Εντός του καλοκαιριού, το υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου έφερε στη Βουλή νομοσχέδια και σχέδια νόμου, σχετικά με τη διαδικασία αιτούντων άσυλο και θέματα μετανάστευσης. Με αφορμή τα συγκεκριμένα κυβερνητικά σχέδια, ο υπουργός Θ. Πλεύρης, «φούσκωνε» σε τηλεοπτικές του συνεντεύξεις, την αντιμεταναστευτική και αντιπροσφυγική, ουσιαστικά, πολιτική. Θέλοντας να χαϊδέψει αυτιά συγκεκριμένου ακροατηρίου, προέβη σε ένα μοτίβο δηλώσεων και κρεσέντο επιθετικού λόγου.
Ακριβώς την ίδια χρονική στιγμή, η ίδια κυβέρνηση, προωθεί Κοινή Υπουργική Απόφαση (ΚΥΑ), και με το υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου συμπεριλαμβανομένου, όπου δίδεται η δυνατότητα σε πρακτική άσκηση εργασίας σε: «ενήλικες δικαιούχους διεθνούς προστασίας, ήτοι αναγνωρισμένοι πρόσφυγες και δικαιούχοι επικουρικής προστασίας, που διαμένουν είτε σε δομές φιλοξενίας του Υπουργείου Μετανάστευσης και Ασύλου είτε σε αστικές περιοχές, δικαιούχοι προσωρινής προστασίας, νόμιμοι μετανάστες, αλλά και αιτούντες άσυλο στο πλαίσιο προενταξιακής διαδικασίας».
Παρατηρείται, λοιπόν, την ίδια χρονική στιγμή, το ίδιο υπουργείο να διαφημίζει μέσω του υπουργού του, την αυστηροποίηση των διαδικασιών για τους αιτούντες άσυλο και ταυτόχρονα να προωθεί την απορρόφηση τους ως εργατικό δυναμικό. Από τη μια καταργεί τη δυνατότητα, μετά από 7 χρόνια παραμονής στην Ελλάδα, απόκτησης νόμιμης διαμονής, και επιπλέον, την αναστολή δικαιώματος για αίτημα ασύλου και την ποινικοποίηση της παραμονής, μετά από απορριπτική απόφαση ασύλου. Από την άλλη, και ταυτόχρονα, περνάει ΚΥΑ αντίθετης κατεύθυνσης από την προβαλλόμενη κυβερνητική πολιτική.
Είναι σαφές, ότι προσπαθεί να ικανοποιήσει τόσο το «αντιμεταναστευτικό» ακροατήριο, διαφόρων πολιτικών τάσεων (δεν είναι μόνο οι ακροδεξιοί ρατσιστές ή «αλλεργικοί» με τους μετανάστες/πρόσφυγες, η τάση αυτή απλώνεται ευρύτερα), όσο και τους βιομήχανους και επιχειρηματίες που πιέζουν για την ανεύρεση εργατικού δυναμικού. Έτσι, ήδη, από τα camps των προσφύγων διοχετεύθηκε σημαντικός αριθμός ανθρώπων σε ξενοδοχεία, εργοστάσια και χωράφια αυτό το καλοκαίρι.
Υπολογίζεται ότι το έλλειμα σε δυναμικό είναι 260.000 εργαζόμενοι, με το 40% των επιχειρήσεων να δηλώνει πως αναζητεί προσωπικό. Το συγκεκριμένο ζήτημα εμφανίζεται τόσο στην Ελλάδα όσο και σε άλλα ευρωπαϊκά κράτη λόγω, κυρίως, της δημογραφικής συρρίκνωσης. Άλλωστε πρόσφατα η Κ. Λαγκάρντ τόνισε, ότι «η εισροή ξένου εργατικού δυναμικού βοήθησε την ευρωζώνη να απορροφήσει τα αλλεπάλληλα σοκ –όπως η εκτόξευση του ενεργειακού κόστους και ο πληθωρισμός-ρεκόρ– διατηρώντας την ανάπτυξη και τις θέσεις εργασίας». Επίσης, ανέφερε ως χαρακτηριστικά παραδείγματα τη Γερμανία και την Ισπανία: «το ΑΕΠ της Γερμανίας θα ήταν σήμερα περίπου 6% χαμηλότερο χωρίς τη μετανάστευση, ενώ και η ισπανική ανάκαμψη «οφείλει πολλά» στους ξένους εργαζόμενους». Ταυτόχρονα παραδέχθηκε, ότι η μετανάστευση ανέβασε τον πληθυσμό της Ε.Ε. σε ιστορικό ρεκόρ 450 εκατ. πέρυσι και σημείωσε ότι: «θα μπορούσε να παίξει καθοριστικό ρόλο στη μείωση των ελλείψεων εργατικού δυναμικού, καθώς οι εγχώριοι πληθυσμοί γερνούν». Τι διαφορετικό, λοιπόν, λέει η Λαγκάρντ από αυτό που νομοθετικά εφαρμόζει η κυβέρνηση;
Μπορεί ο Πλεύρης να δημαγωγεί, σχετικά με τα νομοθετήματα του, λέγοντας ότι: «Πρόκειται για ένα οργανωμένο πλαίσιο που διαχωρίζει ξεκάθαρα τον πρόσφυγα από τον οικονομικό μετανάστη. Όποιος είναι πρόσφυγας προστατεύεται. Όποιος δεν είναι, επιστρέφει. Τόσο απλά. Η Ελλάδα είναι ανοιχτή σε όσους έχουν ανάγκη προστασίας, αλλά κλείνει οριστικά την πόρτα στην παράνομη μετανάστευση. Γινόμαστε από τις πρώτες χώρες που ποινικοποιεί την παράνομη παραμονή, στέλνοντας ένα σαφές μήνυμα: δίνουμε διεθνή προστασία σε όσους τη δικαιούνται, αλλά δεν μπορούμε να δεχτούμε την παράνομη μετανάστευση ως δεδομένο».
Αυτό που αποκρύβει ο συγκεκριμένος υπουργός, πέρα από την πρακτική άσκηση εργασίας, είναι ότι η ποινικοποίηση της παραμονής πρακτικά σημαίνει ότι κάποιος πρόσφυγας/μετανάστης, του οποίου απορρίπτεται το αίτημα χορήγησης ασύλου, θα εκδιώκεται από τα camps και θα αναζητά την τύχη του, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Οι επιστροφές μεταναστών προς τις χώρες τους κοστίζουν στο ελληνικό κράτος, κατά μέσο όρο, 5.000€, την ίδια ώρα που οι μεγάλοι βιομήχανοι, και όχι μόνο, ζητούν «ξένα χέρια». Είναι οξύμωρο να πληρώνει το κράτος για την εκδίωξη «χρήσιμων» για το κεφάλαιο πόρους.
Γνωρίζουμε πολύ καλά, ότι το Κράτος δεν είναι ανθρωπιστικό, ούτε φιλεύσπλαχνο, αλλά εμφανίζεται ως τέτοιο όταν επιλέγει να προωθήσει χρήσιμες γι’ αυτό πολιτικές. Είναι, επίσης, δεδομένο ότι μπορεί, ανάλογα, να εμφανιστεί εξίσου σκληρό και «απάνθρωπο». Η λογική των εγχώριων κυρίαρχων, ότι χορηγείται άσυλο μόνο σε όσους προέρχονται από εμπόλεμες περιοχές, είναι αστεία, όταν εκατομμύρια άνθρωποι μαστίζονται από διατροφική ανέχεια, έλλειψη πρόσβασης σε πόσιμο νερό, ως συνέπειες της κλιματικής αλλαγής και όχι μόνο. Οι κλιματικοί πρόσφυγες είναι ήδη σε «εμπόλεμη κατάσταση», βιώνουν τις συνέπειες του βιομηχανικού πολιτισμού και της γιγάντωσης των πόλεων. Είναι ήδη θύματα πολέμου, κι ας μη ταξινομούνται έτσι από κανένα κράτος και καμία εξουσία. Διότι οι αποικιοκρατικές πρακτικές δεν έπαψαν ποτέ να εφαρμόζονται, απλά άλλαξαν μορφή, όχι όμως και περιεχόμενο, είτε το κυρίαρχο οικονομικό και εμπορικό μοντέλο «παγκοσμιοποιείται» ή «εθνικοποιείται» κατά το δοκούν. Γιατί, εν τέλει, όσο θα υπάρχει κράτος και εξουσία θα υπάρχουν και οι προσφυγικές ροές.
Αναρχικός Πυρήνας Χαλκίδας
Δημοσιεύθηκε στην ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ.262, Σεπτέμβριος 2025
από: https://anarchypress.wordpress.com