του Παν. Κουμπούρα φιλολόγου - ποιητή

Στο τσίρκο του κόσμου , στην αρένα του Μαρακανά , ο μάγος Πελέ με τη μπάλα στο κεφάλι , είναι έτοιμος να επιτεθεί στα καρέ της Γης για να παραβιάσει τα δίχτυα της παιδικής μας ψυχής . Γιατί η μπάλα ήταν και είναι λύτρωση για τη χαμένη μας παιδικότητα . Μας γυρίζει στις αλάνες της ανεμελιάς , μας συνεπαίρνει στην αέρινη τροχιά της , μας εκτονώνει από τα άγχη και τα αδιέξοδα . Και ας το ξέρουμε καλά από πριν , ότι αμέσως μετά το παγκόσμιο σώου της στρογγυλής θεάς θα θρηνήσουμε πάνω στα τραγικά απόβλητα , που θα σωρεύσει και θ’ αφήσει πίσω της η κερδοσκοπία κι η εκμετάλλευση σε βάρος των φτωχών , των απροστάτευτων ψυχών της κλωτσοχτυπημένης γης μας . Τα παραπεταμένα παιδάκια , που θα τα πετάξουν σαν ακαθαρσίες από τα βρόμικα σοκάκια της Βραζιλίας , δεν θα τα κλάψει κανείς , απλούστατα οι ιαχές των γκολ θα σκεπάσουν το χαμό τους . Τα ανήλικα κορίτσια κι αγόρια , που θα πορνευθούν , βορά στα ανώμαλα γούστα των καλοπληρωτών παιδεραστών , δεν θα τα νοιαστεί κανείς , γιατί απλούστατα οι πανηγυρισμοί των φίλων της μπάλας θα σκεπάσουν την κραυγή του βιασμού τους .

Μια μπάλα η Γη και την κλωτσάμε … Καλώ στις παιδικές αλάνες του μυαλού μου τον τερματοφύλακα – άγγελο της ποίησης , μήπως και κρατήσει ανέπαφη την εστία της καρδιάς από τις δολερές βολές της ποδοσφαιρικής σαγήνης . Τον καλώ να εκφραστεί ποιητικά , να φιλοσοφήσει και προπαντός να παίξει σαν αθώο παιδί μπάλα με τ’ αστέρια …

ΜΙΑ ΜΠΑΛΑ Η ΓΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΛΩΤΣΑΜΕ …

Μπορείς ν’ αλλάξεις το κεφάλι σου με άλλο , σχήμα στρογγυλό ,

προσωπικής σου εκλεκτής επιλογής .

Τούτο απεκρίθη η Διαλεχτή φιλόλογος

σαν άκουσε τον μαθητή της έφηβο

να αιτιάται το αμαθές , το κλούβιο του κεφάλι …

Αιφνιδιάσθηκε αυτός κι ευθύς ρωτάει

ποια είναι η πρώτη στρογγυλή επιλογή του …

Ο ήλιος , του λέγει η Διαλεχτή δασκάλα ,

ο ακτινωτός , ο φωτεινός του κόσμου κύκλος .

Εμέτρησεν έως το τρία ο αμαθής ο νέος κι απεφάνθη ενοχλημένος : Άλλο ;

Φυσιολογική εφάνη η απόρριψη , ο υπεριώδης ήλιος

δεν είναι ό,τι καλύτερο να κουβαλάς στους ώμους , άλλωστε είναι κι εκείνη

του όζοντος η τρύπα , που τον δυσκόλευε αν θα’ ναι θετικό ή αρνητικό του …

Πανσέληνος , το ολόγιωμο φεγγάρι , του αντιπροτείνει

η Διαλεχτή παιδαγωγός , με αδιόρατο μειδίαμα στα μάτια .

- Άλλο , άλλο … , χασκοεγέλασεν ο νέος .

Δίκαιον είχε , δεν κάμει το ολοστρόγγυλο φεγγάρι να το’ χεις κεφαλή ,

άσε που είναι κι ετερόφωτο συν άλλοις …

Η τρίτη σου και τυχερή επιλογή

είναι η Γη , αυτήν σου συνιστώ ,

του λέγει η Διαλεχτή με σοβαρόν το βλέμμα .

Το κλωθογύρισεν ολίγον στο νοερό καθρέφτη του μυαλού του

ο απρόσωπος της κοινωνίας κλώνος , αλλά δεν είπε γρήγορα

ούτε ναι μα ούτε κι όχι .

Τον εφαντάσθη εύσχημο με την υδρόγειο για κεφάλι να γυρίζει

χορευτικά και να προβάλλει τη θωριά του …

Του πήγαινε εξωτερικά η γήινη σφαίρα .

Πλην αυθορμήτως και ασυναίσθητα εντελώς του ξέφυγε η φράση :

- Δεν έχω άλλη επιλογή , κυρία ;

Μία και τελευταία . Τη μπάλα , τη στρογγυλή θεά , μια φούσκα αέρα …,

τον προειδοποίησε αυστηρά η Διαλεχτή φιλόλογός του .

- Ναί εεε ζητωκράυγασε με μιας , ο έφηβος ο αμαθής , κι αρχίζει να κλωτσάει

απ’ τη χαρά του . Και ποιος Πελέ , ποιος Μαραντόνα και ποιος Μέσι τον πιάνει

τώρα που’ χει μια μπάλα στο κεφάλι . Μικρός ημίθεος φαντάζει

να παίζει στα καρέ της Γης και στο τεραίν της να σκοράρει .

Μπρος στην εστία του Βορρά με επιθέσεις να απειλεί τα δίχτυα του αντιπάλου ,

στο Νότο να αμύνεται και να φυλάει τα νώτα , Ανατολή και Δύση με ντρίμπλες

να ελίσσεται και με βολές φαρμακερές την ιαχή του γκοοολ ν’ αποθεώνει .

Τον χάιδεψε απαλά η Διαλεχτή τον μαθητή της στ’ ωραίο του κεφάλι

και με στοργή από δακρυσμένα μάτια του είπε :

Εδώ είναι όλα , καλέ μου νέε , σ’ αυτό το δώρο που μας προίκισεν η φύση ,

εδώ , στο διαλεχτό μας και σοφό μυαλό μας , εδώ είναι όλα

κι ο ήλιος κι η πανσέληνος κι η Γη κι η μπάλα που γυρίζει .

Δεν έχεις άλλη επιλογή . Με το δικό σου φως , με το δικό σου πρόσωπο

θ’ αγωνισθείς κι ας χάσεις .

Μια μπάλα η Γη και την κλωτσάμε , καλέ μου νέε . Πόσα λακτίσματα

ν’ αντέξει το πληγωμένο μας το γήινο κεφάλι ;

Του κλώτσου και του γρόθου η Γη μας , στα πουλημένα γήπεδα του κόσμου .

Και διαιτητής , πότε ο Ο… , πότε η Η… , πότε ο Ε… , πάντοτε «μιλημένος» και «πιασμένος» .

Δεν είναι μπάλα για κλωτσιές τ’ ωραίο , το σοφό , το διαλεχτό σου το κεφάλι , γιε μου !

Στο τρίτο δάκρυ εκτύπησεν ο κώδων και βγήκε

σε διάλειμμα ο έφηβος , με αργό και στιβαρό το βήμα ,

στο χώμα βγήκε της αυλής να παίξει με τ’ αστέρια …