Δοκίμιο που δημοσιεύτηκε στην επιθεώρηση GLQ: A Journal of Lesbian and Gay Studies 1. Η Susan Stryker είναι καθηγήτρια έμφυλων και γυναικείων σπουδών στο Πανεπιστήμιο της Αριζόνα, συγγραφέας, σκηνοθέτιδα και τρανς ακτιβίστρια. Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας

 

 

Εισαγωγικές Σημειώσεις

Το παρακάτω έργο είναι η προσαρμογή του κειμένου μιας παράστασης που παρουσιάστηκε αρχικά στο «Rage Across the Disciplines», ένα συνέδριο τεχνών, ανθρωπιστικών και κοινωνικών επιστημών που πραγματοποιήθηκε στις 10-12 Ιουνίου 1993 στο στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Σαν Μάρκος. Ο διεπιστημονικός χαρακτήρας του συνεδρίου, το θέμα του και η πρόσκληση των διοργανωτών τόσο για παραστάσεις όσο και για ακαδημαϊκές εργασίες με ενέπνευσαν να είμαι δημιουργική στον τρόπο παρουσίασης ενός θέματος που με απασχολούσε τότε πολύ. Ως μέλος του Transgender Nation – μιας ακτιβιστικής queer, ομάδας άμεσης δράσης για την στήριξη τρανσέξουαλ – συμμετείχα εκείνη την εποχή στην οργάνωση μιας παρέμβασης και διαμαρτυρίας στην ετήσια συνάντηση της Αμερικανικής Ψυχιατρικής Εταιρείας το 1993 στο Σαν Φρανσίσκο. Ένα μεγάλο μέρος της συζήτησης στις συναντήσεις σχεδιασμού αφορούσε το πώς να αξιοποιήσουμε τα έντονα συναισθήματα που πηγάζουν από την τρανσέξουαλ εμπειρία – ιδιαίτερα την οργή – και να τα αξιοποιήσουμε σε αποτελεσματικές πολιτικές δράσεις. Με γοήτευσε η προοπτική της κριτικής εξέτασης αυτής της οργής σε ένα πιο ακαδημαϊκό πλαίσιο μέσω μιας ιδιαίτερης εφαρμογής της έννοιας της επιτελεστικότητας του φύλου. Η ιδέα μου ήταν να επιτελέσω αυτοσυνειδητά ένα queer φύλο αντί να μιλάω απλώς γι’ αυτό, ενσαρκώνοντας και ενεργοποιώντας έτσι ταυτόχρονα την υπό συζήτηση έννοια. Ήθελα η τυπική δομή του έργου να εκφράζει μια τρανσέξουαλ αισθητική αναπαράγοντας τις απότομες, συχνά δύσκολες μεταβάσεις μας μεταξύ των φύλων – προκαλώντας τη γενική ταξινόμηση με τις μορφές των λέξεων μου, όπως ακριβώς η τρανσέξουαλικότητά μου προκαλεί τις συμβάσεις του αποδεκτού φύλου και η ερμηνεία μου στην αίθουσα του συνεδρίου αμφισβητεί τα όρια του αποδεκτού ακαδημαϊκού λόγου. Κατά τη διάρκεια της ερμηνείας, στεκόμουν στο βήμα φορώντας genderfuck drag – άρβυλα, φθαρμένο Levi 501 πάνω από ένα μαύρο δαντελένιο κορμάκι, ένα σκισμένο t-shirt του Transgender Nation με κομμένο λαιμό και μανίκια, ένα ροζ τρίγωνο, ένα μενταγιόν από χαλαζία, μεταλλικά grunge κοσμήματα και ένα αγκίστρι έξι ιντσών που κρεμόταν γύρω από το λαιμό μου σε ένα κομμάτι βαριάς αλυσίδας από ανοξείδωτο ατσάλι. Διακόσμησα το σκηνικό, απλώνοντας το μαύρο μου δερμάτινο μπουφάν μοτοσικλέτας πάνω στην καρέκλα μου στο τραπέζι των ομιλητών. Το μπουφάν είχε χειροπέδες στον αριστερό ώμο, βραχιόλια του ουράνιου τόξου στα δεξιά πλαϊνά κορδόνια και αυτοκόλλητα τύπου Queer Nation που έγραφαν SEX CHANGE, DYKE και FUCK YOUR TRANSPHOBIA κολλημένα στο πίσω μέρος.

Μονόλογος

Το τρανσέξουαλ σώμα είναι ένα αφύσικο σώμα. Είναι προϊόν της ιατρικής επιστήμης. Είναι μια τεχνολογική κατασκευή. Είναι σάρκα σκισμένη και ραμμένη ξανά σε ένα σχήμα διαφορετικό από αυτό με το οποίο γεννήθηκε. Υπό αυτές τις συνθήκες, βρίσκω μια βαθιά συγγένεια μεταξύ του εαυτού μου ως τρανσέξουαλ γυναίκας και του τέρατος στο Φρανκενστάιν της Mary Shelley. Όπως και το τέρας, πολύ συχνά εκλαμβάνομαι ως λιγότερο από πλήρως ανθρώπινη εξαιτίας των μέσων της ενσάρκωσής μου· όπως και του τέρατος, ο αποκλεισμός μου από την ανθρώπινη κοινότητα τροφοδοτεί μέσα μου μια βαθιά και μόνιμη οργή που, όπως και το τέρας, στρέφω εναντίον των συνθηκών μέσα στις οποίες πρέπει να αγωνίζομαι για να υπάρχω.

Δεν είμαι η πρώτη που συνδέει το τέρας του Φρανκενστάιν με το τρανσέξουαλ σώμα. Η Mary Daly κάνει τη σύνδεση αυτή ρητή μιλώντας για την τρανσεξουαλικότητα στο «Boundary Violation and the Frankenstein Phenomenon», στο οποίο χαρακτηρίζει τους τρανσέξουαλ ως φορείς μιας «νεκροφιλικής εισβολής» στον γυναικείο χώρο. Η Janice Raymond, η οποία αναγνωρίζει την Daly ως διαμορφωτική επιρροή, είναι λιγότερο άμεση όταν λέει ότι «το πρόβλημα της τρανσεξουαλικότητας θα εξυπηρετείτο καλύτερα με την ηθική εντολή να εξαφανιστεί από την ύπαρξη», αλλά σε αυτή τη δήλωση απηχεί ωστόσο τα συναισθήματα του Βίκτωρ Φρανκενστάιν απέναντι στο τέρας: «Φύγε, άθλιο έντομο, ή μάλλον, μείνε, για να σε λιώσω σε σκόνη. Με προσβάλεις με τη δημιουργία σου». Είναι κοινός τόπος της λογοτεχνικής κριτικής να τονίζεται πως το τέρας του Φρανκενστάιν είναι ο δικός του σκοτεινός, ρομαντικός σωσίας, ο ξένος Άλλος που κατασκευάζει και στον οποίο προβάλλει όλα όσα δεν μπορεί να δεχτεί στον εαυτό του· πράγματι, ο Φρανκενστάιν αποκαλεί το τέρας «το δικό μου βαμπίρ, το δικό μου πνεύμα που ελευθερώθηκε από τον τάφο». Θα μπορούσα να προτείνω πως η Daly, η Raymond και άλλοι ομοϊδεάτες τους κατασκευάζουν ομοίως το τρανσέξουαλ ως το δικό τους ιδιαίτερο γκόλεμ;

Η εικόνα του τερατώδους παραμένει εμφανές χαρακτηριστικό των περισσότερων λεσβιακών και γκέι αναπαραστάσεων της τρανσεξουαλικότητας, εμφανίζοντας με τρομακτικές λεπτομέρειες την ανήσυχη, φοβισμένη υπόγεια πλευρά της σημερινού πολιτισμικού ενδιαφέροντος για την διεμφυλικότητα. Επειδή η τρανσεξουαλικότητα περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη διεμφυλική πρακτική ή ταυτότητα αντιπροσωπεύει την προοπτική της αποσταθεροποίησης της θεμελιώδους προϋπόθεσης των σταθερών φύλων από την οποία εξαρτάται η πολιτική της προσωπικής ταυτότητας, οι άνθρωποι που έχουν επενδύσει τις προσδοκίες τους για κοινωνική δικαιοσύνη σε ταυτοτικά κινήματα λένε για εμάς πράγματα εξαιτίας ενός απόλυτου πανικού που, αν τα έλεγαν για άλλες μειονότητες, θα τυπώνονταν μόνο στα πιο μισαλλόδοξα, ρατσιστικά, χριστιανοφασιστικά κουρέλια. Παραθέτω εκτενώς από μια επιστολή προς τον εκδότη ενός δημοφιλούς γκέι/λεσβιακού περιοδικού του Σαν Φρανσίσκο:

«Θεωρώ τον τρανσεξουαλισμό απάτη και τους συμμετέχοντες σε αυτόν … διεστραμμένους. Ο/η τρανσέξουαλ [ισχυρίζεται πως] χρειάζεται να αλλάξει το σώμα του/της για να είναι ο/η ‘αληθινός εαυτός’ του/της. Επειδή αυτός ο ‘αληθινός εαυτός’ απαιτεί μια άλλη σωματική μορφή στην οποία μπορεί να εκδηλωθεί, πρέπει επομένως να πολεμήσει με τη φύση. Δεν μπορεί να αλλάξει κανείς το φύλο του. Αυτό που συμβαίνει είναι μια έξυπνα χειραγωγημένη εξωτερική εμφάνιση: αυτό που έχει γίνει είναι μετάλλαξη. Αυτό που υπάρχει κάτω από την παραμορφωμένη επιφάνεια είναι το ίδιο πρόσωπο που υπήρχε πριν από την παραμόρφωση. Οι άνθρωποι που σπάνε ή παραμορφώνουν το σώμα τους [παίζουν] την αρρωστημένη κωμωδία μιας παραπλανητικής, πατριαρχικής προσέγγισης της φύσης, αποξενωμένης από την αληθινή ύπαρξη».

Αναφέροντας ονομαστικά ένα συγκεκριμένο άτομο, που αυτοπροσδιοριζόταν ως τρανσέξουαλ λεσβία, το οποίο είχε ακούσει να μιλάει σε ένα δημόσιο φόρουμ στο Κτίριο Γυναικών του Σαν Φρανσίσκο, η επιστολογράφος συνέχισε λέγοντας:

«Όταν ένας οιστρογονοποιημένος άνδρας με στήθος αγαπάει μια γυναίκα, αυτό δεν είναι λεσβιασμός, είναι μια παραμορφωμένη διαστροφή. [Αυτό το άτομο] δεν αποτελεί απειλή για τη λεσβιακή κοινότητα, είναι μια προσβολή προς εμάς. Δεν είναι λεσβία, είναι ένας μεταλλαγμένος άνδρας, ένα αυτοδημιουργημένο φρικιό, μια παραμόρφωση, μια προσβολή. Του αξίζει ένα χαστούκι στο πρόσωπο. Μετά από αυτό, του πρέπει να θεραπευτεί το σώμα και το μυαλό του».

Όταν τέτοια όντα όπως αυτά μου λένε ότι πολεμάω τη φύση, δεν βρίσκω κανέναν λόγο να στεναχωρηθώ για την αντίθεσή μου σ’ αυτά – ή στην τάξη που ισχυρίζονται πως εκπροσωπούν – όπως και το τέρας του Φρανκενστάιν που αισθάνθηκε εχθρότητά προς το ανθρώπινο γένος. Δεν εκπίπτω από τη τιμή της παρέας τους – βρυχώμαι χαρούμενα φεύγοντας μακριά τους σαν μια μηχανόβια leatherdyke από τη κόλαση οπλισμένη με δονητές.

Το στίγμα που καλλιεργεί αυτού του είδους η υποτιμητική επισήμανση δεν είναι χωρίς συνέπειες. Τέτοιες λέξεις έχουν τη δύναμη να καταστρέψουν τις ζωές των τρανσέξουαλ. Στις 5 Ιανουαρίου 1993, μια 22χρονη προεγχειρητική τρανσέξουαλ γυναίκα από το Σιάτλ, η Filisa Vistima, έγραψε στο ημερολόγιό της: «Μακάρι να ήμουν ανατομικά ‘φυσιολογική’ για να μπορούσα να πάω για κολύμπι…. Αλλά όχι, είμαι μεταλλαγμένη, το τέρας του Φρανκενστάιν». Δύο μήνες αργότερα η Filisa Vistima αυτοκτόνησε. Αυτό που την οδήγησε σε τέτοια απόγνωση ήταν ο αποκλεισμός που βίωσε στην queer κοινότητα του Σιάτλ, ορισμένα μέλη της οποίας αντιτάχθηκαν στη συμμετοχή της Filisa λόγω της τρανσέξουαλικότητάς της – παρόλο που η ίδια προσδιορίζονταν και ζούσε ως αμφιφυλόφιλη γυναίκα. Το Κέντρο Λεσβιακών Πόρων στο οποίο υπηρετούσε ως εθελόντρια διεξήγαγε έρευνα στο κοινό του για να διαπιστώσει αν θα έπρεπε να σταματήσει να προσφέρει υπηρεσίες σε τρανσέξουαλ γυναίκες. Η Filisa έκανε την καταχώρηση των δεδομένων για την καταγραφή των αποτελεσμάτων της έρευνας· δεν χρειάστηκε να φανταστεί πώς ένιωθαν οι άνθρωποι για το είδος της. Το Δίκτυο Αμφιφυλόφιλων Γυναικών του Σιάτλ (Seattle Bisexual Women’s Network) ανακοίνωσε πως αν δεχόταν τρανσέξουαλ, το SBWN δεν θα ήταν πλέον γυναικεία οργάνωση. «Είμαι σίγουρη», είπε ένα μέλος του αναφερόμενο στη συμπερίληψη αμφιφυλόφιλων τρανσέξουαλ γυναικών, «πως τα αγόρια μπορούν να φροντίσουν τον εαυτό τους». Η Filisa Vistima δεν ήταν αγόρι και της ήταν αδύνατο να φροντίσει τον εαυτό της. Ακόμη και στο θάνατο δεν βρήκε καμία υποστήριξη από την κοινότητα στην οποία διεκδικούσε την να είναι μέλος της. «Γιατί η Filisa δεν ζήτησε ψυχιατρική βοήθεια;» αναρωτήθηκε ένας αρθρογράφος της εφημερίδας Seattle Gay News. «Γιατί η Filisa δεν απαίτησε τα πολιτικά της δικαιώματα;». Σε αυτή την περίπτωση, οι οργισμένοι χωρικοί όχι μόνο κυνήγησαν το τέρας τους στην άκρη της πόλης, αλλά την κατηγόρησαν πως  φοβόνταν τους πυρσούς. Αυτοκτόνησε η Filisa Vistima ή την σκότωσε η queer κοινότητα του Σιάτλ;

Θέλω να διεκδικήσω τη σκοτεινή δύναμη της τερατώδους ταυτότητάς μου χωρίς να τη χρησιμοποιήσω ως όπλο εναντίον άλλων ή να πληγωθώ εγώ η ίδια από αυτήν. Θα το πω αυτό όσο πιο ωμά μπορώ: Είμαι τρανσέξουαλ και επομένως είμαι τέρας. Ακριβώς όπως οι λέξεις «λεσβία», «αδερφή», «κουήρ», «τσούλα» και «πουτάνα» έχουν διεκδικηθεί, αντίστοιχα, από λεσβίες και ομοφυλόφιλους άνδρες, από σεξουαλικές μειονότητες που αντιτίθενται στην αφομοίωση, από γυναίκες που επιδιώκουν την ερωτική απόλαυση και από εργαζόμενες στη βιομηχανία του σεξ, λέξεις όπως «πλάσμα», «τέρας» και «αφύσικο» πρέπει να διεκδικηθούν από τη τρανσέξουαλ κοινότητα. Με το να τις αγκαλιάζουμε και να τις αποδεχόμαστε, ακόμη και με το να τις στοιβάζουμε τη μία πάνω στην άλλη, μπορούμε να διαλύσουμε την ικανότητά τους να μας βλάψουν. Ένα πλάσμα, άλλωστε, σύμφωνα με την κυρίαρχη παράδοση του δυτικοευρωπαϊκού πολιτισμού, δεν είναι τίποτε άλλο από ένα δημιουργημένο ον, ένα φτιαγμένο πράγμα. Η προσβολή που δέχεστε εσείς οι άνθρωποι όταν σας αποκαλούν «πλάσμα» προκύπτει από την απειλή που αποτελεί ο όρος για την ιδιότητα σας ως «κυρίους της δημιουργίας», όντα που υψώνονται πάνω από την απλή υλική ύπαρξη. Όπως και στην περίπτωση που σας αποκαλούν «αυτό», το να σας αποκαλούν «πλάσμα» υποδηλώνει την έλλειψη ή την απώλεια μιας ανώτερης προσωπικότητας. Δεν βρίσκω καμία ντροπή, ωστόσο, στο να αναγνωρίζω την ισότιμη σχέση μου με το μη ανθρώπινο υλικό Ον· τα πάντα προκύπτουν από την ίδια μήτρα δυνατοτήτων. Ο όρος «τέρας» (monster) προέρχεται από το λατινικό ουσιαστικό monstrum, «θεϊκό προμήνυμα», το οποίο σχηματίζεται από τη ρίζα του ρήματος monere, «προειδοποιώ». Κατέληξε να αναφέρεται σε έμβια όντα με ανώμαλο σχήμα ή δομή ή σε μυθικά πλάσματα όπως η σφίγγα που αποτελούνταν από εντυπωσιακά αταίριαστα μέρη, επειδή οι αρχαίοι θεωρούσαν ότι η εμφάνιση τέτοιων όντων ήταν σημάδι κάποιου επικείμενου υπερφυσικού γεγονότος. Τα τέρατα, όπως και οι άγγελοι, λειτουργούσαν ως αγγελιοφόροι και κήρυκες του ασυνήθιστου. Χρησίμευαν για να αναγγέλλουν επικείμενες αποκαλύψεις, λέγοντας ουσιαστικά, «δώστε προσοχή· κάτι βαθύτατης σημασίας συμβαίνει».

Ακούστε με, συνάνθρωποι. Εγώ που έχω κατοικήσει σε μια μορφή αταίριαστη με την επιθυμία μου, εγώ που η σάρκα μου έχει γίνει ένα σύνολο από αταίριαστα ανατομικά μέρη, εγώ που επιτυγχάνω την ομοιότητα ενός φυσικού σώματος μόνο μέσω μιας αφύσικης διαδικασίας, σας δίνω αυτή την προειδοποίηση: η Φύση με την οποία με καταδιώκετε είναι ένα ψέμα. Μην την εμπιστεύεστε πως θα σας προστατεύσει από αυτό που εκπροσωπώ, διότι είναι ένα κατασκεύασμα που καλύπτει τη σαθρότητα του προνομίου που προσπαθείτε να διατηρήσετε για τον εαυτό σας εις βάρος μου. Είστε το ίδιο κατασκευασμένοι όπως και εγώ· η ίδια αναρχική μήτρα μας γέννησε και τους δύο. Σας καλώ να διερευνήσετε τη φύση σας, όπως αναγκάστηκα και εγώ να αντιμετωπίσω τη δική μου. Σας προκαλώ να διακινδυνεύσετε την αθλιότητα και να ευδοκιμήσετε όπως και εγώ. Πρόσεξε τα λόγια μου και ίσως ανακαλύψεις τις ραφές και τα ράμματα μέσα σου.

Κριτική

Απαντώντας στο ερώτημα που θέτει στον τίτλο του πρόσφατου δοκιμίου του, «What is a Monster? (According to Frankenstein)», ο Peter Brooks προτείνει πως, ανεξαρτήτως από οτιδήποτε άλλο μπορεί να είναι ένα τέρας, «μπορεί επίσης να είναι αυτό που διαφεύγει του έμφυλου ορισμού». Ο Brooks διαβάζει την ιστορία της Mary Shelley για έναν αυτοκαταστροφικό επιστήμονα και το προβληματικό του δημιούργημά ως μια πρώιμη αποστασιοποίηση από τη ρεαλιστική λογοτεχνική παράδοση του 19^ου αιώνα, η οποία δεν είχε ακόμη αποκτήσει την κυριαρχία ως αφηγηματική μορφή. Αντιλαμβάνεται το Φρανκενστάιν να ξεδιπλώνεται λογοτεχνικά μέσω μιας αφηγηματικής στρατηγικής που δημιουργείται από την ένταση μεταξύ μιας οπτικά προσανατολισμένης επιστημολογίας από τη μια και μιας άλλης προσέγγισης της γνώσης της αλήθειας των σωμάτων που προκρίνει τη λεκτική γλωσσικότητα από την άλλη. Η γνώση μέσω της όρασης και η γνώση μέσω της ομιλίας/ακρόασης εμφυλοποιούνται, αντίστοιχα, ως αρσενική και θηλυκή στο κριτικό πλαίσιο εντός του οποίου κινείται ο Brooks. Εξεταζόμενο σε αυτό το πλαίσιο, το κείμενο της Shelley επηρεάζεται – και ασκεί κριτική από τη γυναικεία σκοπιά – από τη σύγχρονη αναδιάταξη της γνώσης που επιβάλλουν οι ολοένα και πιο επιτακτικοί ισχυρισμοί αλήθειας της επιστήμης του Διαφωτισμού. Το τέρας προβληματίζει το φύλο εν μέρει μέσω της αποτυχίας του ως βιώσιμου υποκειμένου στο οπτικό πεδίο· αν και αναφέρεται ως «αυτός», προσφέρει έτσι μια θηλυκή, και δυνητικά φεμινιστική, αντίσταση στον ορισμό του υπό μια φαλλοποιημένη σκοποφιλία. Το τέρας επιτυγχάνει αυτή την αντίσταση κατακτώντας τη γλώσσα, προκειμένου να διεκδικήσει μια θέση ως ομιλούν υποκείμενο και να ενσαρκώσει λεκτικά την ίδια την υποκειμενικότητα που του αρνούνται στο οπτικό πεδίο.

Το τρανσέξουαλ τερατώδες, ωστόσο, μαζί με την προέκταση του, την τρανσέξουαλ οργή, δεν μπορεί ποτέ να διεκδικήσει ένα τόσο ασφαλές μέσο αντίστασης, λόγω της αδυναμίας της γλώσσας να αναπαραστήσει την κίνηση του τρανσέξουαλ υποκειμένου με την πάροδο του χρόνου μεταξύ σταθερά έμφυλων θέσεων σε μια γλωσσική δομή. Η κατάστασή μας ουσιαστικά αντιστρέφει εκείνη που αντιμετώπισε το τέρας του Φρανκενστάιν. Σε αντίθεση με το τέρας, συχνά επικαλούμαστε με επιτυχία τις πολιτισμικές οπτικές νόρμες της έμφυλης ενσάρκωσης. Αυτή η επίκληση μετατρέπεται σε ανατρεπτική αντίσταση όταν, μέσω μιας προσωρινής χρήσης της γλώσσας, δηλώνουμε προφορικά το αφύσικο της διεκδίκησης των υποκειμενικών θέσεων που ωστόσο καταλαμβάνουμε.

Η προοπτική ενός τέρατος με δική του ζωή και θέληση αποτελεί κύρια πηγή τρόμου για τον Φρανκενστάιν. Ο επιστήμονας προχώρησε με το εγχείρημά του έχοντας έναν συγκεκριμένο στόχο στο μυαλό του – τίποτα λιγότερο από την πρόθεση να υποτάξει πλήρως τη φύση στη δύναμή του. Βρίσκει ένα μέσο για να πραγματοποιήσει τις επιθυμίες του μέσω της σύγχρονης επιστήμης, οι θιασώτες της οποίας, όπως του φαίνεται, «έχουν αποκτήσει νέες και σχεδόν απεριόριστες δυνάμεις· μπορούν να διατάζουν τους κεραυνούς του ουρανού, να μιμούνται τον σεισμό, ακόμα και να κοροϊδεύουν τον αόρατο κόσμο με τις σκιές του…. Περισσότερα, πολύ περισσότερα, θα πετύχω εγώ», σκέφτηκε ο Φρανκενστάιν. «Θα πρωτοπορήσω σε έναν νέο δρόμο, θα εξερευνήσω άγνωστες δυνάμεις και θα φανερώσω στον κόσμο τα βαθύτερα μυστήρια της δημιουργίας». Ωστόσο ο καρπός των προσπαθειών του δεν είναι αυτός που περίμενε ο Φρανκενστάιν. Η έκσταση που περίμενε να βιώσει κατά την αφύπνιση του πλάσματός του μετατράπηκε αμέσως σε τρόμο. «Είδα τα θαμπά κίτρινα μάτια του πλάσματος να ανοίγουν. Τα σαγόνια του άνοιξαν, και μουρμούρισε κάποιους άναρθρους ήχους, ενώ ένα χαμόγελο τσαλάκωσε τα μάγουλά του. Μπορεί να μίλησε, αλλά δεν άκουσα· ένα χέρι απλώθηκε, για να με πιάσει, αλλά ξέφυγα». Το τέρας δραπετεύει επίσης και αποχωρίζεται τον δημιουργό του για αρκετά χρόνια. Στο μεσοδιάστημα, μαθαίνει κάτι για την κατάστασή του στον κόσμο, και αντί να ευλογεί τον δημιουργό του, το τέρας τον καταριέται. Η ίδια η επιτυχία του επιστήμονα της Mary Shelley στο αυτό-αναθετημένο καθήκον του αποδεικνύει έτσι παραδόξως τη ματαιότητά του: αντί να καταδείξει τη δύναμη του Frankenstein πάνω στην υλικότητα, το νεοζωογονημένο σώμα του πλάσματος πιστοποιεί την αποτυχία του δημιουργού του να επιτύχει την κυριαρχία που επιδίωκε. Ο Φρανκενστάιν δεν μπορεί να ελέγξει το μυαλό και τα συναισθήματα του τέρατος που φτιάχνει. Υπερβαίνει και διαψεύδει τους σκοπούς του.

Η δική μου εμπειρία ως τρανσέξουαλ είναι παρόμοια με εκείνη του τέρατος από αυτή την άποψη. Η συνείδηση που διαμορφώνεται από το τρανσέξουαλ σώμα δεν είναι περισσότερο δημιούργημα της επιστήμης που αναδιαμορφώνει τη σάρκα του από ό,τι το μυαλό του τέρατος είναι δημιούργημα του Φρανκενστάιν. Η ατζέντα που παρήγαγε τις ορμονικές και χειρουργικές τεχνικές επαναπροσδιορισμού φύλου δεν είναι λιγότερο επιτηδευμένη και όχι περισσότερο ευγενής από εκείνη του Φρανκενστάιν. Οι ηρωικοί γιατροί εξακολουθούν να προσπαθούν να θριαμβεύσουν επί της φύσης. Ο επιστημονικός λόγος που παρήγαγε τις τεχνικές επαναπροσδιορισμού φύλου είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με την επιδίωξη της αθανασίας μέσω της τελειοποίησης του σώματος, τη φαντασίωση της απόλυτης κυριαρχίας μέσω της υπέρβασης ενός απόλυτου ορίου και την ύβρη της επιθυμίας δημιουργίας της ίδιας της ζωή. Η γενεαλογία της αναδύεται από μια μεταφυσική αναζήτηση παλαιότερη από τη σύγχρονη επιστήμη, και η πολιτισμική της πολιτική ευθυγραμμίζεται με μια βαθιά συντηρητική προσπάθεια σταθεροποίησης της έμφυλης ταυτότητας στην υπηρεσία της φυσικοποιημένης ετεροφυλοφιλικής τάξης.

Τίποτα από όλα αυτά, ωστόσο, δεν αποκλείει τα ιατρικά κατασκευασμένα τρανσέξουαλ σώματα από το να είναι βιώσιμοι χώροι υποκειμενικότητας. Ούτε εγγυάται τη συμμόρφωση των υποκειμένων που ενσαρκώνονται έτσι με την ατζέντα που οδήγησε σε ένα τρανσέξουαλ μέσο ενσάρκωσης. Καθώς σηκωνόμαστε από τα χειρουργικά τραπέζια της αναγέννησής μας, εμείς οι τρανσέξουαλ είμαστε κάτι περισσότερο και κάτι άλλο από τα πλάσματα που οι δημιουργοί μας προόριζαν να είμαστε. Αν και οι ιατρικές τεχνικές για την αλλαγή φύλου είναι ικανές να κατασκευάσουν σώματα που ικανοποιούν τα οπτικά και μορφολογικά κριτήρια που δημιουργούν φυσικότητα ως αποτέλεσμα, η ενασχόληση με αυτές τις ίδιες τις τεχνικές παράγει μια υποκειμενική εμπειρία που διαψεύδει το νατουραλιστικό αποτέλεσμα που μπορεί να επιτύχει η βιοϊατρική τεχνολογία. Η τρανσέξουαλ ενσάρκωση, όπως και η ενσάρκωση του τέρατος, τοποθετεί το υποκείμενό της σε μια μη αφομοιώσιμη, ανταγωνιστική, queer σχέση με μια Φύση μέσα στην οποία πρέπει ωστόσο να υπάρχει.

Το τέρας του Φρανκενστάιν εκφράζει την αφύσικη κατάστασή του μέσα στον φυσικό κόσμο με πολύ μεγαλύτερη επιτήδευση στο μυθιστόρημα της Shelley από ό,τι θα περίμεναν όσοι γνωρίζουν μόνο την εκδοχή που υποδύθηκε ο Boris Karloff στις κλασικές ταινίες του James Whale από τη δεκαετία του 1930. Ο κριτικός κινηματογράφου Vito Russo υποστηρίζει πως η ερμηνεία του τέρατος από τον Whale επηρεάστηκε από το γεγονός πως ο σκηνοθέτης ήταν κρυφός ομοφυλόφιλος την εποχή που γύριζε τις ταινίες του Φρανκενστάιν. Το πάθος που μετέδωσε στο τέρας του προερχόταν από την εμπειρία της δικής του κρυφής σεξουαλικής ταυτότητας. Τερατώδες και αφύσικο στα μάτια του κόσμου, αλλά αναζητώντας μόνο την αγάπη του είδους του και την αποδοχή της ανθρώπινης κοινωνίας, το πλάσμα του Whale εξωτερικεύει και κάνει ορατή την εφιαλτική μοναξιά και την αποξένωση που μπορεί να γεννήσει η μυστικότητα. Δεν είναι όμως αυτό το τέρας που μου μιλάει τόσο δυναμικά για τη δική μου κατάσταση ως ανοιχτά τρανσέξουαλ ον. Αντιθέτως, μιμούμαι το λογοτεχνικό τέρας της Mary Shelley, το οποίο είναι εύστροφο, ευκίνητο, δυνατό και εύγλωττο.

Στο μυθιστόρημα, το πλάσμα δραπετεύει από το εργαστήριο του Φρανκενστάιν και κρύβεται στην απομόνωση των Άλπεων, όπου, παρατηρώντας κρυφά τους ανθρώπους που τυχαίνει να συναντήσει, αποκτά σταδιακά γνώση της γλώσσας, της λογοτεχνίας και των συμβάσεων της ευρωπαϊκής κοινωνίας. Στην αρχή γνωρίζει ελάχιστα για την κατάστασή του. «Δεν είχα δει ακόμη ένα πλάσμα που να μου μοιάζει ή που να διεκδικεί οποιαδήποτε επαφή μαζί μου», σημειώνει το τέρας. «Τι σήμαινε αυτό; Ποιος ήμουν εγώ; Τι ήμουν εγώ; Από πού προέρχομαι; Ποιος ήταν ο προορισμός μου; Αυτά τα ερωτήματα επανέρχονταν συνεχώς, αλλά δεν ήμουν σε θέση να τα απαντήσω». Στη συνέχεια, στην τσέπη του σακακιού που πήρε καθώς δραπέτευε από το εργαστήριο, το τέρας βρίσκει το ημερολόγιο του Βίκτωρα Φρανκενστάιν και μαθαίνει τις λεπτομέρειες της δημιουργίας του. «Αρρώστησα καθώς διάβαζα» λέει το τέρας. «Η περισσότερη γνώση απλώς μου αποκάλυπτε πόσο άθλιος απόβλητος ήμουν».

Μαθαίνοντας την ιστορία του και βιώνοντας την απόρριψη όλων εκείνων στους οποίους απευθύνεται για συντροφιά, η ζωή του πλάσματος παίρνει μια σκοτεινή τροπή. «Τα συναισθήματά μου ήταν αυτά της οργής και της εκδίκησης», δηλώνει το τέρας. «Εγώ, όπως και το αρχέγονο τέρας, κουβαλούσα μια κόλαση μέσα μου». Θα χαίρονταν να καταστρέψει όλη τη Φύση, αλλά καταλήγει, τελικά, σε ένα πιο αποτελεσματικό σχέδιο να δολοφονήσει συστηματικά όλους εκείνους που αγαπά ο Βίκτωρ Φρανκενστάιν. Μόλις ο Φρανκενστάιν συνειδητοποιεί ότι το δικό του εγκαταλελειμμένο δημιούργημα είναι υπεύθυνο για τους θανάτους των πιο αγαπητών του ανθρώπων, αποσύρεται με τύψεις σε ένα ορεινό χωριό πάνω από τη γενέτειρά του, τη Γενεύη, για να αναλογιστεί τη συνενοχή του στα εγκλήματα που διέπραξε το τέρας. Ενώ κάνει πεζοπορία στους παγετώνες στη σκιά του Μοντ Μπλαν, πάνω από το χωριό Σαμονί, ο Φρανκενστάιν παρακολουθεί μια οικεία φιγούρα να τον πλησιάζει μέσα από τον πάγο. Φυσικά, πρόκειται για το τέρας, το οποίο απαιτεί ακρόαση από τον δημιουργό του. Ο Φρανκενστάιν συμφωνεί, και οι δυο τους αποσύρονται μαζί σε μια καλύβα ορειβατών. Εκεί, σε έναν μονόλογο που καταλαμβάνει σχεδόν το ένα τέταρτο του μυθιστορήματος, το τέρας διηγείται στον Φρανκενστάιν την ιστορία της δημιουργίας του από τη δική του οπτική γωνία, εξηγώντας του γιατί είναι τόσο πολύ εξοργισμένο.

Αυτά είναι τα λόγια μου προς τον Βίκτωρ Φρανκενστάιν, πάνω από το χωριό Σαμονί. Όπως το τέρας, θα μπορούσα να μιλήσω για τις πρώτες μου αναμνήσεις και για το πώς συνειδητοποίησα τη διαφορετικότητά μου από όλους γύρω μου. Μπορώ να περιγράψω πώς απέκτησα μια τερατώδη ταυτότητα παίρνοντας την ταμπέλα «τρανσέξουαλ» για να ονομάσω μέρη του εαυτού μου που δεν μπορούσα να εξηγήσω διαφορετικά. Ανακάλυψα κι εγώ τα ημερολόγια των ανδρών που έφτιαξαν το σώμα μου και που έφτιαξαν τα σώματα πλασμάτων σαν κι εμένα από τη δεκαετία του 1930. Γνωρίζω με βαθιά λεπτομέρεια την ιστορία αυτής της πρόσφατης ιατρικής παρέμβασης στην πραγμάτωση της διεμφυλικής υποκειμενικότητας· η επιστήμη προσπαθεί να περιορίσει και να αποικίσει τη ριζική απειλή που θέτει μια συγκεκριμένη διεμφυλική στρατηγική αντίστασης στον καταναγκασμό του φύλου: τη σωματική αλλοίωση των γεννητικών οργάνων. Ζω καθημερινά με τις συνέπειες του ορισμού της ταυτότητάς μου από την ιατρική ως συναισθηματικής διαταραχής. Μέσα από το φίλτρο αυτής της επίσημης παθολογικοποίησης, οι ήχοι που βγαίνουν από το στόμα μου μπορούν να απορριφθούν συνοπτικά ως το συγκεχυμένο παραλήρημα ενός άρρωστου μυαλού.

Όπως και το τέρας, όσο περισσότερο ζω σε αυτές τις συνθήκες, τόσο περισσότερη οργή τρέφω. Η οργή με χρωματίζει καθώς πιέζεται μέσα από τους πόρους του δέρματός μου, απορροφάται μέχρι να γίνει το αίμα που τρέχει στην καρδιά μου. Είναι μια οργή που τρέφεται από την αναγκαιότητα της ύπαρξης σε εξωτερικές συνθήκες που λειτουργούν ενάντια στην επιβίωσή μου. Αλλά υπάρχει και μια άλλη οργή μέσα μου.

Ημερολόγιο (18 Φεβρουαρίου 1993)

Η Kim καθόταν ανάμεσα στα απλωμένα πόδια μου, με την πλάτη της σε μένα, ακουμπισμένη στην άκρη του τραπεζιού. Το αριστερό της χέρι έπιασε το μηρό μου τόσο δυνατά που οι μελανιές είναι ακόμα εκεί μια εβδομάδα μετά. Ιδρώνοντας και βροντοφωνάζοντας, έσπρωξε μια τελευταία φορά και το μωρό τελικά ήρθε. Μέσα από την πλάτη της συντρόφου μου, πάνω στο δέρμα της δικής μου κοιλιάς, ένιωσα ένα παιδί να κινείται έξω από το σώμα μιας άλλης γυναίκας και να έρχεται στον κόσμο. Ξένα χέρια το άρπαξαν για να ρουφήξουν το κολλώδες πράσινο μηκόνιο από τους αεραγωγούς του. «Είναι κορίτσι» είπε κάποιος. Ο Paul, νομίζω. Γιατί, ακριβώς τότε, ένα συνονθύλευμα σκοτεινών, απρόσκλητων συναισθημάτων αναδύθηκε άναρθρα από κάποια ήσυχη γωνιά του μυαλού μου; Αυτή η στιγμή των θαυμάτων δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή για να ασχοληθώ μαζί τους. Τα απώθησα, γνωρίζοντας πως ήταν πολύ δυνατά για να τα αποφύγω για πολύ.

Μετά από τρεις ημέρες ήμασταν όλοι εξαντλημένοι, ελαφρώς απογοητευμένοι που οι επιπλοκές μας ανάγκασαν να πάμε στο Κάιζερ αντί να κάνουμε τον τοκετό στο σπίτι. Αναρωτιέμαι τι σκέφτηκε το προσωπικό του νοσοκομείου για τη μικρή μας φυλή που είχε κατακλύσει όλη την αίθουσα τοκετού: Η Stephanie, η μαία, ο Paul, ο πατέρας του μωρού, η αδελφή της Kim, η Gwen, ο γιος μου, ο Wilson, κι εγώ, και οι άλλες δύο γυναίκες που αποτελούν την οικογένειά μας, η Anne και η Heather. Και φυσικά η Kim και το μωρό. Την ονόμασε Denali, από το βουνό στην Αλάσκα. Δεν νομίζω πως οι γιατροί είχαν ιδέα για το πώς θεωρούσαμε πως ήμασταν όλοι συγγενείς μεταξύ μας. Όταν ξεκίνησε ο τοκετός, όλοι εναλλάσσονταν μεταξύ διαφόρων υποστηρικτικών ρόλων, αλλά καθώς η δοκιμασία προχωρούσε, κατασταλάξαμε σε ένα πιο σταθερό μοτίβο. Βρέθηκα να ενεργώ ως σύμβουλος τοκετού. Ώρα με την ώρα, μέσα από δεκάδες σειρές συσπάσεων, εστίασα τα πάντα στην Kim, βοηθώντας την να διατηρήσει τον έλεγχο των συναισθημάτων της καθώς παραδινόταν σε αυτή την αδυσώπητη διαδικασία, κοιτώντας τα μάτια της για να μην την πετάξει ο πόνος έξω από το σώμα της, αναπνέοντας κάθε ανάσα μαζί της, όντας σύντροφος. Συμμετείχα, βήμα προς πιο οικείο βήμα, στον τελετουργικό μετασχηματισμό της συνείδησης γύρω από τη γέννηση της κόρης της. Τα τελετουργικά της γέννησης λειτουργούν για να προετοιμάσουν τον εαυτό για ένα βαθύ άνοιγμα, ένα άνοιγμα τόσο ψυχικό όσο και σωματικό. Το σώμα της Kim έφερε αυτή την τελετουργική διαδικασία σε μια δραματική ολοκλήρωση για εκείνη, που κορυφώθηκε με μια σπλαχνική, καθαρτική εμπειρία. Αλλά το σώμα μου με άφησε ξεκρέμαστη. Είχα κάνει ένα ταξίδι μέχρι το σημείο στο οποίο η σύντροφός μου έπρεπε να συνεχίσει μόνη της, και έπρεπε να ολοκληρώσω το ταξίδι μου μόνη μου. Για να ολοκληρώσω το τελετουργικό της γέννησης στο οποίο είχα συμμετάσχει, έπρεπε να μετακινήσω μέσα μου κάτι τόσο βαθύ όσο μια ολόκληρη ανθρώπινη ζωή.

Στη διαδρομή σπίτι από το νοσοκομείο αιωρούμουν, γεμάτη με μια ζωτική ενέργεια που δεν εκτονωνόταν. Τριγυρνούσα μέχρι που έμεινα μόνη μου: η πρώην μου είχε έρθει για τον Wilson, η Kim και η Denali ήταν ακόμα στο νοσοκομείο με τον Paul, η Stephanie είχε φύγει και όλοι οι άλλοι είχαν βγει για έναν απαραίτητο περίπατο. Τελικά, στη μοναξιά του σπιτιού μου, ξέσπασα σαν βρεγμένη χαρτοσακούλα και ξεχείλισα το συναισθηματικό περιεχόμενο της ζωής μου μέσα από τα χέρια που έβαλα σαν κόσκινο πάνω στο πρόσωπό μου. Για μέρες, καθώς συνόδευα τη σύντροφό μου στο ταξίδι της, άνοιγα σταδιακά τον εαυτό μου και ετοιμαζόμουν να αφήσω ό,τι πιο βαθύ υπήρχε μέσα μου. Τώρα τα πάντα μέσα μου έτρεχαν προς τα έξω, κινούμενα προς τα πάνω από μέσα και προς τα έξω μέσα από το λαιμό μου, το στόμα μου, επειδή αυτά τα πράγματα δεν θα μπορούσαν ποτέ να περάσουν ανάμεσα στα χείλη του μουνιού μου. Ήξερα πως το σκοτάδι που είχα δει φευγαλέα νωρίτερα θα επανεμφανιζόταν, αλλά είχα τεράστιους ωκεανούς συναισθημάτων να βιώσω πριν αυτό εμφανιστεί ξανά.

Η απλή χαρά μπροστά στη νέα ζωή ξεπήδησε πρώτη, το ένα κύμα μετά το άλλο. Ήμουν τόσο απίστευτα ευτυχισμένη. Ήμουν τόσο ερωτευμένη με την Kim, θαύμαζα τόσο πολύ τη δύναμη και το θάρρος της. Ένιωθα περηφάνεια και ενθουσιασμό για την queer οικογένεια που χτίζαμε με τον Wilson, την Anne, τη Heather, την Denali και όποια μωρά θα ακολουθούσαν. Όλοι γευτήκαμε μια συναρπαστική δυνατότητα κοινοβιακής ζωής και αυτές τις τρυφερές, σφιχτές συγγένειες για τις οποίες δεν έχουμε τα κατάλληλα ονόματα. Αστειευόμαστε πως είμαστε πρωτοπόροι σε μια αντίστροφη μεθόριο: επιχειρούμε να εισχωρήσουμε στην καρδιά του ίδιου του πολιτισμού για να διεκδικήσουμε τη βιολογική αναπαραγωγή από τον ετεροφυλοτισμό και να την απελευθερώσουμε για τις δικές μας ανάγκες. Είμαστε δυνατοί· σε έναν κόσμο «παραδοσιακών οικογενειακών αξιών», πρέπει να είμαστε.

Μερικές φορές, όμως, εξακολουθώ να θρηνώ για το πέρασμα των παλιών, πιο οικείων τρόπων. Δεν πέρασε πολύς καιρός από τότε που εγώ και ο πρώην μου ήμασταν παντρεμένοι, γυναίκα και άντρας. Αυτή η αγάπη ήταν γνήσια και η θλίψη για την απώλειά της πραγματική. Πάντα ήθελα την οικειότητα με τις γυναίκες περισσότερο από την οικειότητα με τους άνδρες, και αυτή η επιθυμία μου φαινόταν πάντα περίεργη. Εκείνη χρειαζόταν να φαίνεται τυπικό. Το σχήμα της σάρκας μου ήταν ένα εμπόδιο που με απομάκρυνε από την επιθυμία μου. Όπως ένα σώμα χωρίς στόμα, λιμοκτονούσα μέσα στην αφθονία. Δεν θα άφηνα τον εαυτό μου να λιμοκτονήσει, ακόμα κι αν αυτό που χρειαζόταν για να ανοίξω τον εαυτό μου για μια βαθιά σύνδεση έκοβε τις βαθύτερες συνδέσεις που είχα στην πραγματικότητα. Έτσι εγκατέλειψα μια ζωή και έχτισα αυτή τη καινούρια. Το γεγονός πως εκείνη κι εγώ αρχίσαμε να τα πάμε καλά ξανά, μετά από τόσες διαμάχες μεταξύ μας, κάνει την πίκρα του χωρισμού μας κάπως γλυκιά. Την ημέρα της γέννησης, αυτή η απώλεια του παρελθόντος ήταν παρούσα ακόμη και στη μερική της αποκατάσταση· δίπλα στη νέα πληρότητα της ζωής μου, προκάλεσε μια οδυνηρή, ελπιδοφόρα θλίψη που με πλημμύρισε.

Η απογοήτευση και ο θυμός σύντομα ανάβλυσαν σε αφθονία. Παρά τα όσα είχα καταφέρει, η ταυτότητά μου εξακολουθούσε να είναι τόσο ασταθής. Κάθε περίσταση της ζωής έμοιαζε να συνωμοτεί εναντίον μου σε μια τεράστια, σύνθετη πράξη ακύρωσης και διαγραφής. Στο σώμα με το οποίο γεννήθηκα, ήμουν αόρατη ως το άτομο που θεωρούσα πως ήμουν· ήμουν αόρατη ως queer, ενώ η μορφή του σώματός μου έκανε τις επιθυμίες μου να φαίνονται στρέιτ. Τώρα, ως λεσβία είμαι αόρατη ανάμεσα στις γυναίκες· ως τρανσέξουαλ, είμαι αόρατη ανάμεσα στις λεσβίες. Ως σύντροφος μιας νέας μητέρας, είμαι συχνά αόρατη ως τρανσέξουαλ, γυναίκα και λεσβία. Έχω χάσει το μέτρημα των φίλων και των γνωστών που τους τελευταίους εννέα μήνες με ρώτησαν αν είμαι ο πατέρας. Δείχνει τόσο δραματικά πόσο απλά δεν καταλαβαίνουν τι κάνω με το σώμα μου. Το υψηλό τίμημα της όποιας ορατής, κατανοητής, αυτοαναπαράστασης που έχω κατορθώσει κάνει τη συνεχιζόμενη εμπειρία της αορατότητας εξοργιστικά δύσκολα υποφερτή.

Οι συλλογικές υποθέσεις της φυσικοποιημένης τάξης σύντομα με κατέβαλαν. Η φύση ασκεί τεράστια ηγεμονική καταπίεση. Ξαφνικά ένιωσα χαμένη και φοβισμένη, μόνη και μπερδεμένη. Πώς εκείνο το μικρό αγόρι Μορμόνος από την Οκλαχόμα που ήμουν, μεγάλωσε για να γίνει μια τρανσέξουαλ leatherdyke στο Σαν Φρανσίσκο με διδακτορικό στο Μπέρκλεϊ; Το να διατηρήσω τον προσανατολισμό μου σε ένα τόσο μακρύ και παράξενο ταξίδι έμοιαζε με γελοία υπόθεση. Το σπίτι ήταν τόσο μακριά πίσω μου που είχε χαθεί για πάντα, και δεν υπήρχε μέρος για να ξεκουραστώ. Χτυπημένη από βαριά συναισθήματα, λίγο ζαλισμένη, ένιωθα τα εσωτερικά τείχη που με προστατεύουν να διαλύονται και να με αφήνουν ευάλωτη σε όλα όσα θα μπορούσαν να με βλάψουν. Έκλαψα και εγκαταλείφθηκα στην απόλυτη απελπισία γι’ αυτό που μου είχε κάνει το φύλο.

Όλα έχουν γαμηθεί πέρα από κάθε αναγνώριση. Πονάει πάρα πολύ για να συνεχίσω. Σήμερα έφτασα τόσο κοντά στο να γεννήσω – κυριολεκτικά – όσο ποτέ άλλοτε. Το σώμα μου δεν μπορεί να το κάνει αυτό· δεν μπορώ καν να αιμορραγήσω χωρίς πληγή, κι όμως ισχυρίζομαι πως είμαι γυναίκα. Πώς γίνεται αυτό; Γιατί πάντα ένιωθα έτσι; Είμαι ένα καταραμένο φρικιό. Δεν μπορώ ποτέ να γίνω γυναίκα όπως οι άλλες γυναίκες, αλλά δεν θα μπορούσα ποτέ να είμαι άντρας. Ίσως πραγματικά δεν υπάρχει θέση για μένα πουθενά σε όλη τη δημιουργία. Έχω κουραστεί τόσο πολύ από αυτή την αδιάκοπη κίνηση. Κάνω πόλεμο με τη φύση. Αποξενώνομαι από το Είναι. Είμαι μια αυτό-ακρωτηριασμένη παραμόρφωση, μια ανωμαλία, μια μετάλλαξη, παγιδευμένη σε τερατώδη σάρκα. Θεέ μου, ποτέ δεν ήθελα να παγιδευτώ ξανά. Κατέστρεψα τον εαυτό μου. Πέφτω στο σκοτάδι, καταρρέω.

Μπαίνω στη σφαίρα των ονείρων μου. Βρίσκομαι κάτω από το νερό, κολυμπώντας προς τα πάνω Είναι σκοτάδι. Βλέπω ένα φως που τρεμοπαίζει από πάνω μου. Αναδύομαι μέσα από την επιφάνεια του νερού με τα πνευμόνια μου να σκάνε. Ρουφάω αέρα – και βρίσκω μόνο περισσότερο νερό. Τα πνευμόνια μου είναι γεμάτοι νερό. Μέσα και έξω είμαι περιτριγυρισμένος από αυτό. Γιατί δεν είμαι νεκρός αφού δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα σε μένα και σε αυτό που είμαι μέσα; Υπάρχει μια άλλη επιφάνεια από πάνω μου και κολυμπάω με μανία προς αυτήν. Βλέπω ένα φως που τρεμοπαίζει. Διαπερνώ την επιφάνεια του νερού ξανά και ξανά και ξανά. Αυτό το νερό με εκμηδενίζει. Δεν μπορώ να είμαι, και όμως – σαν βασανιστική αδυναμία – είμαι, θα κάνω τα πάντα για να μην είμαι εδώ.

Θα κολυμπάω για πάντα.

Θα πεθαίνω στην αιωνιότητα.

Θα μάθω να αναπνέω νερό.

Θα γίνω το νερό.

Αν δεν μπορώ να αλλάξω την κατάστασή μου, θα αλλάξω τον εαυτό μου.

Σε αυτή την πράξη της μαγικής μεταμόρφωσης

αναγνωρίζω ξανά τον εαυτό μου.

Είμαι άριζη και απεριόριστη κίνηση.

Είμαι οργισμένη ροή.

Είμαι ένα με το σκοτάδι και το υγρό.

Και είμαι εξοργισμένη.

Εδώ είναι επιτέλους το χάος που κρατούσα μακριά.

Εδώ επιτέλους είναι η δύναμή μου.

Δεν είμαι το νερό…

Είμαι το κύμα,

και η οργή

είναι η δύναμη που με κινεί.

Οργή

μου δίνει πίσω το σώμα μου

ως το δικό του ρευστό μέσο.

Οργή

ανοίγει μια τρύπα στο νερό

που γύρω της συγκεντρώνομαι

για να επιτρέψω στη ροή να περάσει μέσα από μένα.

Οργή

με συγκροτεί στην πρωταρχική μου μορφή.

Ρίχνει το κεφάλι μου προς τα πίσω

τραβάει τα χείλη μου πίσω από τα δόντια μου

ανοίγει το λαιμό μου

και με σηκώνει για να ουρλιάξω: και κανένας ήχος δεν αραιώνει

τον καθαρό χαρακτήρα της οργής μου.

Κανένας ήχος

δεν υπάρχει

σε αυτό το μέρος χωρίς γλώσσα

η οργή μου είναι ένα σιωπηλό παραλήρημα

Οργή

με ρίχνει πίσω επιτέλους

σε αυτή την εγκόσμια πραγματικότητα,

σε αυτή τη μεταμορφωμένη σάρκα

που με ευθυγραμμίζει με τη δύναμη της Ύπαρξής μου.

Γεννώντας την οργή μου,

η οργή μου με αναγέννησε.

Θεωρία

Ένας τυπικός διαχωρισμός μοιάζει ιδιαίτερα κατάλληλος αυτή τη στιγμή, επειδή το συναίσθημα που επιδιώκω να εξετάσω κριτικά, αυτό που έχω ονομάσει «τρανσέξουαλ οργή», αναδύεται από τα διάκενα των διαλεκτικών πρακτικών και στην κατάρρευση των γενικών κατηγοριοποιήσεων. Η ίδια η οργή παράγεται από την θέση του υποκειμένου μέσα σε ένα πεδίο που διέπεται από την ασταθή αλλά ακατάλυτη σχέση μεταξύ γλώσσας και υλικότητας, μια κατάσταση στην οποία η γλώσσα οργανώνει και νοηματοδοτεί την ύλη που ταυτόχρονα διαφεύγει της οριστικής αναπαράστασης και απαιτεί τη δική της αέναη αναδιατύπωση με συμβολικούς όρους. Μέσα σε αυτό το δυναμικό πεδίο το υποκείμενο πρέπει να αστυνομεύει διαρκώς το όριο που κατασκευάζεται από την ίδια του την ύπαρξη, προκειμένου να διατηρήσει τις μυθοπλασίες του «μέσα» και του «έξω» απέναντι σε ένα καθεστώς νοηματοδότησης/υλοποίησης του οποίου η εγγενής αστάθεια παράγει τη ρήξη των υποκειμενικών ορίων ως ένα από τα συνήθη χαρακτηριστικά του. Το συναίσθημα της οργής, όπως προσπαθώ να το ορίσω, εντοπίζεται στο περιθώριο της υποκειμενικότητας και στο όριο της νοηματοδότησης. Προκύπτει από την αναγνώριση του γεγονότος πως η «εξωτερικότητα» μιας υλικότητας που παραβιάζει διαρκώς την περίφραξη του υποκειμενικού χώρου μέσα σε μια συμβολική τάξη είναι επίσης αναγκαστικά «μέσα» στο υποκείμενο ως λόγος για την πραγμάτωση του σώματός του και τη διαμόρφωση του σωματικού του εγώ.

Αυτή η πρωτογενής οργή γίνεται ειδικά τρανσέξουαλ οργή όταν η αδυναμία αποκλεισμού του υποκειμένου συμβαίνει μέσω της αποτυχίας ικανοποίησης των κανόνων της έμφυλης ενσάρκωσης. Η τρανσέξουαλ οργή είναι η υποκειμενική εμπειρία του να είσαι αναγκασμένος να υπερβείς αυτό που @ Judith Butler έχει αναφέρει ως τα ιδιαιτέρως έμφυλα ρυθμιστικά σχήματα που καθορίζουν τη βιωσιμότητα των σωμάτων, του να είσαι αναγκασμένος να εισέλθεις σε μια «περιοχή των σωμάτων που απορρίπτονται, σε ένα πεδίο παραμόρφωσης» που με τη α-βιωσιμότητά του περικλείει και συνιστά το πεδίο της νόμιμης υποκειμενικότητας. Η τρανσέξουαλ οργή είναι μια queer οργή, μια συναισθηματική αντίδραση σε συνθήκες στις οποίες καθίσταται επιτακτική η ανάγκη να τις αντιμετωπίσει κανείς, για χάρη της συνεχούς επιβίωσής του ως υποκειμένου, ένα σύνολο πρακτικών που επισπεύδει τον αποκλεισμό του από μια φυσικοποιημένη τάξη ύπαρξης που επιδιώκει να διατηρήσει τον εαυτό της ως τη μόνη δυνατή βάση για να είναι κανείς υποκείμενο. Ωστόσο, κινητοποιώντας τις έμφυλες ταυτότητες και καθιστώντας τες προσωρινές, ανοιχτές σε στρατηγική ανάπτυξη και κατοχή, αυτή η οργή επιτρέπει την εγκαθίδρυση υποκειμένων με νέους τρόπους, που ρυθμίζονται από διαφορετικούς κώδικες νοημοσύνης. Η διεμφυλική οργή παρέχει ένα μέσο για την απο-ταύτιση από τις υποχρεωτικά αποδιδόμενες θέσεις των υποκειμένων. Κάνει δυνατή τη μετάβαση από μια έμφυλη θέση υποκειμένου σε μια άλλη, χρησιμοποιώντας την αδυναμία πλήρους υποκειμενικής οριστικότητας για να οργανώσει μια εξωτερική δύναμη ως εσωτερική κίνηση, και αντίστροφα. Μέσω της λειτουργίας της οργής, το ίδιο το στίγμα γίνεται πηγή μετασχηματιστικής δύναμης.

Θέλω να σταματήσω και να θεωρητικοποιήσω σε αυτό ακριβώς το σημείο του κειμένου, επειδή στη βιωμένη στιγμή του ξαφνιάσματος από μια κατάσταση αποτροπιασμού μετά τη γέννηση της κόρης της συντρόφου μου, άρχισα αμέσως να λέω στον εαυτό μου μια ιστορία για να εξηγήσω την εμπειρία μου. Άρχισα να θεωρητικοποιώ, χρησιμοποιώντας όλα τα εννοιολογικά εργαλεία που η εκπαίδευσή μου είχε θέσει στη διάθεσή μου. Θα μπορούσαν αναμφίβολα να ειπωθούν και άλλες αληθινές ιστορίες για εκείνα τα γεγονότα, αλλά μετά την επιστροφή μου ήξερα με βεβαιότητα τι άναψε το φυτίλι της οργής μου στην αίθουσα τοκετού του νοσοκομείου. Ήταν η μη συναινετική προσέγγιση του φύλου του μωρού. Βλέπετε, είπα στον εαυτό μου, σκουπίζοντας τις μύξες από το πρόσωπό μου με το μανίκι ενός πουκαμίσου, τα σώματα αποκτούν νόημα μόνο μέσω κάποιου πολιτισμικά και ιστορικά συγκεκριμένου τρόπου σύλληψης της φυσικότητάς τους που μετατρέπει τη σάρκα σε χρήσιμο τεχνούργημα. Το φύλο είναι το αρχικό βήμα αυτού του μετασχηματισμού, αδιαχώριστο από τη διαδικασία διαμόρφωσης μιας ταυτότητας μέσω της οποίας προσαρμοζόμαστε σε ένα σύστημα ανταλλαγής σε μια ετεροφυλόφιλη οικονομία. Η εξουσία εκμεταλλεύεται συγκεκριμένες υλικές ιδιότητες της σάρκας, ιδίως τα γεννητικά όργανα, ως εξωτερική ένδειξη της μελλοντικής αναπαραγωγικής δυνατότητας, κατασκευάζει αυτή τη σάρκα ως έννοια και την διαβάζει για να αφομοιώσει το σώμα. Η απόδοση φύλου είναι υποχρεωτική· κωδικοποιεί και χρησιμοποιεί τα σώματά μας με τρόπους που μας επηρεάζουν υλικά, αλλά δεν επιλέγουμε ούτε τα σημάδια μας ούτε τις σημασίες που φέρουν. Αυτή ήταν η πράξη που συντελέστηκε μεταξύ της αρχής και του τέλους εκείνης της σύντομης πρότασης στην αίθουσα τοκετού: «Είναι κορίτσι». Αυτή ήταν η πράξη που υπενθύμισε όλη την αγωνία των δικών μου αγώνων με το φύλο. Αλλά αυτή ήταν επίσης η πράξη που επέβαλε τη συνενοχή μου στην μη συναινετική εμφυλοποίηση ενός άλλου. Η βία της εμφυλοποίησης είναι η θεμελιώδης συνθήκη της ανθρώπινης υποκειμενικότητας· το να έχει κανείς φύλο είναι το φυλετικό τατουάζ που κάνει αναγνωρίσιμη την προσωπικότητα του ατόμου. Στάθηκα για μια στιγμή ανάμεσα στους πόνους δύο παραβιάσεων, το σημείο του φύλου και την α-βιωσιμότητα της απουσίας του. Θα μπορούσα να πω ποια ήταν χειρότερη; Ή θα μπορούσα μόνο να πω ποια από τις δύο αισθανόμουν ότι θα μπορούσε να επιβιωθεί καλύτερα;

Πώς μπορεί να μην προκαλέσει μια ανείπωτη οργή το γεγονός πως κάποιος βρίσκεται πεσμένος και ανίσχυρος μπροστά στον Νόμο του Πατέρα; Τι διαφορά έχει αν ο πατέρας σε αυτή την περίπτωση ήταν ένας πανκ αναρχικός πούστης με πίρσινγκ, τατουάζ και μωβ μαλλιά που βοήθησε την λεσβία φίλη του να μείνει έγκυος; Η φαλλοκεντρική γλώσσα είναι το νυστέρι που καθορίζει τη σάρκα μας και όχι ο συγκεκριμένος φορέας της. Αψηφώ αυτόν τον Νόμο με την άρνησή μου να συμμορφωθώ με την αρχική του απόφαση για το φύλο μου. Αν και δεν μπορώ να ξεφύγω από τη δύναμή του, μπορώ να κινηθώ μέσα από το μέσον του. Ίσως, αν κινηθώ αρκετά οργισμένα, μπορώ να το παραμορφώσω στο πέρασμά μου για να αφήσω ένα ίχνος της οργής μου. Μπορώ να το αγκαλιάσω εκδικητικά για να μετονομάσω τον εαυτό μου, να δηλώσω την τρανσέξουαλικότητά μου και να αποκτήσω πρόσβαση στα μέσα της ευδιάκριτης επανεγγραφής μου. Αν και μπορεί να μην κρατώ εγώ η ίδια τη γραφίδα, μπορώ να κινηθώ κάτω από αυτήν για τις δικές μου βαθιές αυτοσυντηρούμενες απολαύσεις.

Το να συναντήσω το τρανσέξουαλ σώμα, το να καταλάβω μια τρανσέξουαλ συνείδηση που εκφράζεται, σημαίνει να διακινδυνεύσω μια αποκάλυψη της κατασκευασμένης φύσης της φυσικής τάξης. Η αντιμετώπιση των συνεπειών αυτής της κατασκευής μπορεί να φέρει στην επιφάνεια όλη την παραβίαση, την απώλεια και τον διαχωρισμό που προκαλεί η διαδικασία του εμφυλοποίησης που συντηρεί την ψευδαίσθηση της φυσικότητας. Το τρανσέξουαλ σώμα μου κάνει σαφή αυτή την αφηρημένη βία. Ως φορείς αυτής της ανησυχητικής είδησης, εμείς οι τρανσέξουαλ υποφέρουμε συχνά για τον πόνο των άλλων, αλλά δεν υπομένουμε οικειοθελώς την οργή των άλλων που στρέφεται εναντίον μας. Και έχουμε και κάτι άλλο να πούμε, αν απλά ακούσετε τα τέρατα: η δυνατότητα ουσιαστικής αυτενέργειας και δράσης υπάρχει, ακόμη και μέσα σε πεδία κυριαρχίας που επιφέρουν τον καθολικό πολιτισμικό βιασμό κάθε σάρκας. Σας προειδοποιήσουμε ωστόσο πως η ανάληψη αυτού του καθήκοντος θα σας ανακατασκευάσει στην πορεία.

Μιλώντας ως τέρας με την προσωπική μου φωνή, χρησιμοποιώντας τις σκοτεινές, υγρές εικόνες του Ρομαντισμού και καταφεύγοντας περιστασιακά στους μελαγχολικούς ρυθμούς και τις μεγαλοπρεπείς στάσεις του, χρησιμοποιώ τις ίδιες λογοτεχνικές τεχνικές που χρησιμοποίησε η Mary Shelley για να προκαλέσει συμπάθεια για το δημιούργημα του επιστήμονα της. Όπως εκείνο το πλάσμα, επιβεβαιώνω την αξία μου ως τέρας παρά τις συνθήκες που με αναγκάζει να αντιμετωπίσω ως κάτι τερατώδες και επαναπροσδιορίζω μια ζωή που αξίζει να βιωθεί. Έχω θέσει τα μιλτονικά ερωτήματα που θέτει η Shelley στο επίγραμμα του μυθιστορήματός της: «Σου ζήτησα, Δημιουργέ, από τον πηλό να με πλάσεις άνθρωπο; Σε παρακάλεσα από το σκοτάδι να με προάγεις;». Με μια φωνή, το τέρας της και εγώ απαντάμε «όχι» χωρίς να εξευτελίζουμε τους εαυτούς μας, γιατί κάναμε τη σκληρή δουλειά να συγκροτήσουμε τους εαυτούς μας με τους δικούς μας όρους, ενάντια στη φυσική τάξη. Αν και στερούμαστε το προνόμιο της φυσικότητας, δεν αποθαρρυνόμαστε, γιατί συμμαχούμε αντίθετα με το χάος και το σκοτάδι από τα οποία πηγάζει η ίδια η Φύση.

Αν αυτός είναι ο δρόμος σας, όπως είναι και δικός μου, επιτρέψτε μου να σας προσφέρω όποια παρηγοριά μπορείτε να βρείτε σε αυτή την τερατώδη ευλογία: Είθε να ανακαλύψετε τη ζωογόνο δύναμη του σκότους μέσα σας. Είθε να θρέψει την οργή σας. Είθε η οργή σας να καθοδηγεί τις πράξεις σας, και οι πράξεις σας να σας μεταμορφώνουν καθώς αγωνίζεστε να μεταμορφώσετε τον κόσμο σας.

πηγη:geniusloci2017.wordpress.com