Ο Emmanuel Tont στο βιβλίο του Μετά την Αυτοκρατορία (2003), συγκρίνοντας τις ΗΠΑ με την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία θυμίζει, ότι η Ρώμη όταν πήρε τον έλεγχο ολόκληρης της λεκάνης της Μεσογείου και επιχείρησε ένα είδος πρώιμης παγκοσμιοποίησης είχε εξαφανίσει την μεσαία τάξη, ενώ η μαζική εισροή σιταριού, μεταποιημένων προϊόντων και σκλάβων στην Ιταλία είχε καταστρέψει την αγροτιά και τους τεχνίτες, με τρόπο που δεν διέφερε από αυτόν με τον οποίο η αμερικανική εργατική τάξη υπέκυψε στην εισροή κινεζικών προϊόντων. Στο πρόσφατο βιβλίο του Η ήττα της Δύσης (2024) υποστηρίζει, ότι ενώ στην Ύστερη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία καθιερώθηκε ο χριστιανισμός, ένα από τα χαρακτηριστικά της εποχής μας είναι η εξαφάνιση του χριστιανικού υποστρώματος, γεγονός που εξηγεί, κατά τη γνώμη του, την κονιορτοποίηση των αμερικανικών κυρίαρχων τάξεων.
Προσθέτει, επίσης, ότι ενώ οι ΗΠΑ διατηρούν τον στρατιωτικό μηχανισμό της αυτοκρατορίας, δεν έχουν πλέον στον πυρήνα τους μια κουλτούρα με νοημοσύνη, γι’ αυτό και στην πράξη επιδίδονται σε «αντιφατικές και απερίσκεπτες» πράξεις, όπως η ενισχυμένη διπλωματική και στρατιωτική επέκταση σε φάση μαζικής συρρίκνωσης της βιομηχανικής τους βάσης. Χαρακτηρίζει δε ιστορικό φαινόμενο την μη αναστρεψιμότητα των περισσότερων θεμελιωδών διαδικασιών της αυτοκρατορικής φάσης των ΗΠΑ της περιόδου 1945-1990.
Όπως τονίζαμε πριν από την 28η Φεβρουαρίου, η μετάβαση σε μια επαναρυθμιζόμενη παγκόσμια τάξη, σε μια νέα παγκόσμια διευθέτηση, πραγματοποιείται δια πυρός και σιδήρου, καθώς το προηγούμενο σχήμα έπαψε εδώ και δεκαετίες να λειτουργεί εις όφελος των κύριων δυνάμεων, που το επέβαλαν και το συντηρούσαν.
Το προηγούμενο σύστημα δεν μπορεί πια να αναπαραχθεί, ενώ το επόμενο δεν έχει ακόμη εγκαθιδρυθεί με σαφήνεια, όσον αφορά τους όρους κυριαρχικής ισχύος που θα το διέπει, αλλά και όσον αφορά μια υποτυπώδη σταθερότητα, γεγονός που αποδεικνύεται από την χρήση όρων από τα «παλιά», όπως «ζωτικοί χώροι», «αλλαγή συνόρων», «σφαίρες επιρροής», «ενίσχυση των πυρηνικών οπλοστασίων» κοκ. Γράφαμε ακόμη, ότι οι προηγούμενοι κανόνες αμφισβητούνται και η λεγόμενη σκληρή ισχύς επιστρέφει χωρίς φίλτρα, όχι πλέον ως «παρέκκλιση», αλλά ως «κανονικότητα». Οι επεμβάσεις, οι κυρώσεις, απαγωγές, όπως αυτή του Μαδούρο, η στρατιωτικοποίηση των πόρων και η επαναφορά του «ζωτικού χώρου» δεν αποτελούν «ανωμαλίες» ή «σφάλμα του συστήματος», είναι τα συνήθη συμπτώματα της «νέας» μετάβασης. Σε αυτό το πλαίσιο, η πρόσβαση σε ενέργεια, κρίσιμες πρώτες ύλες και στρατηγικές υποδομές αποτελεί κεντρικό πεδίο του κυριαρχικού ανταγωνισμού και τίθεται ως βασικό ζήτημα εθνικής ασφάλειας.
Η πολεμική έκρηξη, λοιπόν, με στόχο την «ιστορικών διαστάσεων ευκαιρία» αναδιάταξης της Μέσης Ανατολής και ο πόλεμος στην Ουκρανία, όχι μόνον έχουν ολοφάνερα παγκόσμιες συνέπειες, αλλά συνιστούν μια παγκόσμια σύρραξη, η έκβαση της οποίας θα κριθεί με κάθε μέσο. Η ισοπεδωμένη Γάζα, η οποία πλέον βρίσκεται στα «αζήτητα» της πολιτισμένης Δύσης αφού αυτό απαιτεί η βιβλική αφήγηση του ισραηλινού κράτους, τα βομβαρδισμένα νοσοκομεία, οι μαζικές δολοφονίες αμάχων, η εξόντωση μέσω της πείνας, της εξαθλίωσης, της έλλειψης φαρμάκων, της μόλυνσης από τους χιλιάδες βομβαρδισμούς, ο κατεστραμμένος Λίβανος, η Συρία και Λιβύη, δεν αποτελούν στιγμιότυπα ενός φανταστικού δυστοπικού σεναρίου. Είναι τα νέα υποδείγματα για την μετάβαση στην νέα Μέση Ανατολή, τα οποία ευαγγελιζόταν ήδη από το 2006 η υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ Κοντολάιζα Ράις.
Οι χιλιάδες βομβαρδισμοί που έχουν ισοπεδώσει το Ιράν επιβεβαιώνουν την ίδια ωμότητα, όπως και τα επαναλαμβανόμενα χτυπήματα σε πυρηνικές εγκαταστάσεις, αλλά και η ανυπολόγιστη περιβαλλοντική καταστροφή· η καταστροφή από τα τουλάχιστον 300 «κρίσιμα περιστατικά», που κατέγραψε σε τουλάχιστον δέκα χώρες του Κόλπου το Παρατηρητήριο Συγκρούσεων και Περιβάλλοντος, μια μη κυβερνητική οργάνωση με έδρα το Ηνωμένο Βασίλειο.
Θα σημειώσουμε, ότι τα κράτη του Κόλπου, τα οποία απορροφούν μεγάλο μέρος των επενδύσεων της Κίνας στα πλαίσια της Πρωτοβουλίας «Μία Ζώνη, Ένας Δρόμος» και προμηθεύουν περίπου το ένα τρίτο του αργού πετρελαίου της Κίνας, δέχονται τώρα επίθεση από ιρανικούς πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη.
Απαντώντας στους χιλιάδες αμερικανο-ισραηλινούς βομβαρδισμούς εναντίον του, το Ιράν, εξακολουθώντας να ελέγχει τα Στενά του Ορμούζ, έχει εξαπολύσει επιθέσεις εναντίον τουλάχιστον δέκα χωρών, πλήττοντας καίρια αμερικανικές και ισραηλινές στρατιωτικές εγκαταστάσεις, πρωτεύουσες κρατών του Περσικού Κόλπου, ενεργειακές υποδομές, αλλά και κατοικημένες περιοχές συμπεριλαμβανομένων και των έξι μελών του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου (Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Βασίλειο της Σαουδικής Αραβίας, Σουλτανάτο του Ομάν, Βασίλειο του Μπαχρέιν, κράτος του Κατάρ, κράτος του Κουβέιτ, Βασίλειο της Ιορδανίας).
Συνολικά περισσότερα από 20 κράτη εμπλέκονται ήδη άμεσα ή έμμεσα στις πολεμικές εξελίξεις, είτε συμμετέχοντας σε στρατιωτικές επιχειρήσεις, είτε παρέχοντας αμυντική προστασία» ή υποστήριξη, ενώ αρκετά κράτη συνδράμουν σιωπηρά με εξοπλισμό ή πληροφορίες. Θα υπενθυμίσουμε, ότι τα κράτη μέλη του ΝΑΤΟ και οι σύμμαχοί τους έχουν στείλει στην Ουκρανία εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια σε στρατιωτική και οικονομική βοήθεια για να συνεχιστεί ο φονικότερος πόλεμος σε ευρωπαϊκό έδαφος μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, που αφήνει επίσης ένα ανυπολόγιστα καταστροφικό αποτύπωμα για το περιβάλλον. Παράλληλα το κινεζικό κράτος έχει προμηθεύσει το Ιράν με μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones), πυραύλους κρουζ κατά πλοίων, πυραύλους εδάφους-αέρος και τα εξαρτήματά τους, για να ενισχύσει τις εναέριες και ναυτικές αμυντικές του δυνατότητες, ενώ επίσης ενισχύει τη Ρωσία και το Ιράν εισάγοντας το πετρέλαιο που έχει υποστεί κυρώσεις.
Η Κίνα, επίσης, το 2018, πρότεινε μια νέα περιφερειακή αρχιτεκτονική ασφάλειας, ενώ το 2023, μεσολάβησε για την προσέγγιση Ιράν-Σαουδικής Αραβίας και φιλοξένησε τη Χαμάς για συνομιλίες διαμεσολάβησης με την αντίπαλη παλαιστινιακή παράταξη Φατάχ, με την Πρωτοβουλία Παγκόσμιας Ασφάλειας του Κινέζου Προέδρου Xi Jinping να παρουσιάζεται ως εναλλακτική λύση σε μια παγκόσμια τάξη υπό την ηγεσία των ΗΠΑ. Θα σημειώσουμε ότι οι ριζώμενες αντιθέσεις της αμερικανικής κοινωνίας αντανακλούν τον ευρύτερο κατακερματισμό στο εσωτερικό της Δύσης.
Η στροφή στην Ασία, η οποία παρεμπιπτόντως δεν ξεκίνησε επί Τραμπ, και το νέο δόγμα εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ, θέτει τέλος στην μεταπολεμική συγκρότηση της Δύσης, ως μιας γεωγραφικά καθορισμένης πολιτιστικής οντότητας με συγκεκριμένες ιστορικές, θρησκευτικές και εθνοτικές καταβολές. Όσο για την οικουμενική εμβέλεια του δυτικού πολιτισμού, μάλλον υπολείπεται κατά πολύ, στα πλαίσια ενός παγκόσμιου κυριαρχικού ανταγωνισμού όπου προβάλλει ολοένα και ισχυρότερη μια νεο-αυτοκρατορική Κίνα που θα κυριαρχεί στην Ευρασία.
Η πολυσυζητημένη, λοιπόν, έξοδος των ΗΠΑ από τον πόλεμο εναντίον του Ιράν φαντάζει αναγκαστική και εσπευσμένη, καθώς είναι φανερό, ότι η θηριώδης στρατιωτική υπεροχή ΗΠΑ-Ισραήλ δεν είναι αρκετή για να επιβάλλει μια παράδοση άνευ όρων και με δεδομένο τον κατακερματισμό της πάλαι ποτέ συλλογικής Δύσης. Όσο για τις συνέπειες της πολεμικής έκβασης, άλλο τόσο σίγουρο είναι, ότι θα χαρακτηρίσουν όλο το «μεγαλείο και την δόξα» μιας πύρρειας νίκης, ή όπως έγραψε ο Σαλβιανός για τη Ρώμη, «Moritur et Ridet», δηλαδή «Πέθαινε και γελούσε»…
Συσπείρωση Αναρχικών
Δημοσιεύθηκε στην ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ.269, Απρίλιος 2026
πηγη:https://anarchypress.wordpress.com