας τον άλλον, σαν «χρήστες», και μπορεί να μας ανταμείψει, να απορρίψει τα αιτήματά μας, ή ακόμα και να μας εμποδίσει από την πρόσβαση ανάλογα με τις ανάγκες του. Μπορεί επίσης να μας παρακολουθεί και να μας παρακολουθεί. Αναφερόμενος σε γιγαντιαίες μεταπλατφόρμες όπως το Android και το Apple, ο Γερμανός κοινωνιολόγος Philipp Staab παρατηρεί : «Τα δικά τους συστήματα βελτιστοποιούνται συνεχώς για μέγιστη ευκολία, για να μειώσουν την ανάγκη μετάβασης σε άλλο σύστημα. Από την άλλη πλευρά, καθιστούν όσο το δυνατόν πιο δύσκολο για τους χρήστες να χρησιμοποιούν ορισμένες υπηρεσίες εκτός του δικού τους οικοσυστήματος. "

Αυτό είναι το σημείο εκκίνησης για την κατανόηση του συστήματος - δηλαδή της σύγχρονης κατάστασης. Το κεντρικό της χαρακτηριστικό είναι η νομική, διοικητική και η λήψη αποφάσεων που ονομάζουμε «κυβέρνηση». Αλλά το σύγχρονο κράτος είναι πολύ μεγαλύτερο, πιο περίπλοκο φαινόμενο, ένα ολοκληρωμένο μέσο οργάνωσης και άσκησης εξουσίας που, μόλις ξεκινήσει, επεκτείνεται για να καλύψει όλο και περισσότερες πτυχές της ύπαρξής του σύμφωνα με μια δική του κατεύθυνση και λογική.

«Το κράτος δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι το μέσο για κάποιο ειδικό ή οριστικό τέλος, όπως το αντιλαμβανόταν ο φιλελευθερισμός», έγραψε ο Γερμανός αναρχικός Ρούντολφ Ρόκερ στο κλασικό του, Εθνικισμός και Πολιτισμός . «Ήταν μάλλον, στην υψηλότερη μορφή του, ένας  δομικός αυτοσκοπός,  ένας επαρκής αυτοσκοπός».

Ταυτόχρονα, και πάλι σαν ένα λειτουργικό σύστημα υπολογιστή, η σύγχρονη κατάσταση δεν είναι υλικό αντικείμενο ή οντότητα. Τα διάφορα κομμάτια του «υλικού» που συνδέουμε μαζί του - μεγάλα, επιβλητικά νεοκλασικά κυβερνητικά κτίρια, στρατιωτικές βάσεις, δρόμοι, μνημεία - είναι απλώς υλικοί περιέκτες και σύμβολα της άυλης πραγματικότητας. Ένα λειτουργικό σύστημα είναι software, μια συλλογή από ενσωματωμένες εντολές που κατευθύνουν μια μηχανή που ονομάζεται υπολογιστής. Το σύγχρονο κράτος είναι επίσης «λογισμικό»: μια συλλογή ιδεών, δογμάτων, εντολών και διαδικασιών που κατευθύνουν την ανάπτυξη των ανθρώπων και την ανάπτυξη των φυσικών πόρων τους.

Όπως ένα λειτουργικό σύστημα, συνδέει ιδρύματα, οργανισμούς και λιγότερο επίσημες ομάδες, συμπεριλαμβανομένης της κυβέρνησης, αλλά και πολλούς άλλους: εταιρείες, τράπεζες, άλλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και άλλα θεμέλια του καπιταλισμού. μη κερδοσκοπικά και φιλανθρωπικά ιδρύματα · τις λεγόμενες ομάδες της κοινωνίας των πολιτών και τα πολιτικά κόμματα · και ακόμη και βασικές μονάδες όπως οικογένειες και νοικοκυριά. Άλλα θεσμικά όργανα και ομάδες που αποτελούν μέρος του σύγχρονου κράτους παρέχουν πολιτιστική και ακόμη και παραστρατιωτική υποστήριξη στην κοινωνική τάξη, ενισχύουν την οργανωμένη θρησκεία και ενισχύουν τη διαστρωμάτωση των φυλών και φύλων: για παράδειγμα, τα ακραία φτερά της νατιβιστικής(nativist) εναλλακτικής για τη Γερμανία. ο ινδουιστής εθνικιστής Rashtriya Swayamsevak Sangh (RSS) στην Ινδία · και το American Legion, το Ku Klux Klan, η Εθνική Ένωση Rifle, ομάδες πολιτοφυλακών,το Proud Boys ή η Σύμβαση του Νότιου Βαπτιστή στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ποιος «ελέγχει» αυτό το συγκεκριμένο λειτουργικό σύστημα; Είναι σχεδιασμένο, σχεδιασμένο και κατασκευασμένο από ανθρώπους. Μόλις ξεκινήσει το λειτουργικό σύστημα, ωστόσο, το σύστημα αρχίζει να διαμορφώνει τα άτομα που το εξευγενίζουν και βασίζονται σε αυτό, διοχετεύοντας τις προσπάθειές τους και καθοδηγώντας τους να επεκταθούν σε ορισμένες κατευθύνσεις σύμφωνα με τις οδηγίες και τους περιορισμούς που επιβάλλει. Οι μελλοντικοί προγραμματιστές και σχεδιαστές έχουν όλοι την ίδια δουλειά, ουσιαστικά, ανεξάρτητα από το αν διαφέρουν τα συγκεκριμένα έργα τους: για την κατασκευή και αναπαραγωγή του λειτουργικού συστήματος.

Ομοίως, το σύγχρονο κράτος συλλαμβάνεται και τίθεται σε κίνηση από τους ανθρώπους. Μόλις καθιερωθεί, απορροφά, ρυθμίζει και εξάγει αξία από όλο και περισσότερες δραστηριότητες της κοινωνίας. Ο Ιταλός αναρχικός Ερρίκο Μαλατέστα, ο οποίος γενικά χρησιμοποιούσε «κυβέρνηση» και «κράτος» εναλλακτικά, το έθεσε έτσι: «Η κυβέρνηση, αν και ξεκινά από την αστική τάξη και ενεργεί ως υπηρέτης και προστάτης της, τείνει, όπως με κάθε υπηρέτη και κάθε προστάτη, για να επιτύχει τη δική του χειραφέτηση και να κυριαρχήσει σε όποιον προστατεύει. "

Ενώ οι απόψεις τους διαφέρουν σε θέματα όπως ο πόλεμος, η ειρήνη, η κοινωνική ευημερία και οι φυλετικές σχέσεις, ένα τεράστιο φάσμα ατόμων και κοινωνικών στρωμάτων, από καπιταλιστές και διανοούμενους έως μηχανικούς και υπαλλήλους και εργάτες, ασχολούνται όλοι με το ίδιο καθήκον: να χτίσουν και να αναπαραγάγουν σύγχρονο κράτος. Για να γυρίσετε έναν ισχυρό ισχυρισμό στο κεφάλι του, εάν δεν είστε ενάντια στο κράτος, είστε υπέρ αυτού.

 

ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΜΕ ΚΑΘΕ ΚΟΣΤΟΣ

 

Αυτό όμως δεν μας λέει γιατί πρέπει να απαλλαγούμε από το σύγχρονο κράτος. Τι μας έχει κάνει αυτό το σύστημα κοινωνικής οργάνωσης που πρέπει να το ξεφύγουμε;

 

Η επιταγή του σύγχρονου κράτους είναι ταχύτερη και ταχύτερη οικονομική ανάπτυξη, η οποία είναι απαραίτητη για να επεκταθεί ο έλεγχός της τόσο βαθύτερα στην επικράτειά της όσο και στον πληθυσμό της, και προς τα έξω μέχρι να καλύψει ολόκληρο τον πλανήτη. Η διαρκής οικονομική ανάπτυξη απαιτεί κεφάλαιο: όλο και περισσότερο. Εμφανίζεται ένας βρόχος ανατροφοδότησης: η αναζήτηση του κράτους για κεφάλαια για την ανάπτυξη της οικονομίας καταλύει και επιταχύνει την οικονομική επέκταση, η οποία καθιστά την κοινωνία στο σύνολό της πιο περίπλοκη και έχει μεγαλύτερη ανάγκη διαχείρισης, γεγονός που καθιστά τη διοικητική και ασφαλιστική συσκευή του κράτους μεγαλύτερη και πιο απαραίτητη , η οποία αυξάνει περαιτέρω τη ζήτηση κεφαλαίου.

Οι τρεις ανθρώπινες κρίσεις που αναφέραμε νωρίτερα - η κλιματική αλλαγή, η οικονομική ανισότητα και η μαζική κοινωνική αναστάτωση που οδηγούν στη μαζική μετανάστευση - είναι το σωρευτικό προϊόν αυτής της αυτο-διαιωνισμένης διαδικασίας. Με διαφορετικούς τρόπους, μια πληθώρα πρωτοσέλιδων   επικίνδυνων καταστροφών εντοπίζονται σε αυτό: η θανατηφόρα διαρροή αερίου στο εργοστάσιο της Union Carbide στο Bhopal της Ινδίας, το 1984. τη μαζική διαρροή πετρελαίου από την πλατφόρμα γεώτρησης Deepwater Horizon της British Petroleum το 2010 · Η Purdue Pharma προωθεί εξαιρετικά εθιστικά οπιοειδή. και η αμέλεια, που είχε ως αποτέλεσμα δύο αεροσκάφη Boeing 737 Max να συντριβούν και να σκοτωθούν 346 άτομα το 2019. Τελευταίο αλλά εξίσου σημαντικό, υπάρχει με το ξέσπασμα COVID-19, που προέρχεται από επιθετική ανθρώπινη διείσδυση σε βιότοπους ζώων και απλώθηκε σε πανδημία από την εκπληκτικά ανίκανη αντίδραση του σύγχρονου κράτους.

Κατά την επιδίωξη της οικονομικής ανάπτυξης και της δύναμης που παρέχει, ωστόσο, τα πάντα χάνονται. Μία από τις σημαντικότερες λειτουργίες του σύγχρονου κράτους, στην πραγματικότητα, είναι η ομαλοποίηση της βίας από τους ηγέτες. Ως αποτέλεσμα, τα μεγαλύτερα ξεσπάσματα βίας στην ανθρώπινη ιστορία έχουν συμβεί όλα κατά την εποχή του σύγχρονου κράτους. Παγκοσμίως, οι θάνατοι από συγκρούσεις, τόσο σε απόλυτους αριθμούς όσο και ως μερίδιο του παγκόσμιου πληθυσμού, αυξήθηκαν σταθερά - και στη συνέχεια εξερράγη τον 20ο  αιώνα, όταν σχεδόν 110 εκατομμύρια πέθαναν, αντιπροσωπεύοντας περισσότερο από το 4% του συνόλου του ανθρώπινου πληθυσμού. Σε αυτά περιλαμβάνονται οι νεκροί από τις πυρηνικές επιθέσεις στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, στις οποίες το σύγχρονο κράτος αποκάλυψε ένα από τα πιο ξεχωριστά δώρα του για την ανθρωπότητα - πυρηνικά όπλα - και τη μαζική και συστηματική προσπάθεια του ναζιστικού κράτους να εκμηδενίσει τους Ευρωπαίους Εβραίους. Συγκριτικά, ο 19ος αιώνας παρήγαγε οκτώ εκατομμύρια νεκρούς στη μάχη, και ο 18ος, ο οποίος είδε τις πρώτες συγκρούσεις που θα μπορούσαν αναμφισβήτητα να θεωρηθούν ως παγκόσμιοι πόλεμοι, «απλώς» τέσσερα εκατομμύρια.

Όμως, το σύγχρονο κράτος (μαζί με την κρατική βία) δεν αποτελεί απλώς εμπόδιο για το είδος του κόσμου που θέλουμε να έχουμε - είναι αυτό που έχουμε. Το σύγχρονο κράτος μας έχει εκπαιδεύσει να το θεωρήσουμε ως υποκατάστατο ή ίσως συντομογραφία για τη συλλογικότηα ή την κοινότητα, ως το όχημα μέσω του οποίου συνεργαζόμαστε και παίρνουμε αποφάσεις ως κοινωνία, παρέχοντας την κοινή μας εκπαίδευση και πολιτισμό, τον μηχανισμό μας για τη φροντίδα των λιγότερο τυχερών, των προφυλάξεών μας ενάντια στη βία. Κάθε ομάδα ή οργανισμός που επιχειρεί να ανταγωνιστεί ή να προσφέρει μια εναλλακτική λύση πρέπει συνεπώς να απορροφηθεί ή να αντικατασταθεί ή να επισημανθεί ως εχθρός και να καταστραφεί από το κράτος.

 

Το μήνυμα είναι απλό:

-το κράτος είναι αυτό που έχουμε, ο μόνος βιώσιμος τρόπος για την επίτευξη των στόχων της κοινότητας. 

-η αποφασιστικότητα του σύγχρονου κράτους να αποκλείσει κάθε δρόμο διαφυγής, αμέσως μετά την επιδίωξη της οικονομικής ανάπτυξης με οποιοδήποτε κόστος ως έναν από τους πρωταρχικούς στόχους του.

 

ΔΙΑΡΡΟΗ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

 

Το σύγχρονο κράτος εξακολουθεί να είναι εν μέρει μαζί μας, διότι είναι ικανό να σαρώνει συγκρούσεις, αντιφάσεις και αδικίες κάτω από το χαλί του δημόσιου λόγου. Όμως το ίδιο το σύγχρονο κράτος έχει δημιουργήσει κρίσεις που δεν είναι εξοπλισμένες για να αντιμετωπιστούν και δεν μπορούν πλέον να κρυφτούν: κλιματική αλλαγή, πανδημίες, αυξανόμενη ανισότητα, κοινωνική αναστάτωση που προκύπτει από την οικονομική παγκοσμιοποίηση. Εάν αυτά τα προβλήματα πρέπει να επιλυθούν με τρόπο που δεν είναι ασύλληπτα βίαιο, θα πρέπει να τα αντιμετωπίσουμε εκτός του πλαισίου του σύγχρονου κράτους.

Για να το κάνουμε αυτό, πρέπει πρώτα να ελευθερώσουμε το μυαλό μας από το κράτος. Πρέπει να χάσουμε την εσφαλμένη υπόθεση ότι οι υλικές προόδοι που σημειώθηκαν τα τελευταία 500 χρόνια - και οτιδήποτε θα μπορούσαν να πετύχουν οι άνθρωποι στο μέλλον - θα μπορούσαν να είχαν πραγματοποιηθεί μόνο εντός του πλαισίου του κράτους. Η κυβέρνηση - ο θεσμός στον οποίο οι ηγέτες των πολιτικών δικαιωμάτων, οι ελευθεριακοί πολίτες, οι οργανωτές των συνδικάτων, οι φεμινιστές και οι ΛΟΑΤ ακτιβιστές και οι μετανάστες που ζητούν άσυλο, έχουν ζητήσει από τόσα χρόνια να κάνουν το σωστό και να τους δώσουν δικαιοσύνη – είναι  τελικά, το μεγαλύτερο εμπόδιο στην πάλη τους. Αυτή είναι μια σκληρή αλήθεια για ανθρώπους που έχουν ζήσει ολόκληρη τη ζωή τους στο λειτουργικό σύστημα που ονομάζεται κράτος και δεν μπορούν να εννοήσουν ένα δρόμο προς τη δικαιοσύνη που δεν  το διαπερνά.

Στη συνέχεια, πρέπει να επινοήσουμε τρόπους για την ανάκτηση ιδρυμάτων όπως επιτροπές, σχολεία, συστήματα παροχών παιδικής ηλικίας και γήρατος, καθώς και δημόσια ή κοινωνική στέγαση, έτσι ώστε να αντικατοπτρίζουν για άλλη μια φορά την αρχή της αμοιβαίας βοήθειας, δημιουργώντας αυτόνομες υπηρεσίες που προνοούν ουσιαστικά τις ανάγκες νοικοκυριών παρά τον αγιασμό της κυριαρχίας του σύγχρονου κράτους.

Αυτό μπορεί να μην είναι τόσο δύσκολο όσο ακούγεται, αφού κάτω από τον νεοφιλελευθερισμό, τόσες πολλές κοινωνικές υπηρεσίες έχουν υποβαθμιστεί ή ιδιωτικοποιηθεί, προσφέροντας στους ανθρώπους λιγότερους λόγους να παραμείνουν πιστοί σε ένα σύστημα που τους αφήνει χωρίς ουσιαστική υποστήριξη. Η αναζωογόνηση της αμοιβαίας βοήθειας και η κλιμάκωσή της έξω από το κράτος δίνει σε άτομα και κοινότητες άμεσο δημοκρατικό έλεγχο αυτών των πρωτοβουλιών, ενσταλάσσοντας περαιτέρω τη συνήθεια να διαχειρίζονται τον εαυτό τους αντί να αφήνουν μια ελίτ να το κάνει για αυτές - και είναι απολύτως απαραίτητο εάν δεν απλώς ξαναχτίστε το σύγχρονο κράτος για άλλη μια φορά.

Οι τοπικές επιτροπές συντονισμού της Συρίας, οι οποίες άρχισαν να συγκροτούν συμβούλια που έθεσαν την εξουσία απευθείας στα χέρια των τοπικών κοινοτήτων τους μήνες μετά την εξέγερση της Αραβικής Άνοιξης το 2011, προσφέρουν ένα παράδειγμα για το πώς να το σκεφτούμε αυτό. Το θεμελιώδες έγγραφο του κινήματος ήταν «Ο Οργανισμός Τοπικών Συμβουλίων» από τον Σύριο οικονομολόγο και αναρχικό Ομάρ Αζίζ, ο οποίος πέθανε στις φυλακές του καθεστώτος Άσαντ δύο χρόνια αργότερα. Κατέθεσε τρεις βασικούς στόχους:

  • Να υποστηρίζει τα ανθρώπινα όντα στη διαχείριση της ζωής τους αυτόνομα, χωρίς κρατικούς θεσμούς ή δομές (ακόμη και αν αυτή η αυτονομία δεν είναι πλήρης) ·
  • Να δημιουργηθεί χώρος για συλλογική έκφραση που μπορεί να ενισχύσει τη συνεργασία μεταξύ ατόμων και που μπορεί να περιλαμβάνει πιο απαραίτητα καθήκοντα καθώς αυξάνεται η πολιτική εμπλοκή · και
  • Να υποκινήσει κοινωνικές επαναστατικές δραστηριότητες σε περιφερειακό επίπεδο ενώ ταυτόχρονα ενοποιεί υποστηρικτικές δομές

 

Ενώ το σύγχρονο κράτος καλύπτει μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη από ποτέ και έχει απορροφήσει τη συντριπτική πλειοψηφία του παγκόσμιου πληθυσμού, εξακολουθεί να μην είναι παγκόσμιο. Οι αυτόχθονες λαοί στον Αμαζόνιο, τα υψίπεδα της Βολιβίας και στις περιοχές που ελευθερώθηκαν από τους Ζαπατίστας στο Μεξικό συνεχίζουν να οργανώνονται με βάση - τουλάχιστον εν μέρει - τις παραδοσιακές προσεγγίσεις στη γεωργία, την παραγωγή και την κοινότητα.

Αυτό που μας λέει αυτό είναι ότι οι αυτόχθονες κοινότητες μπορούν και κάνουν να ανακτήσουν τον πολιτισμό τους και να οργανωθούν γύρω του με επιτυχία, ακόμη και στον κόσμο του σύγχρονου κράτους. Στη διαδικασία, ανοίγουν νέες μεθόδους κοινωνικής, πολιτικής και οικονομικής οργάνωσης για όλους μας και αποκαλύπτουν ότι το μοντέλο ενός μεγέθους για το οποίο έχουμε συνηθίσει δεν είναι αναπόφευκτο.

Το δεύτερο πράγμα που παρατηρούμε είναι ότι πολλές από αυτές τις άλλες μεθόδους βασίζονται ελάχιστα στους ηγέτες και την ηγεσία, αλλά προσφέρουν αποτελεσματικές στρατηγικές για τη λήψη σημαντικών αποφάσεων. Το τρίτο πράγμα που αποκαλύπτεται είναι ότι οι λιγότερο περιοριστικές προσεγγίσεις στην κοινωνική οργάνωση είναι περισσότερο σύμφωνες με τη φύση της ανθρώπινης κοινωνίας, η οποία τείνει προς τον πλουραλισμό.

Και αν εξετάσουμε τη δική μας ιστορία αρκετά βαθιά, συνειδητοποιούμε ότι κάθε σημαντική πρόοδος στην υλική ευημερία και την πολιτική κατάσταση των εργαζομένων, από τη δωρεάν δημόσια εκπαίδευση έως την αξιοπρεπή αμοιβή και την αξιοπρέπεια των βιομηχανικών εργατών έως τη φυλετική ισότητα, ήταν χάρη στα κοινωνικά κινήματα που σχηματίστηκαν για πρώτη φορά έξω από το κράτος και σε αντίθεση με τη δομή εξουσίας του. Αυτές οι εξελίξεις χάθηκαν όταν αυτά τα ατροφικά κοινωνικά κινήματα  ή υποτάχθηκαν από το κράτος.

 

ΑΞΙΟΠΟΙΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΤΡΕΧΟΥΣΑ ΣΤΙΓΜΗ

 

Η άμεση δράση είναι το εργαλείο που μας δίνει τη δυνατότητα να τα συνδυάσουμε όλα αυτά: προκαλώντας άμεσα το σύγχρονο κράτος, οργανώνοντας έξω από αυτό και μαθαίνοντας από άλλες κοινωνικές δομές και κινήματα αντίστασης, από το παρελθόν και το παρόν. Αυτό μπορεί να έχει πολλές μορφές: τη γενική απεργία, το μποϊκοτάζ, το  χακάρισμα(hacktivism), την κατοχή γης ή εγκαταστάσεις που ανήκουν στην κυβέρνηση ή την ιδιωτική επιχείρηση. Η άμεση δράση μπορεί να παρακάμψει εντελώς το κράτος – με τη δημιουργία ενός συνεταιριστικού αγροκτήματος ή εργοστασίου, με τη δημιουργία μιας αυτόνομης κοινότητας εκτός δικτύου, οκλαδόν σε ένα εγκαταλελειμμένο κτίριο, καλλιεργώντας μια κενή παρτίδα - αρκεί οι άνθρωποι να είναι διατεθειμένοι να υπερασπιστούν το δικαίωμα της κοινότητας να το ασκήσει . Σε κάθε περίπτωση, η άμεση δράση μας προετοιμάζει να σκεφτόμαστε και να ενεργούμε εκτός και σε αντίθεση με το κράτος και τον καπιταλισμό κάθε μέρα.

Η τρέχουσα στιγμή είναι πολλά υποσχόμενη γιατί, ίσως για πρώτη φορά και εν μέρει χάρη στην αυξανόμενη διασύνδεση κάθε εθνικής οικονομίας, δεν είναι πλέον μεμονωμένα κράτη που δεν αποδίδουν σε αυτούς τους τρεις τομείς. είναι το ίδιο το κράτος και το σύστημα των κρατών που το υποστηρίζει. Ενόψει της υπερθέρμανσης του πλανήτη και της πανδημίας COVID-19, το σύγχρονο κράτος απέτυχε να παρέχει ασφάλεια. Καθώς σχεδόν κάθε χώρα γίνεται πιο πολυεθνική και πολυπολιτισμική, το κράτος απέτυχε να επεκτείνει τον ορισμό της ταυτότητάς του και στην πραγματικότητα μείωσε το χώρο για τους ανθρώπους να έχουν φωνή. Προσκολλώντας στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές, μείωσε τεράστια τμήματα της ανθρωπότητας στη φτώχεια και την ακρίβεια, αποσταθεροποιώντας περαιτέρω τις κοινωνικές και γεωγραφικές περιοχές.

Η απομάκρυνση του σύγχρονου κράτους, λοιπόν, απαιτεί τόσο την τοπική οργάνωση όσο και τη σύνδεση του τοπικού με παγκόσμιους αγώνες για την εξεύρεση λύσεων στα προβλήματα για τα οποία το κράτος έχει παραιτηθεί από την ευθύνη. Σημαίνει επίσης ότι είμαστε προετοιμασμένοι για τα χειρότερα.

Το σύγχρονο κράτος έχει περάσει αιώνες δημιουργώντας έναν τεράστιο ιστό ελέγχου, αφομοίωσης και ταυτότητας. Όπως κάθε ζωντανός οργανισμός, θα αγωνιστεί για να διατηρηθεί με κάθε κόστος. Αυτό θα περιλαμβάνει τόσο μια φυσική όσο και μια ψυχολογική διάσταση: βίαιη καταστολή καθώς και έντονες εκκλήσεις για τις ταυτότητες που δημιουργεί το κράτος για εμάς, ενισχύοντας το φόβο του άγνωστου και του άλλου. Θα υπάρξει σχεδόν σίγουρα ένας ένοπλος αγώνας σε κάποιο σημείο, καθώς οι ακτιβιστές αντιμετωπίζουν μια βίαιη αντίδραση και η πλειοψηφία του πληθυσμού είτε παραμένει πιστός στο παρόν σύστημα ή αλλιώς σταματά να συνεργάζεται με αυτό.

Αλλά το σύγχρονο κράτος - το σύστημα - δεν θα εξαφανιστεί μέχρι να το επιβάλουμε.

Πηγη: https://roarmag.org/essays/laursen-system-state/

Eric Laursen


Ο Eric Laursen είναι συγγραφέας, ακτιβιστής και διοργανωτής που ζει στη δυτική Μασαχουσέτη. Το τελευταίο του βιβλίο είναι το λειτουργικό σύστημα: μια αναρχική θεωρία του κράτους (AK Press).

 
© Copyright 2011 - 2021 Στύξ - Ανεξάρτητη Πολιτισμική και Πολιτική Εφημερίδα της Βόρειας Πελοποννήσου