Μια νέα εκπαιδευτική μεταρρύθμιση ετοιμάζεται. Και αυτή με την σειρά της ευαγγελίζεται πάνω κάτω ό,τι και οι άλλες, δηλαδή ένα καλύτερο σχολείο χωρίς πολλά φροντιστήρια και ενίσχυση του ως εκπαιδευτικού χώρου. Ψέματα και γενικότητες δηλαδή. Σύμφωνα με ό,τι έχει διαρρεύσει ως τώρα, μιας και ο «εθνικός διάλογος» που είχε προγραμματιστεί για τον Νοέμβρη του 2025 αναβλήθηκε «γενικά» για μετά τις χριστουγεννιάτικες γιορτές, η νέα εκπαιδευτική μεταρρύθμιση θα επικεντρωθεί στο λεγόμενο «εθνικό απολυτήριο». Αυτό προβλέπει την αντικατάσταση των κλασικών πανελλαδικών εξετάσεων με εξετάσεις που θα διατρέχουν όλη τη διάρκεια του Λυκείου και η τελική βαθμολογία θα βασίζεται στη συνολική επίδοση και των τριών τάξεων του Λυκείου, όχι μόνο στις εξετάσεις της Γ΄ Λυκείου. Πιο συγκεκριμένα, η Α΄ Λυκείου θα δίνει 3 μαθήματα από τράπεζα θεμάτων, η Β΄ Λυκείου 3-4 μαθήματα από τράπεζα θεμάτων και η Γ΄ Λυκείου το ίδιο. Ο βαθμός τους θα μετράει για την εισαγωγή τους στα ΑΕΙ και στο εθνικό απολυτήριο ποσοστιαία ανάλογα με την τάξη, δηλαδή 20% από την Α΄ Λυκείου, 30% από τη Β΄ και 50% από τη Γ΄. Όλα τα παραπάνω στηρίζονται σε δημοσιεύματα και διαρροές, καθώς ακόμα τίποτα δεν έχει επίσημα εξαγγελθεί· φαίνεται πως το υπουργείο Παιδείας μετράει τις αντιδράσεις και σίγουρα η κυβέρνηση δεν θα ήθελε άλλο ένα ενεργό μέτωπο που θα πρέπει να αντιμετωπίσει, με μαθητικές καταλήψεις και πορείες. Για το λόγο αυτό, θεωρούμε πως η έναρξη του λεγόμενου «εθνικού διαλόγου» θα αργήσει λίγο ακόμα και η ψήφιση του τελικού νομοσχεδίου θα γίνει όταν θ’ αρχίζει να καλοκαιριάζει και τα σχολεία θα ετοιμάζονται ή θα έχουν τελειώσει τις εξετάσεις, μειώνοντας έτσι στο ελάχιστο τις όποιες αντιδράσεις εντός των σχολείων και περνώντας το νομοσχέδιο όσο το δυνατόν «αναίμακτα».

Αποτελεί πάντως σημείο οξύμωρο, που όμως εντάσσεται στην «κατά φύση» εξαπάτηση της κοινής λογικής από την εξουσία, το ερώτημα: Πώς γίνεται, ενώ αυξάνονται ουσιαστικά οι πανελλαδικές εξετάσεις, το υπουργείο να μιλά για κατάργηση των πανελλαδικών και πως αυτή η αύξηση των πανελλαδικών εξετάσεων, θα φέρει μείωση στις πλέον πάγιες και κοινωνικά «φυσικοποιημένες» οικογενειακές δαπάνες σε φροντιστήρια; Εδώ, η λογική πραγματικά σηκώνει τα χέρια ψηλά! Αν ισχύσουν τα παραπάνω, οι ανάγκες για φροντιστηριακά μαθήματα όχι μόνο δεν θα μειωθούν αλλά θα αυξηθούν. Είναι σχεδόν δεδομένο, πως με την συγχώνευση τμημάτων, με 25 μαθητές ανά τμήμα, τις πάγιες ελλείψεις σε εκπαιδευτικό προσωπικό και την έλλειψη υποδομών δεν θα μπορεί να «βγει η ύλη» σύμφωνα με τις ανάγκες των πανελλαδικών εξετάσεων, με τους γονείς να καταφεύγουν σε φροντιστηριακά μαθήματα για να έχουν τα παιδιά τους μια κάποια τύχη.

Στόχος της θεσμοποιημένης κρατικής εκπαίδευσης δεν είναι σίγουρα η καλλιέργεια πνευματικών, τεχνικών και σωματικών δεξιοτήτων. Το σχολείο αποτελεί τμήμα του κοινωνικού συνόλου και απορροφά όλη την κοινωνική πραγματικότητα που βιώνουν γονείς, μαθητές και εκπαιδευτικοί. Μαζί με όλα τα παραπάνω, χρησιμοποιείται και πολιτικά από τα διάφορα κόμματα και αποκόμματα της εξουσίας. Ειδικότερα στις μέρες που διανύουμε, με τα χρήματα να δίδονται σε πολεμικούς εξοπλισμούς και την τρελή πορεία παρέα με έναν μόνιμο φόβο πολέμου, το σχολείο υποχρηματοδοτείται. Με τους εξοντωτικούς ρυθμούς της καθημερινότητας, το κοινωνικό άγχος και τον μόνιμο οικονομικό στραγγαλισμό των οικογενειών, το σχολείο αποτελεί πρωτίστως ένα σημείο παρκαρίσματος των παιδιών, ώστε οι γονείς να μπορέσουν να ανταπεξέλθουν απέναντι στα παραπάνω. Το εκπαιδευτικό προσωπικό, όταν δεν έχει ιδρυματοποιηθεί από το σχολικό περιβάλλον –όταν κάπως έχει καταφέρει να μην «μεταφέρει» εντός της σχολικής κοινότητας την κοινωνική πίεση που βιώνει από την εξουσία– και όταν και ατομικά έχει αναγνωρίσει τον αγώνα που πρέπει να κάνει καθημερινά απέναντι στην χυδαιότητα για να παραμείνει σε ελεύθερα «μονοπάτια», αγωνίζεται να εμφυσήσει με δημιουργικότητα το εκπαιδευτικό του αντικείμενο. Οι μαθητές, βιώνοντας τις πιέσεις των μεγάλων και αντιλαμβανόμενοι στο πετσί τους και στον ψυχισμό τους τα αποτελέσματα, δημιουργούν τρόπους και τόπους διαφυγής προσπαθώντας, έτσι, να αντισταθούν στην λανθάνουσα αγριότητα που τους κατακλύζει.

 Από τη στιγμή της γέννησης ενός παιδιού ξεκινάει ένας συνεχής αγώνας για το μεγάλωμά του. Πολλοί γονείς ψάχνουν για το εάν δικαιούνται κάποιο επίδομα ή αν μπορούν να αφήσουν το παιδί σε κάποιον συγγενή ή κάπου άλλου για να δουλέψουν. Το ζητούμενο για το κράτος είναι να διαιωνίζει και να εξελίσσει το σύστημα εκμετάλλευσης. Κι ας λένε οι διάφοροι δημοσιολογούντες ότι το κράτος κόπτεται για το δημογραφικό, κι ας συνεχίζουν να κάνουν τόσα και τόσα άθλια συνέδρια για την εξάλειψη της υπογεννητικότητας, για το «καλό του έθνους» όπως λένε. Το πραγματικό τους θέμα είναι να εφοδιαστεί το σύστημα εκμετάλλευσης με νέους σκλάβους, χωρίς καμία μέριμνα για το περιβάλλον που θα μεγαλώσουν, αν υπάρχει χρόνος ή όχι για να ζήσουν οι γονείς τα παιδιά τους με δημιουργικότητα. Αντ’ αυτού υπάρχει ένα ολόκληρο κρατικό σύστημα διαπαιδαγώγησης που θα περνάει αρκετό χρόνο μαζί τους. Ένα σύστημα που από τους πρώτους μήνες της ζωής τους θα τα «συντροφεύει» σε δομές, σε υπηρεσίες, σε δραστηριότητες, σε σχολεία και φροντιστήρια και ας λένε και ας νομίζουν οι γονείς πως τα παιδιά είναι δικά τους, ακριβώς το ίδιο ψέμα δηλαδή που επικρατεί για την ζωή των ίδιων των γονιών, ότι τελικά η ζωή τούς ανήκει!

Τα χρόνια περνούν και η ζωή χάνεται μέσα από τα χέρια μας, στο τρέξιμο για τα προς το ζην και για την επιβίωση που στρεβλά μας πλασάρουν για ζωή. Όσο υπάρχει κράτος και μισθωτή σκλαβιά τόσο όλα θα είναι στρεβλά και ανάποδα. Αν θέλουμε να διατηρήσουμε την ανθρωπινότητά μας, την ελεύθερη φύση μας και να χαιρόμαστε με ό,τι έχει αξία, τότε ο αγώνας ενάντια στις στρεβλώσεις που δημιουργεί το κράτος, ενάντια στην μισθωτή σκλαβιά, στο σύστημα των τεχνηέντως δημιουργημένων «αναγκών» και των αναγκών μας, πρέπει να είναι συνεχής και ανελέητος, σε κάθε ανάσα.

«Σε αυτό, λοιπόν, το σύστημα είτε θα υπάρχουν τράπεζες θεμάτων από την Α΄ Λυκείου κάνοντας το σχολείο επί πλέον ένα απέραντο εξεταστικό κέντρο, είτε οι βαθμοί από την Α΄ Λυκείου θα παίζουν ρόλο για το εάν θα περάσει κάποιος μαθητής ή μαθήτρια στο Πανεπιστήμιο, είτε η βάση θα είναι το 10 για την εισαγωγή σε Πανεπιστήμια, η ουσία παραμένει ίδια, το σχολείο δεν θα μορφώνει ούτε θα παράγει Παιδεία αλλά μόνο θα είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας που υφίσταται. Μιας κοινωνίας με ανισότητες, όπου κυριαρχεί ο ανταγωνισμός και το χρήμα. Μιας κοινωνίας μπουκωμένης από εξουσία και κοινωνικό κανιβαλισμό. Μιας κοινωνίας ημιμάθειας, χωρίς να γνωρίζει άλλη αξία εκτός από αυτή του χρήματος»[1].

Σε όλα αυτά οι μαθητές, σε αλληλεγγύη με γονείς και εκπαιδευτικούς, οφείλουν να εξεγερθούν. Μήπως και σωθεί ένα κομμάτι ανθρωπινότητάς μας μέσα στον «νέο» κόσμο της εξουσίας, που είναι ήδη εδώ.

Αλούπης

[1] Συγκρούσεις μαθητών με ΜΑΤ στο μαθητικό συλλαλητήριο στην Αθήνα, 04/11/2019: https://anarchypress.wordpress.com/2019/11/04/%cf%83%cf%85%ce%b3%ce%ba%cf%81%ce%bf%cf%8d%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%82-%ce%bc%ce%b1%ce%b8%ce%b7%cf%84%cf%8e%ce%bd-%ce%bc%ce%b5-%ce%bc%ce%b1%cf%84-%cf%83%cf%84%ce%bf-%ce%bc%ce%b1%ce%b8%ce%b7%cf%84%ce%b9/

Δημοσιεύθηκε στην ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ.266, Ιανουάριος 2026
πηγη:https://anarchypress.wordpress.com