Το περασμένο διάστημα σημειώθηκαν διάφορες παρεμβάσεις ή και ακυρώσεις εκδηλώσεων σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Παρεμβάσεις με τραυματισμό φοιτητή είχαμε σε εκδήλωση της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ – Τουρκικών Σπουδών στη Νομική Σχολή Αθήνας. Στο βιβλιοπωλείο Ιανός, σε εκδήλωση με τίτλο, «Η πολιτική τυμβωρυχία των Τεμπών», παρευρισκόμενοι στην έναρξή της επιτέθηκαν φραστικά στον ομιλητή Γ. Καραμπελιά ενώ φωνάχτηκαν και συνθήματα εκατέρωθεν. Στη Θεσσαλονίκη υπήρξε ακύρωση της συζήτησης με θέμα: «Μεταβαλλόμενα τοπία της εβραϊκής λογοτεχνίας», υπό την αιγίδα της πρεσβείας του Ισραήλ στην Ελλάδα, όπου επρόκειτο να μιλήσει ο συγγραφέας, μεταφραστής και κριτικός λογοτεχνίας, Oded Wolkstein. Στην τελευταία υπήρξε αντίδραση πολλών εκδοτικών οίκων, όπου θεωρήθηκε «ξέπλυμα» των εγκλημάτων του Κράτους του Ισραήλ προς στους παλαιστινίους.
Η κάθε περίπτωση έχει τα δικά της χαρακτηριστικά, όπως και διαφορετικές αιτίες, αφορμές, κίνητρα και επιδιώξεις. Οι παρεμβάσεις έγιναν από διαφορετικές, πολιτικά, ομάδες και πολίτες -κοινό με πολυποίκιλα γνωρίσματα. Το μονό κοινό στοιχείο είναι η εκπεφρασμένη αντίθεση στην πραγματοποίηση μιας εκδήλωσης. Είναι η αντίθεση στο να εκφραστεί μια θέση και άποψη, καθώς και να ακυρωθεί η όποια προσπάθεια διαμοιρασμού αυτής.
Θεωρούμε ότι αυτές οι προσεγγίσεις, της ακύρωσης και της ματαίωσης, κινούνται σε ένα θολό τοπίο, που ενισχύει εξουσιαστικές συμπεριφορές και αντιλήψεις. Στην περίπτωση του Καραμπελιά, που τυγχάνει και πολυγραφότατος, η διατύπωση των θέσεων του μέσω των περιοδικών-εφημερίδων και βιβλίων που συμμετέχει ή εκδίδει θα μπορούσε να οδηγήσει στην απαγόρευση ή στην πυρά των εντύπων του; Δεν απαγορεύεται να γράφει τις απόψεις του, αλλά απαγορεύεται να τις εκστομίζει; Μας διαφεύγει κάτι; Διαφωνούμε και με τον τίτλο της εκδήλωσης και με τις προσεγγίσεις και θέσεις του Καραμπελιά, αλλά εάν αποφασίσουμε να αντιπαρατεθούμε με τις απόψεις και τις θέσεις του, αυτό θα γίνει σε μορφή διαλόγου, λεκτικού ή/και γραπτού. Με την κατάθεση θέσεων σε έντυπα ή/και εκδηλώσεις.
Στην περίπτωση της Θεσσαλονίκης, τα πράγματα είναι λίγο πιο πολύπλοκα. Εκδότες βιβλίων, και ελευθεριακού περιεχομένου, εξέφρασαν δημόσια την αντίθεση τους στην πραγματοποίηση της εκδήλωσης και με κείμενο που έφερε το τίτλο: «Η λογοτεχνία δεν ξεπλένει τη γενοκτονία» κατήγγειλαν τους οργανωτές της εκδήλωσης.
Καταρχήν να δηλώσουμε ότι γενοκτονίες, εκκαθαρίσεις και διώξεις, ανέκαθεν, «ξεπλένονται» μια χαρά από «στρατευμένους» λογοτέχνες. Κάποιοι το έφεραν ως παράσημο να δηλώνουν ότι είναι «στρατευμένοι» σε μια ιδεολογία και μάλιστα εξουσιαστική και, δη, σταλινική και όχι μόνο. Άρα, καλό είναι να μην προσεγγίζονται τα θέματα ούτε με δυο μέτρα και δυο σταθμά, ούτε επιπόλαια ή παρορμητικά. Η επιχειρηματολογία, ότι ο λόγος που επιδιώχθηκε η ματαίωση της συζήτησης-παρουσίασης ήταν επειδή διοργανωτής ήταν η πρεσβεία του Ισραήλ, και ότι μόνο αυτό αρκεί για την εφαρμογή της cancel culture είναι σε πολλά σημεία προβληματική. Καταρχήν εφαρμογές και επιδιώξεις τέτοιου τύπου μάς έχει συνηθίσει για δεκαετίες η πρεσβεία του Ισραήλ, όταν χαρακτήριζε με γενικεύσεις ως αντισημίτες όσους ασκούσαν κριτική στις πολιτικές του αντίστοιχου κράτους. Η όποια κριτική βαφτιζόταν αντισημιτική άρα ρατσιστική και επιδίωκε, με κάθε μέσο και τρόπο, η πρεσβεία την αποδόμηση της αντίθετης άποψης. Ουσιαστικά, τη χρήση της cancel culture την εφάρμοζε με συνέπεια και τακτικότητα το Κράτος του Ισραήλ και οι φορείς του. Αλλά για την εξουσία τέτοιες πρακτικές είναι αναμενόμενες.
Αναμφισβήτητα οι προσπάθειες ακύρωσης/ματαίωσης/διαπόμπευσης/δολοφονίας χαρακτήρα αποτελούν εξουσιαστικές και κρατικές μέθοδους. Έρχονται από παλιά, από κάθε εξουσιαστικό μηχανισμό, που «δολοφονούσε» πολιτικά και ηθικά χαρακτήρες και προσωπικότητες (Κ. Σπέρας, Ν. Πλουμπίδης, «ρουφιάνους-προβακάτορες» του ’73 κ.λπ.).
Στην αντίπερα όχθη, η ευθιξία, ίσως υποδηλώνει την ματαίωση κάποιων για κάποιους πρώην συντρόφους(;) ή την α λα κάρτ ευαισθησία άλλων; Μήπως πρόκειται τελικά για μια αναμέτρηση με την Ιστορία, την ελευθερία του λόγου ή με μια μετα-μοντέρνα πρακτική κοινωνικής δικαιοσύνης;
Ή εν τέλει ισχύει ότι «η υπερβολική ευθιξία είναι έκφραση ενός αισθήματος κατωτερότητας» (Άλφρεντ Άντλερ), που υποκρύπτει το πόσο διαδεδομένη και ριζωμένη είναι στην πραγματικότητα, η επιθυμία για επιβολή και ατίμωση;
Αναρχικός Πυρήνας Χαλκίδας
Δημοσιεύθηκε στην ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ.260, Ιούνιος 2025
από: https://anarchypress.wordpress.com