Loading...

Κατηγορίες

Σάββατο 27 Ιαν 2024
Υποχρεωτική στράτευση και φινλανδικό μοντέλο
Κλίκ για μεγέθυνση

 

 

Οι ανακοινώσεις του υπουργού Εθνικής Άμυνας, αφενός κατά τη συζήτηση του προϋπολογισμού του 2024 και αφετέρου κατά τις δηλώσεις του στις αλλαγές της ιεραρχίας των Ενόπλων Δυνάμεων αλλά και σε συνεντεύξεις, καταδεικνύουν την καθολική αποτυχία του μείγματος πολιτικής και επιχειρησιακής σχεδίασης του ΥΠΕΘΑ την προηγούμενη τετραετία (πράγμα που επισημαίνονταν συνεχώς από την αντιπολίτευση). Συγχρόνως, οι δηλώσεις του επανέφεραν τις λογικές και πρόνοιες που καθορίζονται στον αμυντικό σχεδιασμό που παράγει τα εξοπλιστικά προγράμματα, καθώς είχαν εγκαταλειφθεί τα τελευταία χρόνια, αλλά και εγκαινίασαν διαδικασίες σχεδίασης με μοντέρνες και έξω από το κουτί πρακτικές για το μέλλον των Ενόπλων Δυνάμεων (Ε.Δ.).

Επισημαίνεται ότι η βαρύτητα της δήλωσης διαφαίνεται καθόσον αναφέρθηκε για αλλαγή σελίδας στις Ε.Δ. και για αλλαγές που ίσως να είναι και καθυστερημένες. Όλες αυτές οι δηλώσεις επικεντρώθηκαν σε κάποια θέματα αυτονόητα που είχαν εντοπισθεί τα τελευταία χρόνια από πλήθος αναλυτών με γνώση στα θέματα της άμυνας και -επιτέλους!- αναφέρθηκαν και από την κυβέρνηση μετά από μία πενταετία ατέρμονης περιπλάνησης χωρίς σκοπό (μένει βεβαίως να δούμε αν θα υλοποιηθούν, κάτι που εύχομαι για το καλό των Ε.Δ., και να μην είναι πάλι επικοινωνιακά πυροτεχνήματα). Σε γενικές γραμμές έχουν να κάνουν με τα εξής:

1. Επαναπρογραμματισμός και επαναξιολόγηση των υπαρχόντων εξοπλιστικών προγραμμάτων.

2. Σχεδίαση νέων εξοπλιστικών προγραμμάτων που θα προέρχονται από τη μελέτη της υφιστάμενης ρεαλιστικής απειλής αλλά και των lessons learned από τους τελευταίους πολέμους.

3. Αναδιοργάνωση των Ε.Δ. με σκοπό την προσαρμογή τους και την ανάπτυξή τους σύμφωνα με την υπάρχουσα απειλή και τις σύγχρονες απαιτήσεις και δεδομένα, και όχι διατήρηση Ε.Δ. με τη λογική του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ή του Ψυχρού Πολέμου.

4. Συμμετοχή της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας, είτε δημόσιας είτε ιδιωτικής, στα εξοπλιστικά προγράμματα αλλά και στη μετέπειτα συντήρηση (κάτι που έχει ξεχαστεί σε όλες τις τελευταίες εξοπλιστικές συμβάσεις που έγιναν). Αυτό θα αποτελέσει, επιτέλους, έναν μοχλό ανάπτυξης της οικονομίας.

5. Δημιουργία μονάδων διττού ρόλου με προβολή και εφαρμογή σε θέματα πολιτικής προστασίας και κοινωνικής αρωγής.

6. Αναβάθμιση όλων των θεμάτων που έχουν να κάνουν με τα στελέχη αλλά και τους στρατεύσιμους (εκπαίδευση, καριέρα, δικαιοσύνη, ένταξη στο υπόλοιπο κοινωνικό σύνολο λόγω των ιδιαιτεροτήτων του επαγγέλματος, στέγαση, συνθήκες διαβίωσης εντός στρατοπέδων, οικονομική βελτίωση, βελτίωση της υγειονομικής περίθαλψης).

7. Χαμηλή επάνδρωση μονάδων, πλοίων, και αεροδρομίων.

8. Πώς πρέπει να αναβαθμιστεί η θητεία έτσι ώστε να γίνει «θητεία ευκαιρίας» και εκπαίδευσης για την εφεδρεία.

Συγχρόνως, έφερε στον δημόσιο διάλογο το μοντέλο της Φινλανδίας σχετικά με τις ανάγκες για τη θητεία στην ελληνική πραγματικότητα. Αυτό το τελευταίο θα αναλύσουμε παρακάτω.

Η ελληνική πραγματικότητα

Η υποχρεωτική στράτευση στην Ελλάδα αποτελεί ένα πολυπαραγοντικό και δύσκολο θέμα που πρέπει να προσεγγιστεί χωρίς αφορισμούς, με σοβαρότητα, χωρίς ετικέτες, αλλά και με προσέγγιση στην ελληνική πραγματικότητα και ψυχολογία.

Ο πρώτος παράγοντας έχει να κάνει με το επιχειρησιακό δόγμα που ακολουθείται από την Ελλάδα, που ορίζεται ως αμυντικό-αποτρεπτικό και προδιαθέτει την ύπαρξη κοινωνικής συμμετοχής και συλλογικής δράσης από τους πολίτες. Κατά συνέπεια, αυτό απαιτεί την ύπαρξη εκπαιδευμένης εφεδρείας η οποία, σε περίπτωση που κριθεί σκόπιμο, θα επιστρατεύεται και θα κουμπώνει μέσα στις μονάδες με το ενεργό προσωπικό, ώστε να αναπτύσσεται η αμυντική και αποτρεπτική ισχύ της χώρας προς οποιαδήποτε εξωτερική απειλή.

Καταλαβαίνουμε λοιπόν ότι για να υπάρχει εκπαιδευμένη εφεδρεία απαιτούνται δύο προϋποθέσεις:

α. Σοβαρή εκπαίδευση του έφεδρου προσωπικού όταν στρατεύεται σε νεαρή ηλικία.

β. Σε τακτά χρονικά διαστήματα εκπαίδευση της εφεδρείας έτσι ώστε να διατηρείται αυτή στο επίπεδο που απαιτούν η τεχνολογία και η εξέλιξη.

 

Αυτή είναι η μεθοδολογία-μοντέλο που ακολουθείται στη χώρα μας, πλην όμως για πάρα πολλούς λόγους, κοινωνικούς, οικονομικούς, ψυχολογικούς, αλλά και λόγους που έχουν να κάνουν με το ταμπεραμέντο του Έλληνα δεν αποδίδει τα αναμενόμενα. Απαιτείται λοιπόν να μελετηθούν και να αναλυθούν οι αιτίες για να διαπιστωθούν οι λόγοι που δεν αποδίδει τα αναμενόμενα. Άρα, σε πρώτη ανάγνωση αυτά που πρεσβεύει το φινλανδικό μοντέλο στη μετεκπαίδευση εφεδρείας ουσιαστικά θα προσκρούσουν στους ίδιους λόγους που πρεσβεύει και το ελληνικό μοντέλο, εκτός αν διορθωθούν παθογένειες και συμπεριφορές δεκάδων ετών.

Ο επαγγελματικός στρατός

Ο δεύτερος παράγοντας έχει να κάνει με την ύπαρξη επαγγελματικού στρατού και σε τι αναλογία πρέπει να υφίσταται ώστε οι Ε.Δ. να έχουν την απαραίτητη χρηστικότητα των δυνάμεων αλλά συγχρόνως και την ελευθερία κινήσεων οποιαδήποτε στιγμή στην ειρήνη είτε στην κρίση ή, τέλος, στον πόλεμο. Στα επιχειρησιακά σχέδια των Ε.Δ. σε σχέση με την υπάρχουσα και συνεχή απειλή από ανατολάς (όπως καθορίζεται στην πολιτική εθνικής άμυνας της χώρας) καθίσταται υποχρεωτική η ύπαρξη ενός πολύ μεγάλου αριθμού προσωπικού κατά τις επιχειρήσεις, το οποίο ασφαλώς είναι αδύνατον να υπάρχει συνεχώς στην ειρήνη εντεταγμένο υπό τα όπλα για πολλούς οικονομικούς και αναπτυξιακούς λόγους. Για τους ίδιους λόγους, φυσικά, δεν είναι δυνατόν το κράτος να διατηρεί Ε.Δ. σε αυτούς τους αριθμούς που αναφερθήκαμε παραπάνω σε επαγγελματικό επίπεδο, καθώς θα υπάρχει πολύ μεγάλη οικονομική επιβάρυνση στο κράτος και απορρόφηση μεγάλου ποσοστού ατόμων της παραγωγικής ηλικίας στον τομέα άμυνας. Κατά συνέπεια, θα πρέπει να υπάρχει μια ισορροπία μεταξύ οπλιτών θητείας και επαγγελματιών που θα προσδιορίζεται με γνώμονα τα ζητούμενα στην οικονομία και ανάπτυξη σε συνδυασμό με την εθνική άμυνα.

Τα σύγχρονα οπλικά συστήματα

Ενας τρίτος παράγοντας, απόρροια του παραπάνω, είναι η ανάπτυξη και πολυπλοκότητα των συγχρόνων οπλικών συστημάτων και η συνεχής βελτίωσης τεχνολογικά του κλάδου της άμυνας που απαιτεί καλή εκπαίδευση του προσωπικού που τα χειρίζεται, το οποίο είναι δύσκολο να υλοποιηθεί στους οπλίτες θητείας λόγω του μικρού χρονικού διαστήματος που υπηρετούν στις Ένοπλες Δυνάμεις. Είναι προφανές όμως ότι αυτό το πρόβλημα αντιμετωπίζεται με την ύπαρξη επαγγελματιών στις Ένοπλες Δυνάμεις, οι οποίοι έχουν την πολυτέλεια του χρόνου να εκπαιδευτούν σε βάθος και με λεπτομέρειες στα οπλικά συστήματα και συγχρόνως να παρακολουθούν και τις εξελίξεις σε αυτά. Υπό αυτό το πρίσμα προσέγγισης, καταλήγουμε ότι για να απαιτούμε υψηλό βαθμό χρηστικότητας και λειτουργίας των Ε.Δ. θα πρέπει να υπάρχει (όπως και στον δεύτερο παράγοντα) ένα μεικτό σύστημα υποχρεωτικής στράτευσης σε συνδυασμό με ύπαρξη (σε ποσοστό ικανοποιητικό) επαγγελματικού στρατού, έτσι ώστε να καλύπτονται όλα τα προαπαιτούμενα αυτής της εξίσωσης, δηλαδή υψηλή χρηστικότητα στις Ένοπλες Δυνάμεις, 100% εκμετάλλευση των οπλικών συστημάτων, όχι μεγάλος χρόνος θητείας των πολιτών της χώρας, ώστε γρήγορα να αποδεσμεύονται και να αποδίδονται στο αναπτυξιακό μοντέλο της χώρας και στην οικονομία.

Το δημογραφικό πρόβλημα

Ενας τέταρτος παράγων που επιδρά στην υποχρεωτική στράτευση είναι το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας (μείωση γεννήσεων), το οποίο συνεχώς μεγαλώνει. Επισημαίνεται ότι ιδιαίτερα με τη μείωση των γεννήσεων την τελευταία δεκαετία που αντανακλά στη μελλοντική στράτευση των οπλιτών θητείας (ΕΣΣΟ) από το 2030 έως το 2040 η μείωση είναι περίπου 50%. Αυτό αφενός αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα στο να στηριχθεί όλο το οικοδόμημα των Ε.Δ. στην υποχρεωτική στράτευση έστω και με αύξηση της θητείας και αφετέρου στην πεποίθηση ότι αν δεν αλλάξουν άρδην τα πράγματα με υλοποίηση πολιτικών για το δημογραφικό πρόβλημα από τις μελλοντικές κυβερνήσεις, θα επηρεαστεί αρνητικά η κατάσταση στις Ένοπλες Δυνάμεις και κατά συνέπεια και στην εκπαιδευμένη εφεδρεία του μέλλοντος. Κατά συνέπεια, επειδή αυτό δεν αλλάζει (καθόσον έχουν ήδη γεννηθεί οι Έλληνες που θα στρατευθούν την επόμενη εικοσαετία), απαιτείται να βρεθούν λύσεις αναδιοργάνωσης των Ενόπλων Δυνάμεων σε συνδυασμό με αύξηση του επαγγελματισμού μέσα σε αυτές ώστε να διατηρήσουμε ένα ανεκτό επίπεδο λειτουργίας τους. Αντιλαμβανόμαστε, λοιπόν, ότι το φινλανδικό μοντέλο ή οποιοδήποτε άλλο μοντέλο το οποίο στηρίζεται μόνο σε αυτή την εκπαιδευμένη εφεδρεία αναγκαστικά εκ των πραγμάτων περνώντας τα χρόνια θα αποκτά μικρότερη σημασία λόγω του δημογραφικού προβλήματος όπως είπαμε.

Οχι στην αύξηση της θητείας

Τέλος, η επιμονή στην αύξηση της θητείας (ακούγονται τέτοιες επιφανειακές προσεγγίσεις, υποτιθέμενες πατριωτικές) εκτιμάται πέρα ως πέρα αρνητική, καθόσον πρέπει να αντιληφθούμε ως Έλληνες ότι το να επιβαρύνουμε την πλέον παραγωγική ηλικία με υπέρμετρη στράτευση είναι τελείως αντιπαραγωγικό και αυξάνει τα ήδη υπάρχοντα κοινωνικά προβλήματα λόγω της υποχρεωτικής στράτευσης, συγχρόνως δε λόγω της συνεχούς μείωσης των γεννήσεων θα πρέπει συνεχώς να αυξάνουμε τη θητεία ( φαύλος κύκλος).

Κανένα ξένο πρότυπο

Καταλήγοντας και λαμβάνοντας υπόψη όλα τα παραπάνω, θεωρώ ότι η στράτευση στην Ελλάδα λόγω της υφιστάμενης απειλής είναι ένα ζήτημα υψηλής εθνικής σημασίας και δεν πρέπει να ακολουθήσει κανένα ξένο πρότυπο (δεν την καταλαβαίνω αυτή την ξενομανία). Υφίσταται τεράστια εμπειρία στα επιτελεία των Ενόπλων Δυνάμεων προσαρμοσμένη στην ελληνική πραγματικότητα και ψυχολογία, που μπορεί να δημιουργήσει ένα αποδοτικό μοντέλο Ε.Δ. και στράτευσης που να στηρίζεται στις παρακάτω αρχές:

1. Να γίνει μία σε βάθος αναδιοργάνωση στις Ε.Δ., που να στηρίζεται στην πραγματική απειλή και στις απαιτήσεις ενός σύγχρονου πεδίο επιχειρήσεων και όχι σε πρακτικές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ή του Ψυχρού Πολέμου.

2. Να έχει την κατάλληλη διάρκεια στράτευσης ο έφεδρος ώστε το προσωπικό που στρατεύεται να μπορεί να αποκτήσει την εκπαίδευση που απαιτείται και συγχρόνως να μην λείπει μεγάλο χρονικό διάστημα από την οικονομία και την ανάπτυξη της χώρας.

2. Να υφίσταται το κατάλληλο μείγμα σε ποσοστιαία αναλογία μεταξύ των εφέδρων οπλιτών και των επαγγελματιών ώστε το προσωπικό των Ενόπλων Δυνάμεων αλλά και τα πανάκριβα οπλικά συστήματα και μέσα να είναι χρηστικά και άμεσα ανταποκρίσιμα στις επιταγές της χώρας.

3. Να εξασφαλιστεί η δημιουργία κατάλληλης εφεδρείας αλλά και να θεσμοθετηθεί ανά τακτά χρονικά διαστήματα μετεκπαίδευση εφεδρείας χωρίς να δημιουργεί κοινωνικούς και οικονομικούς τριγμούς.

4. Να εξασφαλιστεί ότι οι έφεδροι οπλίτες θα αναλαμβάνουν αποστολές και έργα στα οποία μπορούν να αντεπεξέλθουν λόγω της διάρκειας θητείας.

5. Να γίνουν οι κατάλληλες-ανάλογες προσλήψεις σε επαγγελματίες, ώστε αφενός να συμπληρωθούν τα υπάρχοντα κενά και οι απαιτήσεις των συγχρόνων οπλικών συστημάτων και τακτικών, αφετέρου να καλυφθεί η μελλοντική μείωση των εφέδρων λόγω της υπογεννητικότητας, η οποία ασφαλώς πρέπει να αντιμετωπιστεί και από την κυβέρνηση ξεχωριστά.

* Ο στρατηγός (ε.α.) Γεώργιος Καμπάς είναι επίτιμος αρχηγός ΓΕΣ

από:https://www.avgi.gr

 
© Copyright 2011 - 2024 Στύξ - Ανεξάρτητη Πολιτισμική και Πολιτική Εφημερίδα της Βόρειας Πελοποννήσου