Η Παγκόσμια Κυριαρχία, έχει θέσει την Αγροτοδιατροφική παράμετρο της επιβιωτικής ανάγκης των ανθρώπινων κοινωνιών, ως «αιχμή του δόρατος» στην υπηρεσία του απόλυτου ελέγχου και της καθολικής εξουσιαστικής οργάνωσης αυτών, μέσα σε μια «αποφυσικοποιημένη» καθημερινότητα και καθημαγμένη πραγματικότητα, όπου η τροφή και το νερό από κοινωνικά αγαθά έχουν μέσω της εμπορευματοποήσης και της εκμεταλλευτικής διαδικασίας παραγωγής και προσφοράς τους, μετατραπεί σε μεταπρατικά αγαθά της σκληρής χρηματιστηριακής μετακαπιταλιστικής οικονομίας.
Η μεγάλη λεηλασία και το ξερίζωμα…
Η συστηματική λεηλασία της Φύσης, που συντελείται από την προβιομηχανική εποχή της συσσώρευσης και γιγαντώνεται στην μεταβιομηχανική εποχή, με την Αστικοποίηση, την εκβιομηχάνιση της πρωτογενούς παραγωγής και την καθολική ψηφιοποίηση της ανθρώπινης καθημερινότητας σήμερα, οδήγησαν το μεγαλύτερο μέρος των κοινωνιών της Υπαίθρου, σε μια «εσωτερική εξορία» στα νέα ή και παλαιότερα «αστικά κέντρα» (μοντέρνες φυλακές), ή ακόμα και σε μεγαλύτερη κλίμακα στον αναπτυσσόμενο κόσμο σε τεράστια μεταναστευτικά ρεύματα, μετατρέποντας τις κοινωνίες αυτές σε « ανθρώπινα παλινδρομούντα ρεύματα».
Η Κυριαρχία συστηματικά και έντεχνα αφαίρεσε την τοπικότητα και εξαφάνισε την παράδοση και την συλλογική μνήμη των κοινωνιών της Υπαίθρου, που είχαν τον ρόλο του θεματοφύλακα, επί αιώνες ή και χιλιετηρίδες διατηρώντας την μνήμη του «παλαιού φυσικοποιημένου κόσμου κα αναπτύσσοντας ισχυρές «ρίζες» («ριζικές κοινωνίες», ιθαγενικός κόσμος), ως ανάχωμα σε κάθε έξωθεν επιβολή κυριαρχίας, εξισορροπούμενες και εναρμονιζόμενες με τον Φυσικό τους κόσμο.
Η μετανεωτερική εποχή των επικυρίαρχων του πλανήτη, αποφυσικοποιώντας τις ανθρώπινες κοινωνίες, κατάφερε να δημιουργήσει «νεκρή γη» και να αποκαλύψει το δυστοπικό μέλλον των απόλυτα ανελεύθερων επιβιωτικών κοινωνικών μοντέλων, της βιοτεχνολογικής διατροφής και της ολοκληρωτικής εκμετάλλευσης των φυσικών πόρων, εργαλειοποιώντας την «σπάνη» και της επελαύνουσα «κλιματική κρίση», απότοκα της ακραίας μετατεχνολογικής ανάπτυξης.
Η απώλεια της Αυτάρκειας και της διατροφικής και ενεργειακής Αυτονομίας των κοινωνιών της Υπαίθρου, συνοδεύτηκε και με την «αφαίρεση όλων εκείνων των χειραφετικών διαδικασιών τους, που αποτελούσαν τον κορμό της αυτοργάνωσης και αυτοθέσμισης σε πολλαπλά επίπεδα των αγροτοδασικών ανθρώπινων οικοσυστημάτων, εχέγγυα της σταθερότητας πολλές φορές και κυτταρική μνήμη, από τις απαρχές της σύστασης της έννοιας του «συλλογικού», μεταβάλλοντας ριζικά όχι μόνον τις ανθρώπινες σχέσεις, αλλά και την βαθύτερη σύνδεση του Ανθρώπου με την Φύση, αποκόβοντας σημειολογικά την ανθρώπινη ύπαρξη, ως γέφυρα μεταξύ ουρανού και γης (παράγοντας διάσταση μεταξύ πνευματικού και υλικού κόσμου).
Απότοκο της τεράστιων αυτών κατά κανόνα βίαιων κοινωνικών μετασχηματισμών και αλλαγών στις αγροτικές κοινωνίες, είναι σήμερα η συντριπτική Κυριαρχία του Κράτους ή των κρατικοεπιχειρηματικών συνοργανώσεων συμφερόντων, που θέτοντας ως ρυθμιστικές και επιβάλλουσες τις νομοτεχνικές τους επιβολές, έθεσαν υπό «κηδεμονία» την όποια έως και σήμερα αυτεξούσια έκφραση της Φυσικής ζωής, μετατρέποντας την σε άγονη προσπάθεια ή ρομαντική ανάμνηση.
Τα εργαλεία της Αποικιοποίησης της Υπαίθρου…
Οι πυλώνες της Αγροτοδιατροφικής Κυριαρχίας του σήμερα, είναι η Χημική και Βιομηχανική γεωργία (εκμηχανισμένη γεωργία), η Βιοτεχνολογική ανάπτυξη στον τομέα της διατροφής και της Υγείας, η Ψηφιοποίηση της ανθρώπινης καθημερινότητας και της όποιας πρωτογενούς παραγωγικής διαδικασίας και τα νομοθετικά κανονιστικά και ρυθμιστικά πλαίσια, που είτε παράγονται και εφαρμόζονται εθνικά (εθνική γεωργική πολιτική) ή παράγονται και εφαρμόζονται από υπερεθνικά όργανα ( ΕΕ, Κοινοτική Αγροτική Πολιτική…), είτε παγκόσμια (ΠΟΕ, ΠΟΥ, Χρηματιστήρια και Οικονομικοί Οργανισμοί…). Οι τελευταίοι αυτοί πυλώνες, οι θεσμικοί μηχανισμοί, είναι αυτοί που στηρίζουν την αποκαλούμενη «Ανάπτυξη», κτίζοντας τα διατροφικά και επιβιωτικά μοντέλα, που με την σειρά τους ορίζουν τα γεωργικά μοντέλα (αγροκτηνοτροφικά και αγροδασικά), που έχουν ως βάση τις αποφυσικοποιημένες και ολοκληρωτικά καθυποταγμένες Ανθρώπινες κοινωνίες και στόχο την μεγιστοποίηση των κερδών του νεοκαπιταλιστικού κόσμου της παγκόσμιας Κυριαρχίας.
Η Χημική Γεωργία, από τις απαρχές του προηγούμενου αιώνα, αναπτύχθηκε ραγδαία, παράλληλα με την εκβιομηχάνισή της, αλλάζοντας δραματικά την εικόνα της ζωής της Υπαίθρου αλλά και παράγοντας σε εξαιρετικά σύντομο χρόνο, ανεπίστρεπτες αλλοιώσεις της παραδοσιακής Γεωργικής ζωής, της κοινωνικής σύστασης, της λειτουργείας και της ύπαρξης των Φυσικών μας Οικοσυστημάτων και μεταβάλλοντας τις εξισορροπητικές «φυσικές διαδικασίες» που διατηρούσαν την κλιματική σταθερότητα και την «βιοασφάλεια» σε μεγάλο βαθμό, τόσο σε τοπικό όσο και σε πλανητικό επίπεδο (οικολογική ισορροπία και εναρμονισμένη σύνδεση των φυσικών οικοσυστημάτων).
Η επιστήμη της Χημείας έδωσε την δυνατότητα να αναπτυχθεί ο κλάδος της Χημικής Γεωργίας σε βαθμό, που ακόμα και η σύνδεση αυτής στους δυο Παγκόσμιους πολέμους και η εμπλοκή και η συμμετοχή της, στα μαζικά εγκλήματα των πολεμικής βιομηχανίας και των στρατοκρατικών μηχανισμών, δεν απέτρεψε από την διάδοση των γεωργοχημικών προϊόντων και των εταιρειών τους από την ραγδαία ανάπτυξη στην διαδικασία παραγωγής τροφίμων, στον μεταπολεμικό κόσμο. Αντίθετα, μαζί με την εκβιομηχάνιση της Γεωργίας, υπήρξαν το «αναμφισβήτητο» μοντέλο Γεωργικής παραγωγής, ακόμα και όταν στις αρχές της δεκαετίας του ΄80, μετά τις επιστημονικές επιδημιολογικές και βιολογικές έρευνες ενοχοποιήθηκαν τα «οργανοχλωριωμένα αγροχημικά» για τις ασθένειες και τους θανάτους εκατομμυρίων ανθρώπων και την καταστρεπτική αλλοίωση των φυσικών οικοσυστημάτων, ανοίγοντας μετά την απαγόρευσή τους εν τούτοις τον δρόμο στην «νέα γενιά», των οργανοφωσφορικών και διασυστηματικών φυτοπροστατευτικών. Παράλληλα στον τομέα της θρέψης, οι σύγχρονες αγροεπιστήμες άνοιξαν τον δρόμο για τα σύνθετα χημικά λιπάσματα. Αντίστοιχα δε στον κλάδο της Κτηνοτροφίας, εκτός της μεγιστοποίησης της Χημικής επιβάρυνσης, μέσα από την τροφική αλυσίδα των κτηνοτροφικών προϊόντων, η εξέλιξη της «χημικής ζωϊκής παραγωγής» και σύγχρονης κτηνιατρικής και η σύνδεσή τους με την «γενετική» και την «βιοτεχνολογία», έδωσαν την χαριστική βολή σε ότι θα αποκαλούσαμε «φυσικά παραγόμενη τροφή», ακόμα και όταν επιστημονικά επισημάνθηκαν οι καταστρεπτικές για την ανθρώπινη υγεία των χημικών μεταβολιτών και των αντιβιοτικών που περνούν στον ανθρώπινο οργανισμό αθρόα, προκαλώντας ανίατες ασθένειες και παράγοντας «υγειονομικές βόμβες». Παράλληλα, συστηματικά και αδιάλειπτα διέλυσαν την παραδοσιακή κτηνοτροφία μικρής κλίμακας, εξαφανίζοντας τις παραδοσιακές φυλές ζώων, αποχαρακτηρίζοντας τους βοσκότοπους ή καταστρέφοντας την οικολογία οικοσυστημάτων, που φιλοξενούσαν το φυσικό ενδιαίτημα της ελεύθερης βόσκησης, αλλά και επιβάλλοντας κατευθυνόμενες επιδημιολογικές καραντίνες, αναπαράγοντας ζωοπαθογόνους υιούς εργαστηριακά, απαγορεύοντας ουσιαστικά την ελεύθερη βόσκηση, ενώ με ανασταλτικά νομοθετικά και ρυθμιστικά πλαίσια στον τομέα αυτό και για τον μικρό κλήρο εξάλειψαν και την μικρής κλίμακας μεταποιητική παραγωγή κτηνοτροφικών καθετοποιημένων μονάδων.
Η «αρπαγή» της Γης…
Η Χημική Βιομηχανική Γεωργία, μαζί με την ψηφιακή τεχνολογία, προϋπέθεσαν μια διαφορετική κατανομή αυτού που αποκαλούμε Γεωργική παραγωγική Γη και έτσι άλλαξαν εκ θεμελίων τα τελευταία χρόνια την εικόνα της Υπαίθρου, ενώ μετέβαλαν την κοινωνική σύνθεση και σύσταση των αγροτικών πληθυσμών.
Οι μεταβολές αυτές επιταχύνθηκαν και γιγαντώθηκαν με τα τεράστια εγγειοβελτιωτικά έργα και τις «φαραωνικές» ενεργειακές επενδύσεις, στην ύπαιθρο Γη, την αλόγιστη μεγέθυνση του αστικού ιστού και την ακόλουθη οικιστική πίεση στις αγροτοδασικές εκτάσεις για δεύτερη κατοικία , το real estate της γεωργικής γης για τις μικρές ή τις μεγάλες τουριστικές επενδύσεις, την φορολόγηση της γεωργικής γης και τις «μετέωρες» νομοθεσίες, που δεν επιτρέπουν τον σαφή χαρακτηρισμό και διάκριση γεωργικών και δασικών εκτάσεων. Επίσης η έλλειψη βούλησης ως προς την ένταξη αδιάθετων αγροτοδασικών εκτάσεων (εκκλησιαστική περιουσία, τεράστιες κρατικές και ιδιωτικές γαίες…), στην παραγωγική διαδικασία με κάποια έστω στοιχειώδη τοπικά και κοινωνικά κριτήρια, παράλληλα με την απαξία σε όλες εκείνες τις υποστηρικτικές δομές για τον κόσμο της υπαίθρου (σχολεία, δομές υγείας, πολιτιστικές κοιτίδες…), γιγάντωσε την απαξία της γεωργικής γης και την διευκόλυνση της απαργής της, από τις ποικίλες εξωγεωργικές οικονομικές ελίτ.
Η ραγδαία αύξηση της «υπό κάλυψη εντατικής γεωργίας» (θερμοκηπιακής), όπου η ένταση των κεφαλαίων μεγενθύνθηκε σε βάρος της οικονομίας των φυσικών πόρων αλλά και η «σπάνη» της ελεύθερης γεωργικής γης, ήταν τα συστατικά για την «γεωργική πράσινη επανάσταση», όπως την ευαγγελίζονταν στα τέλη της δεκαετίας του ‘70 μέντορες του «κρατικοκαπιταλιστικού» συστήματος για την παραγωγή τροφής, με όρους «ανάπτυξης» και «επιχειρηματικότητας» σμικρύνοντας και μεταβάλλοντας αρνητικά το πεδίο για την άσκηση της όποιας παραδοσιακής γεωργικής τεχνικής, υποχρεώνοντας στην βίαιη εν τέλει αποσύνθεση και ερήμωση των αγροτικών κοινωνιών και ειδικά των ορεινών και δυσπρόσιτων κοινοτήτων.
Ο «έλεγχος» της τροφής…
Η σύγχρονη Γεωργία, εκβιομηχανισμένη, χημική και ψηφιακή, δεν θα μπορούσε παρά να είναι επιχειρηματική, εντασσόμενη στο σκληρό ανταγωνιστικό περιβάλλον ενός αδηφάγου λεηλατικού συστήματος συσσώρευσης, πυραμιδικά οργανωμένου, με την κορυφή της πυραμίδας να την κατέχουν τα μεγάλα επιχειρηματικά παγκόσμια συμφέροντα, του ελέγχου της τροφής και τους διεθνείς θεσμοποιημένους και κρατικούς οργανισμούς που ακολούθως δημιουργούν και συντηρούν το ευεπίφορο περιβάλλον για την διατήρηση της καταληστευτικής διαδικασίας των φυσικών πόρων αφενός και τον απόλυτο έλεγχο της παραγωγικής διαδικασίας, στην «αλυσίδα της τροφής».
Το κυρίαρχο σύστημα «ελέγχου της τροφής» άρχετε, με τις μεγάλες αγροεταιρείες παραγωγής και μεταποίησης, να ‘’αποικίζουν» την ύπαιθρο, εξορίζοντας την ατομική και οικογενειακή γεωργία ( αρπαγή γεωργικής γης), όπως και την συνεταιριστική αγροτική προσπάθεια όπου υπήρξε υγιώς, (που συστηματικά απαξιώθηκε και αυτοϋπονομεύθηκε δεκαετίες στον Ελλαδικό χώρο), με τα κυκλώματα του γεωτεχνικού κλάδου, να στηρίζουν την χημικοποίηση και εκβιομήχανιση της Γεωργίας στήνοντας παράλληλα την μεγάλη «οικονομική παγίδα», που κατέστρεψε τα περισσότερα αγροτικά νοικοκυριά και πολλές αγροτικές κοινότητες, συνεισφέροντας παράλληλα στην τεράστια οικονομική μεγέθυνση του κλάδου των Αγροχημικών εταιρειών. Ολοκληρώνεται δε ο «έλεγχος της τροφής», κλείνοντας τον κρίκο της αλυσίδας αυτής, με τους μεσάζοντες της τροφής και τα δίκτυα διανομής και εμπορίας, που συνεπικουρούν στην «ληστρική αγορά» των επιβιωτικών αναγκών των Ανθρώπινων κοινωνιών, οργανώνοντας αυτή την αγορά, με όρους κερδοφορίας και κερδοσκοπίας, καθορίζοντας αυστηρά τις ποσότητες, την ποιότητα και τις τιμές των παραγόμενων τροφίμων και αγαθών.
Οι σημερινοί «Λουδίτες»…
Η σύγχρονη γεωργία ενώ αναπτύσσεται και εξελίσσεται με την βιοτεχνολογία και την ψηφιοποίηση, να την μετατρέπει σε μια απόλυτα τεχνολογική διαδικασία παραγωγής τροφής, παρόλα αυτά, το συντριπτικά μεγάλο μέρος της στηρίζεται σε μια πολυπληθή τάξη σκλαβοποιημένων εργατών γης και μικρών αγροτών, που με το αίμα τους ποτίζουν τα χωράφια της υπαίθρου. Οι μεταναστευτικές ροές των ανέστιων και των κυνηγημένων από τους περιφερειακούς πολέμους και οικονομικούς ανταγωνισμούς των Επικυρίαρχων και τα θύματα της κλιματικής κρίσης, είναι μαζί με τους «αποκομμένους» από την γη τους και τις κοινότητές τους γηγενείς αγρότες, το «έμψυχο» δυναμικό που πάνω του πατάει και περνάει η «γεωργική ανάπτυξη» του σύγχρονου νεοκαπιταλιστικού συστήματος, όπως και παλαιότερα βέβαια, αλλά με ειδοποιό διαφορά, ότι στο σήμερα η σκλαβοποίηση είναι ψηφιοποιημένη και με όλα τα χαρακτηριστικά της αποανθρωποποιημένης εργασίας. Η αντίφαση του νέων μεθόδων παραγωγής και των παλαιών συστημάτων υποδούλωσης και καταναγκασμού στην Γεωργία, δεν είναι μια σημερινή παράμετρος που αποτελεί αντικείμενο ειδικής μελέτης όταν γνωρίζουμε την ιστορική αντιστοίχιση με την εποχή της Βιομηχανικής επανάστασης και τις εξεγέρσεις των «Λουδιτών», απέναντι στην εκβιομηχάνιση της γεωργικής και μεταποιητικής παραγωγής και της εδαφικοποίησης της Κυριαρχίας επί της Γεωργικής Γης με την νομοθετική αυστηροποίηση των ορίων της γεωργικής γης. Από τότε μέχρι σήμερα η αρπαγή γης, η κατάργηση της αυτονομίας και της αυτάρκειας σε τροφή και μέσα για τις κοινότητες της υπαίθρου και η εργασιακή εκμετάλλευση, ήταν το ζητούμενο για τις δυνάμεις των κυρίαρχων, παράγοντας από παλιά την εργατική τάξη των πόλεων και την αποξένωση συνολικότερα σήμερα του ανθρώπου από την «μάνα γη».
Το μέλλον, σήμερα φαντάζει ζοφερότερο όσο η Αποφυσικοποίηση, της Γεωργίας και των κοινωνιών, πραγματώνεται με ραγδαίους ρυθμούς.
Η «εξαρτημένη» γεωργία των επιχειρηματικών λόμπι…
Το σύστημα Κυριαρχίας, έχει χαράξει τις πολιτικές για το μέλλον της Γεωργίας, στον Ελλαδικό χώρο και στις χώρες της Ε.Ε, μέσα από την αναθεωρημένη ΚΑΠ (Κοινή Αγροτική Πολιτική), το σύνολο των νομοθετημάτων και των κανονιστικών διατάξεων και εθνικών νόμων και ρυθμίσεων, όσον αφορά την Αγροτική Γη και τα Αγροτοδασικά Οικοσυστήματα, με την μεγιστοποίηση της παραγωγής να περνά μέσα από την μαξιμαλιστική διάθεση εγκαθίδρυσης υποχρεωτικά και «βίαια», της καθολικά ψηφιοποιημένης χημικής και βιομηχανικής γεωργίας και «λεηλατικής επιχειρηματικά» αγροδασοκομίας, αναδιανέμει τους πόρους και ενισχύει τους τομείς, όπου τα πολιτικοεπιχειρηματικά συμφέροντα ορίζουν, διατηρώντας το προνόμιο να συντηρεί «μαφιόζικες πρακτικές» και επιτρέποντας σε εγκληματικές συμμορίες, να λεηλατούν και να αρπάζουν, χωρίς λογοδοσία. Η διαχρονική ασυδοσία του κρατικοεπιχειρηματικού μηχανισμού στον τομέα των αγροτικών ενισχύσεων επιδοτήσεων και αποζημιώσεων, ήταν, είναι και παραμένει η κατεξοχήν διαδικασία που εργαλειοποίησε, την οικονομική και κοινωνική κατάρρευση του παραδοσιακού αγροτικού κόσμου της υπαίθρου, μετά από δεκαετίες αρπαγής της γης, καταλήστευσης των φυσικών πόρων και της κοινωνικής διάλυσης των «φυσικών παραδοσιακών αγροκοινοτήτων», προβάλλοντας την «ενισχυόμενη – επιδοτούμενη γεωργία» ως μονόδρομο, την μονοκαλλιέργεια και την εισροϊκή παραγωγή ως εκσυγχρονισμό, επιφέροντας την «ελεγχόμενη εξάρτηση» των γεωργών από τους χρηματοδοτικούς μηχανισμούς του μοντέλου της πολιτικής παραγωγής «κομματικών στρατών», υποχείριων των πολιτικών επιδιώξεων ενός «διεφθαρμένου μέχρι το μεδούλι», συστήματος κυριαρχίας (σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ, στην Ελλάδα). Αυτού του είδους η «Συστημική Γεωργία», βγάζοντας από την μέση» την γεωργική παραγωγή της Αυτάρκειας (πολυκαλλιέργεια, μικτή γεωργική οικονομία, σμικρυμένη κοινωνική αγροοικονομία), των παραδοσιακών φυσικών γεωργικών πρακτικών, των αυτορρυθμιζόμενων και αυτοθεσμιζόμενων κοινωνιών της υπαίθρου, παράγει οικονομικές ανισότητες και έλλειψη δικαίου, αναξιοπαθούντες αγρότες και επιδοτούμενους επιχειρηματίες «αγροτοκαπιταληστές», αγροτοπατέρες μαφιόζους και «κοπαδάρχες κοματάρχες».
Από το «κιλελέρ» στα αγροτικά μπλόκα…
Ο «εξευγενισμός» και η αστικοποίηση της υπαίθρου, με την συστηματκή «αποφυσικοποίηση» των αγροτικών κοινωνιών, οδήγησε συστηματικά στην απομάκρυνση, από την «φυσική αγριότητα» ενός κόσμου που εξοντώνεται, ενάντια σε ότι αντιπροσωπεύει τον ζόφο της κυριαρχίας. Το «κιλελέρ», οι μεγάλες και μικρές αγροτικές εξεγέρσεις, τα αντάρτικα στα βουνά, οι καμένες νομαρχίες και το ξύλο στα «όργανα της τάξης», ήδη φαντάζουν φολκλόρ και παρελθόν για το σύγχρονο διεκδικητικό αγροτικό κίνημα. Τα τρακτέρ παρατάσσονται συμβολικά, οι αγροτοπατέρες οργίζονται μόνον στα τηλεοπτικά πάνελ και αγρότες και αστυνομία επιτυγχάνουν «κλίμα συνεννόησης», οι δε διεκδικήσεις δεν αφορούν την αυτονόητη ανάγκη για την προάσπιση της ίδιας της Γης και των κοινωνιών της Υπαίθρου, ως τα τελευταία εναπομένοντα κύτταρα μια Φυσικής ζωής, απλώς ανακυκλώνουν την εξάρτηση του εναπομείναντα γεωργικού κόσμου, με τους μηχανισμούς κυριαρχίας, που απεργάζονται τον αφανισμό και την καθυπόταξή του. Η διεκδίκηση των κοινοτικών ενισχύσεων είναι ότι δικαιούται η αγροτική τάξη, σε μια «συμφωνημένη» θανατική καταδίκη του κόσμου της υπαίθρου, μεταξύ των επικυρίαρχων και των «εξωνημένων εκπροσώπων των αγροτών», ως ελάχιστη ανταπόδοση στην λεηλασία και τον αφανισμό της γεωργικής γης.
Οι όποιες αντιστάσεις που προκύπτουν και θα αναδυθούν στο μέλλον, από μερίδα των αγροτών που αποτελούν τον «πάτο» της αγροτικής τάξης, εάν δεν είναι αυτές στην βάση μιας «ολικής άρνησης του υπάρχοντος», δεν φέρουν την ρήξη με την υλοποίηση του γενικότερου σχεδίου αφανισμού της παραδοσιακής και μικρής κλίμακας γεωργίας και δεν συν δράσουν με τους «από τα κάτω» και εν δυνάμει εξεγερμένους των αστικοποιημένων κέντρων, θα κατασταλούν άγρια από τον αναβαθμισμένο στρατιωτικά και δικονομικά (πλαίσιο νέου ποινικού κώδικα) μηχανισμού καταστολής, θέτοντας τίτλους τέλους, για τον φυσικό παλαιό κόσμο.
Η στάση και η θέση του Αντικυριαρχικού κινήματος στον Ελλαδικό χώρο όσο και παγκόσμια, στους σχεδιασμούς της Κυριαρχίας για τον έλεγχο της τροφής και του νερού και την ολοκληρωτική καθυπόταξη των κοινωνιών, πέρα από τους τοπικούς και διεθνείς αγώνες και αντιστάσεις που προβάλλει, θα πρέπει να αναδείξει το θετικό προταγματικό όραμα, των «ελευθεριακών οικοκοινοτήτων» και οριζόντιων μη εκμεταλλευτικών δικτύων για την αναδιανομή της τροφής και του νερού, μέσα από ένα πυκνό δίκτυο αλληλοκαλυπτόμενων παραγωγικών μονάδων και κολεκτίβων, «συνομόσπονδα οργανωμένων», που θα αποτελέσουν την βάση για την συνολικότερη αντίσταση και το «ανάχωμα» στην κοινωνική αποσύνθεση που επιχειρείται από την πλευρά της Κυριαρχίας με όπλα την παραγόμενη από την ίδια, της Κλιματικής – Διατροφικής κρίσης και της «σπάνης» του νερού και του συνόλου των φυσικών αγαθών.
Στηρίζοντας οι Αντικυριαρχικές δυνάμεις μια αποκεντρωμένη συνοργάνωση της παραγωγής τροφής, με επαναοικειοποίηση της Γης και των εγκαταλελειμμένων κοινοτήτων της υπαίθρου, διαχέεται η αντίσταση και γίνεται άκρως αναγκαία η υπεράσπιση των απελευθερωμένων εδαφών που με τα μητροπολιτικά κέντρα αντίστασης, θα ορίσουν την διαδικασία της φυσικής τους αυτοάμυνας απέναντι στις επιβουλές του εκμεταλλευτικού και λεηλατικού κόσμου των Επικυρίαρχων.
Με τους «μικρούς» του αγροτικού κόσμου και τους εργάτες Γης
Από την χημική βιομηχανοποιημένη Γεωργία στην οικογεωργία των Ελευθεριακών κοινοτήτων και δικτύων
Μπλόκο στον αφανισμό της παραδοσιακής αγροτικής κοινότητας
Για την Ολική Άρνηση του υπάρχοντος,
Αγώνας για την Γη και την Ελευθερία
ΚΟΡΙΝΘΙΑΚΟΣ SOS Νοέμβρης 2025
Δημοσιεύθηκε στην ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ.265, Δεκέμβριος 2025