Loading...

Κατηγορίες

Τρίτη 16 Φεβ 2021
Πιερ-Πολ Πριντόν: ένας από τους προδρόμους του Ρομαντισμού στη Γαλλία
Κλίκ για μεγέθυνση

 

 
 
 
 
Ο Πιερ-Πολ Πριντόν (Pierre-Paul Prud’hon, 4 Απριλίου 1758 – 16 Φεβρουαρίου 1823) ήταν Γάλλος ζωγράφος, θεωρούμενος ως ένας από τους προδρόμους του Ρομαντισμού στη Γαλλία. Είναι κυρίως γνωστός για τις αλληγορικές μυθολογικές συνθέσεις, τα γυναικεία γυμνά και τις εκλεπτυσμένες προσωπογραφίες του.
 
Ο Πριντόν γεννήθηκε στο Κλινί (Cluny) της Γαλλίας και ξεκίνησε αρχικά τις σπουδές του στη σχολή σχεδίου της Ντιζόν (Dijon). Σε ηλικία 26 ετών πήγε στη Ρώμη για να συνεχίσει την εκπαίδευσή του. Κατά την παραμονή του στη Ρώμη (1781 – 1787), δέχτηκε την επίδραση του Λεονάρντο ντα Βίντσι και του Κορέτζιο. Μετά την επιστροφή του στο Παρίσι, τελειοποίησε τις σπουδές του και το 1784 κέρδισε το Βραβείο της Ρώμης (Prix de Rome). Δέχτηκε πολλές παραγγελίες για τη διακόσμηση ιδιωτικών μεγάρων πλούσιων Παριζιάνων και απέκτησε μεγάλη αναγνώριση στην Αυλή του Ναπολέοντα. Ο Πριντόν επηρεάστηκε από το κίνημα του νεοκλασικισμού, που κυριαρχούσε στην εποχή του, αλλά ανέπτυξε ένα προσωπικό ύφος που διακρίνεται για το συναισθηματικό ρομαντισμό του. Απολάμβανε ιδιαίτερης εκτίμησης από καλλιτέχνες και συγγραφείς, όπως τους Σταντάλ, Ντελακρουά, Μιλέ και Μποντλέρ. Στο Σαλόν του 1817 παρουσίασε το έργο του «Η Ανδρομάχη θρηνεί τη μοίρα του Αστυάνακτα», που εκτίναξε τη φήμη του στους καλλιτεχνικούς κύκλους του Παρισιού.
 
Στη γόνιμη αυτή περίοδο της ζωής του, ο Πριντόν ερωτεύτηκε παράφορα τη μαθήτριά του Κονστάνς Μάγερ, η οποία αυτοκτόνησε μπροστά στα μάτια του το 1821. Η προσωπογραφία της «Κονστάνς Μάγερ» (Συλλογή Σχεδίων του Λούβρου) είναι ένα από τα αριστουργήματά του. Ο Πριντόν ήταν έξοχος προσωπογράφος. Στα πιο γνωστά πορτρέτα του συγκαταλέγονται οι προσωπογραφίες: «Λουί Αντουάν Σεν-Ζιστ» (1793, Μουσείο Καλών Τεχνών, Λυών), «Ο Κύριος Ζορζ Αντονί» (1796, Μουσείο Καλών Τεχνών, Ντιζόν), «Ο Ρούτζερ Γιαν Σίμελπένικ με τη σύζυγο και τα παιδιά του» (1801/1802, Βασιλικό Μουσείο του Άμστερνταμ). Ο πίνακάς του όμως με το «Πορτρέτο της Αυτοκράτειρας Ιωσηφίνας» (1805, Μουσείο του Λούβρου), που συγκαταλέγεται στα πιο έξοχα έργα του και στο οποίο απεικονίζει την Ιωσηφίνα όχι ως αυτοκράτειρα, αλλά ως μιαν όμορφη και ελκυστική γυναίκα, έδωσε αφορμή σε σχόλια ότι ήταν ερωτευμένος μαζί της.
 
Η μεγάλης κλίμακας σύνθεσή του «Η Δικαιοσύνη και η Θεία Δίκη καταδιώκοντας το Έγκλημα» (1808, Λούβρο), μαζί με το πορτρέτο της Ιωσηφίνας, θεωρείται ως το αριστούργημά του. Τα αλληγορικά και μυθολογικά θέματα: «Η αρπαγή της Ψυχής», «Η Άρτεμις ικετεύει τον Δία», «Το Λουτρό της Αφροδίτης ή Η Αθωότητα» (Λούβρο), «Η Αθωότητα επιλέγει τον Έρωτα από τον Πλούτο» (1804, Μουσείο Ερμιτάζ, Αγία Πετρούπολη) και «Αφροδίτη και Άδωνις» (περ. 1800, Συλλογή Ουάλας, Λονδίνο) είναι μερικά άλλα από τα αριστουργήματά του, που διακρίνονται για την ηδυπάθειά τους και προαναγγέλλουν τους Ενγκρ και Σασεριό.
“Η Δικαισύνη και η Θεία Δίκη καταδιώκοντας το Έγκλημα” (1808, Λούβρο)
 
© Copyright 2011 - 2021 Στύξ - Ανεξάρτητη Πολιτισμική και Πολιτική Εφημερίδα της Βόρειας Πελοποννήσου