Από το καλοκαίρι του 2024 και κατά τη διάρκεια του 2025 ο ελλαδικός χώρος πλήττεται από επιδημική έξαρση της ευλογιάς των αιγοπροβάτων. Δεν είναι κάτι νέο η συγκεκριμένη έξαρση, αφού η νόσος ήταν γνωστή από τις αρχές του 20ού αιώνα, με ξεσπάσματα που αντιμετωπίζονταν μέσω φυσικής ανοσίας αγέλης πριν τους εμβολιασμούς. Η μέθοδος περιελάβανε την εσκεμμένη μόλυνση υγειών ζώων με υλικό από μολυσμένα ζώα, π.χ. πετσέτες, ώστε να προκληθεί ήπια λοίμωξη και ανοσία. Όλα αυτά πριν την ευρεία χρήση των εμβολίων, τα οποία για διάφορους κυβερνητικούς λόγους που θα αναλύσουμε παρακάτω και έχουν να κάνουν κυρίως με το κέρδος των λίγων, την συρρίκνωση της παραγωγής σε μεγάλους παίχτες και την κάλυψη του μεγέθους του κρατικού σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ, ξεχάστηκαν. Έτσι, το κράτος, με «επιστημονικότητα», επιδίδεται σε μια ανελέητη και μεγάλης αγριότητας και κλίμακας δολοφονία ζώων, παρ’ όλο που ο ιός δεν μεταδίδεται στον άνθρωπο, ο οποίος δεν βλάπτεται αν καταναλώσει τυρί, γάλα και κρέας. Για παράδειγμα, η Σαρδηνία εδώ και τέσσερα χρόνια εφαρμόζει εμβολιασμό για καταρροϊκό πυρετό του προβάτου και συγχρόνως παράγει το τυρί πεκορίνο, το οποίο καταναλώνεται και στον ελλαδικό χώρο. Όσον αφορά τον εμβολιασμό, δεν μπορούμε να μην δούμε κοινά σημεία με την πρόσφατη επιδημία του Covid-19, όπου ο εμβολιασμός χρησιμοποιήθηκε τελικά και εκεί πολιτικά. Κάθε εργαλείο που έχει αναπτύξει ο άνθρωπος προς το συμφέρον του, στα χέρια της εξουσίας και του κράτους γίνεται μέσω επιβολής.
Ζούμε σε περιβάλλοντα άκρως εξουσιαστικά και προσπαθούμε να ανταπεξέλθουμε αγωνιζόμενοι ατομικά και συλλογικά σε μια ανεξούσια πορεία. Μέσα σ’ αυτά τα περιβάλλοντα, η εξουσία έχει χωρίσει τα ζώα σε συντροφιάς και παραγωγής, με τα δεύτερα να αντιμετωπίζονται από την ανθρωπότητα, με ελάχιστες εξαιρέσεις, καθαρά και μόνο για δικούς της διατροφικούς σκοπούς. Η βιομηχανοποίηση της τροφής συνδέεται άμεσα με την πληθυσμιακή αύξηση στις πόλεις· η θανάτωση ενός ζώου για τροφή έχει πάψει προ πολλού να σημαίνει θυσία και υπόκειται σε μια μαζική και απρόσωπη διαδικασία. Το γεγονός ότι η πλειοψηφία των ανθρώπων θεωρεί την κατανάλωση κρέατος και διαφόρων ζωικών παραγώγων θεμιτή, δεν σημαίνει ότι συμφωνεί με τον μαζικό τρόπο ζωής στις πόλεις και κατ’ επέκταση την αναγκαστική βιομηχανοποίηση της τροφής του. Επίσης, δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να πάρει θέση εναντίον μαζικών δολοφονιών που γίνονται για να εξυπηρετηθούν κρατικά και εξουσιαστικά συμφέροντα. Δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να φρίττει με την αγριότητα με την οποία γίνονται αυτές οι δολοφονίες, με τους πυροβολισμούς, ακόμα και σκυλιών και γατιών και την μαζική, όπως-όπως ταφή τους ακόμα και ζωντανών. Καταπατάνε ακόμα και τα δικά τους πρωτόκολλα θανατώσεων, υιοθετώντας ναζιστικού τύπου πρακτικές. Η συγκεκριμένη αγριότητα είναι το είδωλο της ίδιας της εξουσίας που την διαπράττει και των περαιτέρω λαμογιών της που θέλει να συγκαλύψει.
Η άρνηση των εμβολιασμών
Οι περιοχές που εμφανίζουν τα μεγαλύτερα προβλήματα είναι η Θεσσαλία, η Ξάνθη, η Ροδόπη, ο Έβρος, οι Σέρρες, η Μαγνησία και η Αχαΐα. Το ελλαδικό κράτος αποφάσισε ως μέτρο αντιμετώπισης, αντί για μαζικούς εμβολιασμούς, τις μαζικές θανατώσεις όχι μόνο των μολυσμένων ζώων αλλά και ολόκληρου του κοπαδιού για τον περιορισμό της νόσου. Μέχρι και τον Δεκέμβριο του 2025 έχουν θανατωθεί πάνω από 441.273 ζώα. Αρκετό καιρό πριν την απόφαση των μαζικών θανατώσεων, υπήρξε στα τέλη Σεπτεμβρίου, κλειστή συνάντηση στις Βρυξέλες μεταξύ του υπουργού Αγροτικής ανάπτυξης Κωνσταντίνου Τσιάρα και του ευρωπαίου Επιτρόπου Υγείας και Καλής Μεταχείρισης των Ζώων, Olivér Várhelyi. Εκεί η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είχε παροτρύνει το ελλαδικό κράτος να εμβολιάσει τα κοπάδια του όπως και την δεκαετία του ’80, δίνοντας δωρεάν δόσεις, επιστημονική υποστήριξη και συγχρηματοδότηση μέσω της τράπεζας εμβολίων της Ε.Ε τα οποία χρησιμοποιούνται και σε άλλα σημεία του κόσμου όπου η νόσος έχει εμφανιστεί πιο πρόσφατα, αλλά το ελλαδικό κράτος απέρριψε την παραπάνω πρόταση αμφισβητώντας το εμβόλιο[1], γεγονός που έχει προκαλέσει αντιδράσεις από την επιστημονική κοινότητα που γνωρίζει το θέμα των εμβολίων. Τα συγκεκριμένα εμβόλια τα έχει χρησιμοποιήσει το ελλαδικό κράτος σε προηγούμενες εξάρσεις ιών και ήταν αποτελεσματικά. «Το τουρκικό, που λένε, είναι το ίδιο με αυτό το οποίο έλεγαν πρώτα ρουμανικό. Τουρκικό στέλεχος δεν κυκλοφορεί ως εμβόλιο σήμερα. Αυτό που λένε ρουμανικό είναι το ίδιο με αυτό που λέγαμε παλαιότερα γιουγκοσλαβικό, και το έχουμε ήδη κάνει στην Ελλάδα σε όλες τις επιδημίες από το 1972 έως το 1998 για την ευλογιά του προβάτου. Όταν είχαμε επιδημία ευλογιάς στον Έβρο, κάναμε εμβόλιο και χρησιμοποιούσαμε αυτό που λέμε γιουγκοσλαβικό στέλεχος. […] Δεν λέμε κάτι καινοφανές, ώστε να χρειάζεται να το υπερασπίσουμε με κάτι το πρωτοποριακό, με κάποια έρευνα κ.λπ. Τώρα, ότι υπάρχουν πάρα πολλοί συνάδελφοι οι οποίοι είναι επηρεασμένοι από την κυβερνητική πολιτική και προσπαθούν να συμπλεύσουν με αυτήν, αυτό είναι γεγονός δυστυχώς, το οποίο βλέπουμε ότι συμβαίνει στον τομέα αυτόν και σε άλλους».[2]
Προωθούμενη συμφωνία της Ε.Ε. για εισαγωγή κτηνοτροφικών προϊόντων
Την «χαλαρή» στάση της Κομισιόν την αποδίδουμε, εκτός από τις εσωτερικές της αντιθέσεις, στο ενδιαφέρον της για το κλείσιμο μεγάλης συμφωνίας για εισαγωγές κτηνοτροφικών προϊόντων από την Λατινική Αμερική. Την ίδια στιγμή, λοιπόν, που οι κτηνοτρόφοι στην Ευρώπη αντιμετωπίζουν προβλήματα με ζωονόσους, εμβολιασμούς και μαζικές θανατώσεις κοπαδιών, η Ε.Ε. είναι έτοιμη να συνάψει μεγάλη συμφωνία με την Mercosur (μια περιφερειακή εμπορική συμμαχία και οικονομικός-πολιτικός οργανισμός στη Νότια Αμερική, Αργεντινή, Βραζιλία, Παραγουάη, Ουρουγουάη) για εισαγωγή φθηνών προϊόντων κρέατος από κράτη της Λατινικής Αμερικής. Η συμφωνία γενικά περιλαμβάνει μειώσεις δασμών, αύξηση επενδύσεων και στοχεύει στην αύξηση του εμπορίου. Οπότε, έχουμε το «οξύμωρο» οι ευρωπαίοι κυρίαρχοι να διαλύουν την κτηνοτροφία στον ευρωπαϊκό χώρο και να συνάπτουν συμφωνίες για εισαγωγή κτηνοτροφικών προϊόντων από την Λατινική Αμερική η οποία κυριαρχεί στις εξαγωγές τέτοιων προϊόντων.
Η ετικέτα του κράτους «με ή χωρίς εμβολιασμό» και ο επιστημονισμός των μαζικών δολοφονιών
Αλλά γιατί το κράτος δεν προχώρησε σε μαζικούς εμβολιασμούς, παρά προτίμησε τις μαζικές θανατώσεις, μέτρο το οποίο παρουσιάστηκε ως μονόδρομος; Το πρώτο σκέλος της απάντησης μπορεί να δοθεί στο γεγονός της εμπορικής ετικέτας που μπορεί να έχει ένα κράτος ως κράτος με ή χωρίς εμβολιασμό. Το κράτος χωρίς εμβολιασμό διατηρεί καθεστώς ανεμπόδιστων εξαγωγών με λιγότερη γραφειοκρατία και ελέγχους. Το κράτος με εμβολιασμό χάνει προσωρινά το ελεύθερο καθεστώς εμπορίου, υπόκειται σε ελέγχους για τον φόβο εξάπλωσης της νόσου στις εξαγωγές που ναι μεν δεν απαγορεύονται ρητά αλλά χρειάζονται περισσότερα πιστοποιητικά, περισσότερους ελέγχους, και σε κάποιες τρίτες χώρες υπάρχουν καθυστερήσεις και περιορισμοί. Επιπλέον, το κράτος με εμβολιασμό μόνο μετά από 2 χρόνια ανακτά πάλι την ετικέτα «χωρίς εμβολιασμό». Οπότε, ο εμβολιασμός μπορεί να δημιουργήσει προσωρινές εμπορικές δυσκολίες, εκτός αλλά ακόμα και εντός Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τα παραπάνω θεωρούμε πως είναι ο «αφρός» της απάντησης, ενώ το κυρίως σκέλος της ακόμα δεν το έχουμε ακουμπήσει και έχει να κάνει με την συγκέντρωση της αγροτοκτηνοτροφικής παραγωγής σε λίγους και μεγάλους παίχτες και επιπλέον, σε μικρό βάθος χρόνου, στην κυριαρχικά προωθούμενη ιδέα της αλλαγής διατροφικών συνηθειών με συνθετικό κρέας και έντομα για την αντιμετώπιση της «κλιματικής αλλαγής», την επίτευξη αειφορίας και άλλα βαρύγδουπα. Συγκυριακά, μάλιστα, το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, στο οποίο πρύτανης είναι ο Μπιλλίνης και διορίστηκε πρόεδρος της επιτροπής από το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, με αρμοδιότητες όπως η εισήγηση μέτρων πρόληψης, η δημιουργία σχεδίων δράσης και η παρακολούθηση επιδημιολογικών δεδομένων. Στο πλαίσιο αυτό, η επιτροπή εμπλέκεται έμμεσα σε αποφάσεις μαζικών θανατώσεων, έχει προχωρήσει σε παραγωγή βρώσιμων προϊόντων από έντομα, όπως μπάρες και τσιπς με 70-80% πρωτεΐνη από εγκεκριμένα είδη (π.χ. κίτρινο αλευροσκώληκα, μαύρη μύγα στρατιώτη). Προς το παρόν δεν θέλουμε να κάνουμε κάποια σύνδεση, αλλά είναι ενδεικτικό της τάσης που κυριαρχεί για αλλαγή διατροφικών συνηθειών με έντομα και σκουλήκια. Ο Πρύτανης Μπιλλίνης, παρ’ ότι είναι επιστήμονας στον τομέα της «Ιολογίας και Ιογενών νοσημάτων», φαίνεται να μην γνωρίζει την μέθοδο ανίχνευσης της ευλογιάς μέσω PCR σε δείγματα σάλιου, η οποία είναι τυπική σε ευρωπαϊκά εργαστήρια[3] και σύμφωνη με τα πρότυπα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας των Ζώων (WOAH). Το συγκεκριμένο τεστ ανιχνεύει τον ιό μερικές ημέρες πριν από την εμφάνιση κλινικών συμπτωμάτων. Σύμφωνα μάλιστα με μελέτες, όπως αυτή σε πρόσφατη επιδημία στην Ισπανία (2022-2023), ο ιός ανιχνεύθηκε σε δείγματα σάλιου λίγες ημέρες πριν τα συμπτώματα, ακόμα και σε δύο περιπτώσεις πριν από την πρώτη εμφάνιση σημείων, κατά την περίοδο επώασης (συνήθως 4-21 ημέρες).[4] Φαίνεται πως ο λόγος που ουσιαστικά συστάθηκε η επιστημονική επιτροπή είναι για να ντύνει με επιστημονισμό και επιστημονικοφάνεια την απόφαση της κυβέρνησης για την μαζική δολοφονία των αιγοπροβάτων.
Οι μαζικές δολοφονίες ως κάλυψη των κομπίνων του κράτους με τον ΟΠΕΚΕΠΕ
Ένα άλλο σκέλος που απαντάει βαθύτερα στο γιατί το ελλαδικό κράτος απέρριψε τα εμβόλια είναι αυτό του πραγματικού αριθμού των κοπαδιών και έχει να κάνει με το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ και τις υπερδηλώσεις ζώων για την είσπραξη ευρωπαϊκών επιδοτήσεων. Επίσημα το ελλαδικό κράτος έχει δηλώσει, ότι ο αριθμός των αιγοπροβάτων, σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΠΕΚΕΠΕ για το 2024, είναι συνολικά 15.891.882 αιγοπρόβατα. Αυτός ο αριθμός αμφισβητείται από την ΕΛΣΤΑΤ, η οποία μέτρησε περίπου 10,35 εκατομμύρια, αλλά πολλοί κτηνίατροι και ειδικοί επισημάνουν πως αυτός ο αριθμός είναι εξωπραγματικός και ότι στην πραγματικότητα ο αριθμός είναι γύρω στα 5 εκατομμύρια. Εάν, λοιπόν, το ελλαδικό κράτος ζητούσε εμβόλια θα φαινόταν ο πραγματικός αριθμός των αιγοπροβάτων. Οπότε, οι μαζικές δολοφονίες των ζώων γίνονται για να μην βγει στον αφρό το μέγεθος της απάτης του ελλαδικού κράτους, που θέλησε να εξυπηρετήσει τους εκάστοτε κομματικούς «Φραπέδες», «Χασάπηδες», «Τζιτζήδες» και να μπορεί ο κάθε «μεροκαματιάρης κτηνοτρόφος» να αγοράζει Φεράρι και Πόρσε.
Η συγκέντρωση της παραγωγής συγκεντρώνεται σε λιγότερα και μεγαλύτερα χέρια
Η πολιτική των μαζικών δολοφονιών κοστίζει. Σε βάθος χρόνου, το συνολικό κόστος της πολιτικής αυτής υπερβαίνει κατά πολύ το κόστος ενός οργανωμένου, στοχευμένου εμβολιασμού, ο οποίος θα κόστιζε λίγα ευρώ ανά ζώο και θα διατηρούσε ζωντανή την παραγωγή. Δεν χρειάζεται κάποιος να είναι λογιστής ή οικονομολόγος για να δει πως η πολιτική των μαζικών θανατώσεων με τις αποζημιώσεις (ακόμα και αρκετά χαμηλότερες), με τις υγειονομικές ταφές, τις απολυμάνσεις, τις μεταφορές, το προσωπικό, τους ελέγχους και τις καραντίνες είναι μια πολυέξοδη επιχείρηση σε σχέση με τον φθηνό εμβολιασμό (1- 3 ευρώ το ζώο) και χωρίς σε όλα αυτά να συμπεριλαμβάνονται οι μακροπρόθεσμες έμμεσες συνέπειες, με τις κοινωνικές ενισχύσεις-παροχές σε περιοχές που χάνουν την παραγωγική τους βάση. Είναι χιλιάδες οι μικρές και οικογενειακές κτηνοτροφικές μονάδες, που έχασαν το σύνολο ή το μεγαλύτερο μέρος του ζωικού τους κεφαλαίου. Οι αποζημιώσεις, όταν και όπου καταβλήθηκαν, κάλυψαν μόνο ένα μέρος της πραγματικής αξίας των ζώων και σε καμία περίπτωση δεν αναπλήρωσαν το χαμένο εισόδημα των επόμενων ετών. Τα ιστορικά δεδομένα δείχνουν ότι ένα σημαντικό ποσοστό αυτών των μικρών μονάδων, περίπου 20% έως 40%, δεν επανέρχονται ποτέ και κλείνουν οριστικά[5]. Αυτό μεταφράζεται σε χιλιάδες ανθρώπους που εγκαταλείπουν οριστικά την κτηνοτροφία, κυρίως σε ορεινές και μειονεκτικές περιοχές όπου δεν υπάρχουν εναλλακτικές πηγές εισοδήματος.
Ποιος ωφελείται, όμως, από αυτή την πολιτική επιλογή και ποιος τελικά την πληρώνει; Οι μεγάλες γαλακτοβιομηχανίες, οι οποίες δραστηριοποιούνται και κατέχουν μεγάλο μερίδιο στις εξαγωγές, σαφώς και διευκολύνονται με την παραπάνω πολιτική απόφαση των μαζικών σφαγών, ώστε το ελλαδικό κράτος να διατηρήσει την ετικέτα του «χωρίς εμβολιασμό» και να έχουν ένα «καθαρό» εμπορικό καθεστώς με λιγότερο δυνατό διοικητικό βάρος. Επιπλέον, οι ελάχιστοι που διαθέτουν κάποιο κεφάλαιο μπορούν να αντέξουν το σοκ και να καλύψουν τις ελλείψεις μέσω εισαγωγών. Τέλος, οι μικροί κτηνοτρόφοι, οι τοπικές βιοτεχνίες και τελικά οι αγροτικές κοινωνίες είναι αυτοί που πληρώνουν το τίμημα της συγκεκριμένης πολιτικής απόφασης. Χάνουν ζώα, εισόδημα, επαγγελματική προοπτική, ενώ αναπόφευκτα η συγκέντρωση της παραγωγής περνάει σε λιγότερα και μεγαλύτερα χέρια. Μαζί με τα παραπάνω και την εντατικοποίηση της κτηνοτροφίας, αναπόφευκτα θα μειωθεί και η ελεύθερη κτηνοτροφία στα βουνά, η οποία θα καταλήξει σε ελεγχόμενους μεγάλους στάβλους. Η συγκεκριμένη απόφαση εξυπηρετεί τις μεγάλες γαλακτοκομικές εταιρείες που έχουν συμφέροντα στις εξαγωγές. Η επιλεγμένη στρατηγική του κράτους ευθυγραμμίζεται πλήρως με τα συμφέροντα των ισχυρών εξαγωγικών παικτών και έρχεται σε σύγκρουση με τα συμφέροντα της πλειοψηφίας των μικρών παραγωγών. Είναι πολιτική επιλογή να εξοντωθούν οι μικρές μονάδες και οι μεγάλες να γίνουν ακόμα μεγαλύτερες και άμεσα ελέγξιμες.
Το δίλημμα, λοιπόν, δεν είναι αυτό που παρουσιάζεται από το κράτος ως «υγεία ή ανευθυνότητα». Το δίλημμα είναι γρήγορη διασφάλιση των εξαγωγών για λίγους ή επιβίωση της κτηνοτροφίας για πολλούς. Η τελική επιλογή σαφώς και έδειξε ότι το κράτος επέλεξε να διασφαλίσει τις μεγάλες βιομηχανίες. Η μαζική θανάτωση παρουσιάστηκε τεχνηέντως ως μονόδρομος και τα αποτελέσματά της θα είναι καταστροφικά για χρόνια, όχι μόνο οικονομικά, αλλά και κοινωνικά, με την ερήμωση της υπαίθρου και τη συρρίκνωση της εγχώριας παραγωγής.
Είναι σημαντικό να επισημανθεί, ότι η πολιτική της μαζικής θανάτωσης ζώων δεν αποτελεί αποκλειστικά επιλογή του ελλαδικού κράτους. Αντίστοιχες στρατηγικές και αποτελέσματα παρατηρούνται σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ακόμα και σε περιπτώσεις όπως η Αφρικανική Πανώλη των Χοίρων στην Ισπανία, όπου δεν υπάρχει διαθέσιμο εμβόλιο και η μαζική θανάτωση εμφανίζεται ως μονόδρομος, η μαζική θανάτωση προκαλεί καταστροφή σε μικρές χοιροτροφικές μονάδες οι οποίες αδυνατούν να αντέξουν τις απώλειες και τελικά εγκαταλείπουν, ενώ οι μεγάλες βιομηχανικές μονάδες επιβιώνουν και συγκεντρώνουν το μεγαλύτερο μερίδιο της παραγωγής.
Η Ιρλανδία, η οποία έχει πρόβλημα με τον καταρροϊκό πυρετό (Bluetongue), δεν εφαρμόζει γενικευμένη μαζική θανάτωση, αλλά εμβολιασμούς και περιορισμούς μετακινήσεων. Παρ’ όλα αυτά, οι οικονομικές πιέσεις, οι απώλειες παραγωγής και τα εμπορικά εμπόδια πλήττουν δυσανάλογα τις μικρές εκμεταλλεύσεις, οδηγώντας και πάλι σε εγκατάλειψη του επαγγέλματος και συγκέντρωση της παραγωγής.
Ακόμη και στην περίπτωση της οζώδους δερματίτιδας των βοοειδών (Lumpy Skin Disease), που έπληξε κυρίως χώρες των Βαλκανίων και την Ελλάδα στο παρελθόν, η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση επέλεξε τελικά τον μαζικό εμβολιασμό ως εργαλείο ελέγχου. Αυτό αποδεικνύει ότι ο εμβολιασμός δεν είναι επιστημονικά αποκλεισμένος, αλλά πολιτικά επιλέξιμος ή μη, ανάλογα με τις προτεραιότητες που τίθενται.
Παρά τις επιμέρους διαφορές μεταξύ των κρατών και των νοσημάτων, το τελικό αποτέλεσμα της συγκέντρωσης της αγροτοκτηνοτροφικής παραγωγής φαίνεται να είναι κοινό. Οι μεγάλες επιχειρήσεις διαθέτουν το κεφάλαιο και την αντοχή για να επιβιώσουν σε περιόδους κρίσης. Οι μικροί κτηνοτρόφοι, αντίθετα, καλούνται να απορροφήσουν το μεγαλύτερο μέρος του κόστους και συχνά οδηγούνται εκτός επαγγέλματος. Έτσι, μια πολιτική που παρουσιάζεται ότι ενεργεί για την διαχείριση της υγείας των ζώων, έχει ουσιαστικά βαθύτατο πολιτικό προγραμματισμό με κοινωνικές συνέπειες. Η υγειονομική διαχείριση ζωονόσων επομένως συνδέεται άμεσα με τους σχεδιασμούς για το μέλλον της κτηνοτροφικής παραγωγής και για το ποιος τελικά θα παραμείνει σε αυτήν. Πίσω, λοιπόν, από αυτή την ανείπωτη αγριότητα του κράτους υπάρχουν λόγοι που ντύνονται με «επιστημονισμό» για να γίνουν πειστικοί και σιγοντάρουν επιστήμονες-φερέφωνα και δεκανίκια της εξουσίας. Το «σκάνδαλο» του ΟΠΕΚΕΠΕ στάζει πλέον και αίμα, όπως και οι κυριαρχικές εμπορικές συμφωνίες, η εξυπηρέτηση των μεγάλων παιχτών στις εξαγωγές και ο σχεδιασμός για λιγότερες και μεγαλύτερες κτηνοτροφικές μονάδες.
Η εξουσία ποτέ δεν είχε κάποιο ηθικό ενδοιασμό για την ανάπτυξη και την επιβολή της μπροστά σε κάθε έμβιο ον, όπως και μπροστά στο περιβάλλον. Η άρνησή της και η εκμηδένισή της από μέρους μας είναι ζήτημα που αφορά την ίδια την ζωή.
Ελευθερόκοκκος
[1] Η Ελλάδα προτίμησε τις μαζικές θανατώσεις έναντι του εμβολίου. Η ευλογιά εξαπλώνεται: https://wearesolomon.com/el/mag/format-el/erevnes/eulogia-ellada-protimise-tis-thanatwseis/
[2] Γιώργος Χριστοδουλόπουλος καθηγητής του Γεωπονικού Πανεπιστημίου: https://www.ellinasagrotis.gr/ktinotrofia/767799/apotelesmatika-100-ta-emvolia-gia-tin-eylogia/
[3] SHEEP POX AND GOAT POX: https://www.woah.org/fileadmin/Home/eng/Health_standards/tahm/3.08.11_SHEEP_POX_GOAT_POX.pdf
[4] Description of Sheep Pox Outbreak in Spain in 2022–2023: Challenges Found and Lessons Learnt in Relation with Control and Eradication of This Disease: https://www.mdpi.com/1999-4915/16/7/1164
[5] Epidemiologic and economic considerations regarding persistently infected cattle during vaccinate-to-live strategies for control of foot-and-mouth disease in FMD-free regions: https://www.frontiersin.org/journals/veterinary-science/articles/10.3389/fvets.2022.1026592/full
Δημοσιεύθηκε στην ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ.266, Ιανουάριος 2026
ΠΗΓΗ:https://anarchypress.wordpress.com