«Οι απόπειρες αποκατάστασης των συνόρων της Ρωσίας του 1991 θα οδηγήσουν μόνο σε ένα πράγμα – έναν παγκόσμιο πόλεμο με τις δυτικές χώρες με τη χρήση ολόκληρου του στρατηγικού (πυρηνικού) οπλοστασίου μας εναντίον του Κιέβου, του Βερολίνου, του Λονδίνου και της Ουάσιγκτον. Και εναντίον όλων των άλλων όμορφων ιστορικών τόπων που περιλαμβάνονται εδώ και καιρό στους στόχους πτήσης της πυρηνικής μας τριάδας».

Ντμίτρι Μεντβέντεφ, αναπληρωτής πρόεδρος του ρωσικού Συμβουλίου Ασφαλείας, 18-2-2024

Οι πρόσφατες απειλές αξιωματούχων του ρωσικού κράτους να χτυπηθεί το ίδιο το Βερολίνο, σε περίπτωση παράδοσης πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς στον ουκρανικό στρατό, μεταδίδονται στα δυτικά μέσα «ενημέρωσης» σαν μια είδηση που εξισώνεται με διαφημίσεις απορρυπαντικών ή ορισμένων αχρείαστων καταναλωτικών αγαθών. Με τον ίδιο τρόπο αντιμετωπίζονται οι ρωσικές προειδοποιήσεις για το ξέσπασμα ενός ανοικτού Γ´ παγκόσμιου πολέμου. Όπως δήλωσε, δεικτικά, ο Ρώσος υπουργός εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ, «Η Γερμανία γλιστρά και πάλι στην ίδια επικίνδυνη κατηφόρα που έχει ακολουθήσει δύο φορές τον προηγούμενο αιώνα – έως την κατάρρευσή της. Ελπίζω πως κάποιοι υπεύθυνοι πολιτικοί σε αυτή τη χώρα θα βγάλουν επιτέλους το σωστό συμπέρασμα και θα σταματήσουν αυτό το παραλήρημα».

Επίσης, σαν ειδήσεις ρουτίνας μεταδίδονται οι απειλές του Γάλλου προέδρου Μακρόν προς το κινεζικό κράτος: «ΗΒόρεια Κορέα στην Ουκρανία είναι ένα μεγάλο ζήτημα για όλους μας. Εάν η Κίνα δεν θέλει το ΝΑΤΟ να εμπλακεί στη Νοτιοανατολική Ασία, θα πρέπει να εμποδίσει τη Βόρεια Κορέα να εμπλακεί σε ευρωπαϊκό έδαφος».

Προφανώς, όπως έχουμε τονίσει επανειλημμένα, στις δυτικές κοινωνίες, οι μνήμες της ανείπωτης καταστροφής και της ακραίας ερήμωσης που άφησε πίσω της η Δεύτερη Μεγάλη Ανθρωποσφαγή, έχουν ουσιαστικα σβήσει, και οι όποιες αναφορές ιστορικού ή άλλου χαρακτήρα είναι αδύνατον να κινητοποιήσουν, έστω, σε μια κατεύθυνση στοιχειώδους κατανόησης των επαπειλούμενων συνεπειών και της σημασίας αυτής καθαυτής της απειλής.

Όταν, όμως, οι μνήμες θρυμματίζονται, τότε οι χειρότεροι εφιάλτες επιστρέφουν, η εξουσία ενδυναμώνεται και επιβάλλεται με τον πιο ολοκληρωτικό τρόπο.

Κατά τους τελευταίους μήνες του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου, καθώς τα σοβιετικά στρατεύματα προήλαυναν στην κεντρική Ευρώπη και στην ανατολική Πρωσία, εκατομμύρια άμαχοι –οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν Γερμανοί- τρέπονταν σε φυγή μόλις πλησίαζε ο Κόκκινος Στρατός. Όπως περιέγραφε ο Αμερικανός διπλωμάτης Τζορτζ Κέναν, «η καταστροφή την οποία γνώρισε αυτή η περιοχή με την είσοδο των σοβιετικών στρατευμάτων δεν έχει προηγούμενο στη σύγχρονη ευρωπαϊκή εμπειρία. Υπήρχαν σημαντικά τμήματα της περιοχής αυτής στα οποία οι σοβιετικές δυνάμεις, κρίνοντας από το σύνολο των διαθέσιμων στοιχείων, σπανίως άφηναν πίσω τους ζωντανό άνδρα, γυναίκα ή παιδί από τον ντόπιο πληθυσμό… Οι Ρώσοι… εκκαθάρισαν τον ντόπιο πληθυσμό με έναν τρόπο που είχε να δει η Ευρώπη από τις ημέρες των ασιατικών ορδών». Στην προέλασή τους, οι άνδρες του Κόκκινου Στρατού είδαν με τα μάτια τους ή άκουσαν για πλήθος γερμανικών θηριωδιών, που διέπραξε η Βέρμαχτ στην δική της προέλαση προς τον Βόλγα και τις πύλες της Μόσχας και του Λένιγκραντ, εναντίον αμάχων, αιχμαλώτων πολέμου, ανταρτών και σε ό,τι συναντούσε στον δρόμο.

Όπως αναφέρει ο ιστορικός Tony Judt (Η Ευρώπη μετά τον Πόλεμο), την περίοδο 1939-1943 ο Στάλιν κι ο Χίτλερ ξερίζωσαν, μετέφεραν από τόπο σε τόπο, εκτόπισαν και εξόρισαν περί τα 30 εκατομμύρια ανθρώπους, ενώ «με την υποχώρηση των δυνάμεων του Άξονα, η διαδικασία αντιστράφηκε. Οι Γερμανοί που μόλις είχαν μετεγκατασταθεί ενώθηκαν με τα εκατομμύρια των συμπατριωτών τους από τις γερμανικές κοινότητες σε όλη την ανατολική Ευρώπη, οι οποίοι τράπηκαν σε φυγή μπροστά στην προέλαση του Κόκκινου Στρατού».

Ποιοι ήταν, λοιπόν, οι «νικητές» και ποιοι οι «ηττημένοι», ποια ήταν η εθνική υπερηφάνεια που αναστηλώθηκε μέσω της εκδίκησης, πόσα ήταν τα «μικρά» και «μεγάλα» ολοκαυτώματα, ποιος μπόρεσε ποτέ να «μετρήσει» το μέγεθος της εξαθλίωσης, του πόνου, τις «διαφορές» των στρατοπέδων εξόντωσης των ναζί ή εκείνων του ρωσικού στρατού, της ταπείνωσης, των βιασμών, των εθνοτικών εκκαθαρίσεων, της φρίκης που βίωναν εκατομμύρια βιασμένες γυναίκες και εκατοντάδες πεινασμένα και απροστάτευτα παιδιά –πολλά από αυτά ακρωτηριασμένα– που περιφέρονταν «μεταπολεμικά» στους δρόμους του Βερολίνου, ή της Ρώμης;

Σύμφωνα με δηλώσεις του ειδικού απεσταλμένου διαπραγματευτή, για λογαριασμό  των ΗΠΑ, Κιθ Κέλογκ στη βρετανική εφημερίδα The Times, «η μεταπολεμική Ουκρανία θα μπορούσε να μοιάζει με το Βερολίνο μετά τον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο», με παράλληλη παρουσία ευρωπαϊκών και ρωσικών δυνάμεων, χωρισμένες από τον ποταμό Δνείπερο. Μήπως, λοιπόν, γυρίζουμε στο ίδιο σημείο;

Η απάντηση είναι κατηγορηματικά αρνητική.

Ο όρος που χρησιμοποίησε πρόσφατα ο Πούτιν, για να χαρακτηρίσει τον πρωταρχικό στόχο που πρέπει να επιτευχθεί από την πλευρά του ρωσικού κράτους στις επερχόμενες διαπραγματεύσεις, είναι «μνημόνιο». Η χρήση του συγκεκριμένου όρου δεν είναι τυχαία, αντίθετα παραπέμπει στην ιστορία και την διευθέτηση των μετασοβιετικών ρωσοουκρανικών σχέσεων, όταν συμφωνήθηκε ένα ιστορικό «μνημόνιο» που σχετιζόταν με την ασφάλεια, και το οποίο υπογράφηκε από τη Μόσχα και το Κίεβο (καθώς και από την Ουάσιγκτον και το Λονδίνο) στην πρωτεύουσα της Ουγγαρίας πριν από περισσότερα από 30 χρόνια. Στο Μνημόνιο της Βουδαπέστης του 1994, η Μόσχα εγγυήθηκε, σε αντάλλαγμα για τη συμφωνία του Κιέβου, να παραδώσει όλες τις πυρηνικές κεφαλές της στη Ρωσία, ότι δεν θα επιτίθετο στην Ουκρανία. Η Ουάσιγκτον και το Λονδίνο διαβεβαίωσαν, επίσης, το Κίεβο ότι σέβονται τα ουκρανικά σύνορα και την κυριαρχία τους.

Σε πρόσφατες δηλώσεις του, ο Πούτιν, μετά από συνομιλία με τον Τραμπ, άφησε ανοικτό το ενδεχόμενο οι μελλοντικές διαπραγματεύσεις με το Κίεβο να οδηγήσουν σε εκεχειρία, προσθέτοντας όμως ότι, «εάν επιτευχθούν οι κατάλληλες συμφωνίες», μια «πιθανή εκεχειρία» θα είναι μόνο «για ένα ορισμένο χρονικό διάστημα».

Όπως παρατηρεί ο Andreas Umland, αναλυτής στο Κέντρο Ανατολικοευρωπαϊκών Σπουδών της Στοκχόλμης και αναπληρωτής καθηγητής στην Ακαδημία του Εθνικού Πανεπιστημίου του Κιέβου-Μοχύλα, «Το μάθημα από το παρελθόν είναι, επιπλέον, ότι οι ρωσικές στρατιωτικές αποτυχίες έχουν πυροδοτήσει εσωτερική απελευθέρωση, όπως οι Μεγάλες Μεταρρυθμίσεις μετά τον Κριμαϊκό Πόλεμο του 1854-1856, ή η εισαγωγή του ημι-συνταγματικού συστήματος μετά τον Ρωσο-Ιαπωνικό Πόλεμο του 1904-1905. Ένας από τους καθοριστικούς παράγοντες της Γκλάσνοστ και της Περεστρόικα ήταν η καταστροφική αποτυχία της σοβιετικής εισβολής στο Αφγανιστάν το 1979-1989.» (The Kyiv Independed, 22-5-2025, Γιατί η Ουάσιγκτον απέτυχε να τερματίσει τον ρωσοουκρανικό πόλεμο).

Ενδεικτικές είναι και οι δηλώσεις του Βλαντιμίρ Μεντίνσκι, ενός από τους ιδεολόγους της αυλής του Πούτιν και επικεφαλής εκπροσώπου του Κρεμλίνου στις πρόσφατες συνομιλίες στην Κωνσταντινούπολη. «Η Ρωσία», είπε ο Μεντίνσκι στην ουκρανική αντιπροσωπεία, «είναι έτοιμη να πολεμήσει για πάντα», ενώ αναφερόμενος στον Βόρειο Πόλεμο του 1700-1721, ο οποίος ανύψωσε τη Ρωσία στο επίπεδο μιας αυτοκρατορίας, ρώτησε δεικτικά, «πολεμήσαμε τη Σουηδία για είκοσι ένα χρόνια. Πόσο καιρό είστε έτοιμοι να πολεμήσετε;»

Όπως υποστηρίζει το ISW (Insitute for study of war) σε μια «αξιολόγηση της ρωσικής επιθετικής εκστρατείας, 2 Μαΐου 2025», Ρώσοι αξιωματούχοι, συμπεριλαμβανομένου του Πούτιν, προβάλουν «μαξιμαλιστικές εδαφικές απαιτήσεις, συμπεριλαμβανομένης της παραίτησης της Ουκρανίας από τη «Νοβορωσία» – μιας επινοημένης περιοχής της Ουκρανίας που οι αξιωματούχοι του Κρεμλίνου ισχυρίζονται ότι περιλαμβάνει όλη τη νότια και ανατολική Ουκρανία και αποτελεί «αναπόσπαστο» μέρος της Ρωσίας».

Ο Πούτιν επικαλέστηκε τον όρο «Νοβορωσία» μόλις στις 21 Απριλίου, υποδεικνύοντας ότι το Κρεμλίνο δεν έχει εγκαταλείψει αυτόν τον εδαφικό στόχο. Τα ρωσικά κρατικά μέσα ενημέρωσης είχαν προηγουμένως προετοιμάσει την ρωσική κοινωνία ήδη από τον Μάρτιο, ώστε να μην αναμένει «μεγάλες συμφωνίες» από τις πρόσφατες διαπραγματεύσεις μεταξύ του Πούτιν και του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ.  Επίσης, μια δημοσκόπηση της Verstka σε 100 Ρώσους στρατιωτικούς, η οποία δημοσιεύθηκε στις 29 Απριλίου, υποστηρίζει ότι μόνο το 18% του Ρώσου στρατιωτικού προσωπικού και αξιωματικών καριέρας, οι περισσότεροι από τους οποίους πολεμούν στην Ουκρανία για πάνω από δύο χρόνια, θα υποστήριζαν μια ρωσική αποχώρηση από την Ουκρανία πριν από την επίτευξη των δηλωμένων στόχων του Πούτιν, προφανώς αναφερόμενοι, εκτός από το εδαφικό, στην αποστρατιωτικοποίηση και την «αποναζιστικοποίηση» της Ουκρανίας.

Σε πρόσφατο άρθρο του στο Foreign Affairs (30-5-2024, Οι αυταπάτες της ειρηνευτικής διαδικασίας στην Ουκρανία), o Ντμίτρο Κουλέμπα, πρώην αναπληρωτής πρωθυπουργός ευρωπαϊκής και ευρωατλαντικής ενσωμάτωσης της Ουκρανίας τόνισε, ότι η Ουκρανία δεν έχει καμία διάθεση να κάνει συμβιβασμούς στην κυριαρχία της και ο στρατός της παραμένει αρκετά ισχυρός για να συνεχίσει να αναπτύσσει μια αποτελεσματική άμυνα: «Η εποχή της ειρήνης στην Ευρώπη φαίνεται λοιπόν να έχει τελειώσει. Ο πόλεμος στην Ουκρανία είναι πολύ πιο πιθανό να συνεχιστεί παρά να σταματήσει. Ο Πούτιν δεν έχει κανένα λόγο να τα παρατήσει, και ο Ζελένσκι δεν έχει κανένα λόγο να υποχωρήσει: ο Ουκρανός πρόεδρος πιστεύει ότι η παραχώρηση μέρους της Ουκρανίας τώρα θα οδηγήσει τελικά το Κίεβο να την χάσει ολόκληρη. Για αυτόν, υπό αυτές τις συνθήκες, η κατάπαυση του πυρός στο τέλος του τούνελ είναι το φως ενός επερχόμενου τρένου. Τίποτα άλλο εκτός από τον θάνατο δεν είναι προκαθορισμένο. Ο Τραμπ και άλλοι έχουν τη δύναμη να αλλάξουν τις απόψεις και τις τακτικές τους. Αλλά το καλύτερο που μπορούν να κάνουν τώρα οι Ευρωπαίοι είναι να επιταχύνουν τις προσπάθειές τους να εξοπλίσουν το Κίεβο – και τους εαυτούς τους».

Η νέα παγκόσμια τάξη περνάει πλέον, καθ’ ομολογίαν όλων των ενδιαφερομένων, μέσα και από ένα διαρκή πόλεμο στην Ουκρανία, ενώ η ωμότητα της θέσης που έχει λάβει ήδη σ’ αυτό το ξεκαθάρισμα κυριαρχικών λογαριασμών η λεγόμενη συλλογική Δύση αποδεικνύεται, λεπτό προς λεπτό, όχι μόνον στο σφαγείο της Ουκρανίας, αλλά και στην Γάζα. Άλλωστε, τα αιματοβαμμένα θεμέλια της «νέας» βαρβαρότητας ήταν πάντα εδώ, τα αδιαφιλονίκητα στηρίγματα του δυτικού πολιτισμού, αφού όπως έλεγε και ο Βάλτερ Μπένγιαμιν, «δεν υπάρχει μνημείο του πολιτισμού που δεν αποτελεί ταυτόχρονα και μνημείο βαρβαρότητας»…

Συσπείρωση Αναρχικών

Δημοσιεύθηκε στην ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ.260, Ιούνιος 2025

από: https://anarchypress.wordpress.com