Απόσπασμα από το βίβλιο The Politics of Bitcoin: Software as Right-Wing Extremism (University of Minnesota Press, 2016). Ο David Golumbia (1963-2023) ήταν ακαδημαϊκός και συγγραφέας.
Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας
Στη δεκαετίες του 1980 και του 1970 η Λέσχη Τζον Μπέρτς (John Birch Society, JBS) ήταν ο πιο γνωστός υπέρμαχος του δεξιού εξτρεμισμού. Το δοκίμιο του Robert Welch, ιδρυτή του JBS, «Η Αλήθεια στο Χρόνο» που δημοσιεύτηκε στο όργανο της JBS, American Opinion, παραμένει βασικό κείμενο του δεξιού εξτρεμισμού στις ΗΠΑ. Με εμμονή, όπως όλη η δεξιά της εποχής, με την «απειλή της Κομμουνιστικής συνωμοσίας», η προπαγάνδα του Welch απευθύνεται προς μια «κυβερνώσα κλίκα» που αποκαλεί «οι Μυημένοι». «Υπό το προσωπείο του ανθρωπισμού και με την προσποιητή προώθηση της ελευθερίας και της αδελφοσύνης», γράφει ο Welch, «αυτοί οι μυημένοι, και οι ευκολόπιστοι ιδεαλιστές που χρησιμεύουν σαν τα κορόιδα τους, υπονομεύουν ενεργά τα ίδια τα ιδανικά και τους θεσμούς που έκαναν το 19ο αιώνα ψηλό σημείο για τον ίδιο το πολιτισμό που ο άνθρωπος κοπίασε».
Σύμφωνα με τον Welch και την JBS, το βασικό εργαλείο αυτών των «μυημένων» ήταν η «προοδευτική νομοθεσία»· από αυτή την οπτική όλα τα προγράμματα κοινωνικής πρόνοιας , όπως οι αποζημιώσεις των εργατών και το Medicare, «που έγιναν δυνατά φυσικά από ιδεαλιστές με τις ευγενικότερες των προθέσεων», ήταν «σαπίλα που δημιουργήθηκε στο όνομα της προόδου». Ο στόχος ήταν αυτά τα μέτρα να «μειώσουν τις ευθύνες και τα δικαιώματα του κάθε πολίτη, ενώ αυξάνουν σταθερά το μέγεθος, τον έλεγχο και την πιθανή τυραννία των κυβερνήσεων». Κεντρικά μεταξύ των εργαλείων για να επιτευχθούν αυτοί οι σκοποί ήταν «αποτελεσματικά μέτρα όπως… το κεντρικό τραπεζικό σύστημα, η κλιμακωτή προσωπική φορολογία, και η άμεση εκλογή των γερουσιαστών».
Με το «κεντρικό τραπεζικό σύστημα» ο Welch αναφέρεται συγκεκριμένα στην Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ, το θεσμό που παρέμεινε ακρογωνιαίος λίθος για την ακροδεξιά σκέψη στις ΗΠΑ από την δημιουργία της μετά το Νόμο για την Ομοσπονδιακή Τράπεζα το 1913. Ο Welch γράφει για την Τράπεζα πως:
«η μακροπρόθεσμη σημασία και ρόλος της μπορούσε να κρυφτεί εύκολα υπό τους υποτιθέμενους σκοπούς της εποχής που δημιουργήθηκε. Η ουσιαστική της αξία για τους συνωμότες μπορεί να ενισχυθεί τρομερά από το χαρακτήρα και την ικανότητα των καλών ανδρών που προσελκύστηκαν στα ανώτερα αξιώματα της στη διάρκεια των πρώτων δεκαετιών της ύπαρξης της. Αλλά αυτό που θα κατέληγε να σημαίνει αυτή η λειτουργία και το κύρος της Ομοσπονδιακής Τράπεζας θα κατέληγε σημαίνει, στο χρόνο και στη πρακτική λειτουργία, ήταν ο έλεγχος του χρέους, ο έλεγχος της της κυκλοφορίας του χρήματος, η δυνατότητα της αύξησης δαπανών με όλο και μεγαλύτερη σπατάλη, και τα μέσα να κλέβει διαρκώς το λαό με την υποτίμηση του νομίσματος μας, για λογαριασμό της Ομοσπονδιακής Κυβέρνησης».
Ο Welch επέμενε πως ο πληθωρισμός είναι από μόνος του «φόρος» τόσο που ένα φυλλάδιο της JBS το 2009 με τίτλο «Τι Είναι το Χρήμα;» αναφέρει, «η αξία των χρημάτων καταλήγει στον έλεγχο οποιουδήποτε κάνει τον πληθωρισμό». Αντί του τυπικού οικονομικού του πληθωρισμού ως αύξηση των τιμών, η JBS ορίζει τον πληθωρισμό ως «αύξηση των χρημάτων σε κυκλοφορία», παρά το γεγονός πως ο πληθωρισμός εμφανίζεται συχνά δίχως μια τέτοια αύξηση· ο πληθωρισμός μπορεί να έχει πολλά αίτια, εκ των οποίων το τύπωμα χρημάτων είναι μόνο ένα. Ωστόσο επειδή, σύμφωνα με την JBS, η Ομοσπονδιακή Τράπεζα έχει αποκτήσει το αποκλειστικό δικαίωμα να εκτυπώνει χρήματα στις Ηνωμένες Πολιτείες, δεν είναι απλά η πηγή αλλά ο κληρονόμος του πληθωρισμού, και με την «επέκταση της κυκλοφορίας των χρημάτων… υποτιμά τα χρήματα που είναι ήδη σε κυκλοφορία»· για αυτό ο ισχυρισμός αυτός είναι σημαντικός σε αυτό που ακολουθεί «από την δημιουργία της Ομοσπονδιακής Τράπεζας, το αμερικάνικο δολάριο έχασε το 95% της αγοραστικής δύναμης του ενώ η Ομοσπονδιακή Τράπεζα έχει το μονοπώλιο στην έκδοση ομολόγων ή μετρητών».
Αυτή η περιγραφή διαστρεβλώνει ολοκληρωτικά τις οικονομικές αρχές με πολλούς σημαντικούς τρόπους. Οι περισσότεροι οικονομολόγοι ο χαμηλός (αλλά όχι ο ανεξέλεγκτος) πληθωρισμός ωφελεί μια οικονομία, ειδικότερα ενθαρρύνοντας την παραγωγή αγαθών, καθώς εν τέλει μπορεί να τα πουλήσουν για περισσότερα από όσα θα μπορούσε να κερδίσει ο παραγωγός με το να φυλάει απλά τα χρήματα του ή της. Η σύγκριση της αξίας ενός δολαρίου μεταξύ του 1913 και του 2009 είναι εξαιρετικά παραπλανητική, επειδή αποτυγχάνει να λάβει υπόψιν κρίσιμους παράγοντες όπως οι μισθοί, το επιτόκιο αποταμιεύσεων και η δυνατότητα να επενδυθεί αυτό το ένα δολάριο σε χρηματοπιστωτικές αγορές ή στη βιομηχανία. Μια πολύ λιγότερο συνωμοσιολογική ματιά στην οικονομική ιστορία θα έδειχνε πως αυτό το δολάριο επενδυμένο σε κάτι απλό όπως ένας λογαριασμός αποταμιεύσεων χρησιμοποιώντας ανατοκισμό συνήθως θα αξίζει πολύ περισσότερα από το απλό ποσοστό πληθωρισμού θα απέδιδε το 2009· ακόμη και ελάχιστα πιο επιθετική επένδυση θα επέφερε περισσότερα κέρδη. Μια πιο λογική μορφή σύγκρισης θα ήταν να ρωτήσουμε αν ο μέσος εργάτης πρέπει να εργαστεί περισσότερο ή λιγότερο για να αγοράσει ένα απλό προϊόν σε δυο διαφορετικές περιστάσεις για παράδειγμα ένα μπουκάλι γάλα ή ένα κιλό αλεύρι. Για αυτό οι οικονομολόγοι υπολογίζουν τέτοιες στατιστικές όχι με απόλυτα δεδομένα αλλά με προσαρμοσμένους στο πληθωρισμό όρους: το νόημα είναι πως όλες οι τιμές σε μια οικονομία τείνουν να προσαρμόζονται με τον πληθωρισμό, συμπεριλαμβανόμενης της εργασίας. Η εργασία που κέρδιζε ένα δολάριο το 1913 είναι πιθανό να κέρδιζε περίπου 21,67$ το 2009· και 21,67$ το 2009 αγοράζει περίπου ότι το ένα δολάριο το 1913. Αυτό δεν είναι καταστροφή, «κρυφός φόρος» ή «καταστροφή της αξίας»· ιδωμένο όμως αποκομμένο και εκτός πλαισίου, μπορεί να δώσει μια εντελώς διαφορετική στρεβλή εικόνα τόσο της εργασίας όσο και της οικονομικής ιστορίας. Η ιδέα πως ο πληθωρισμός είναι «καταστροφή της αξίας» και πως το αμερικάνικο δολάριο έχει χάσει το μεγαλύτερο κομμάτι της αγοραστικής του δύναμης στη πορεία ενός αιώνα είναι από παλιά τυπικό των θεωριών συνωμοσίας, χάρη στη χρήση του από δημαγωγούς όπως ο Alex Jones για να οδηγήσει τους ανυποψίαστους προς την αγορά χρυσού και άλλων πολύτιμων μετάλλων.
Η εξτρεμιστική περιγραφή του πληθωρισμού μπορούν να βρουν το δρόμο προς μερικά κομμάτια του δημόσιου διαλόγου μέσω της προώθησης στην προπαγάνδα της JBS και άλλων δεξιών, ήταν όμως μια θεωρία που αναπτύχθηκε και καλλιεργήθηκε από τους αρχιτέκτονες της οικονομικής σχολής του Σικάγο και της Λέσχης Μοντ Πελερίν (Mont Pelerin Society, MPS). Σημαντικότερος ανάμεσα τους ήταν το ιδρυτικό μέλος της MPS και πρόεδρος της στις αρχές της δεκαετίας του 1970 και καθηγητής οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο, ο Milton Friedman. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1950 ο Friedman κήρυττε μια πολύ συγκεκριμένη εικόνα γύρω από το πληθωρισμό, συνοψιζόμενη στη γνωστή του φράση πως «ο πληθωρισμός είναι πάντοτε και παντού ένα νομισματικό φαινόμενο». Αν και αυτό το ζήτημα έμοιαζε με απόκρυφο και τεχνικό ζήτημα για οικονομολόγους κατέληξε να υποστηρίζει μια νέα μορφή δεξιάς πρακτικής, όπου να απαιτείται οι κυβερνήσεις να υιοθετήσουν τη στάση «του κάτω τα χέρια» από τις αγορές όπως έκαναν οι προκάτοχοι τους, οι νεοφιλελεύθεροι ήθελαν τον έλεγχο του κράτους για δικό τους λογαριασμό: «Βασική φιλοδοξία του νεοφιλελεύθερου εγχειρήματος είναι να επαναπροσδιορίσει τη μορφή και τις λειτουργίες του κράτους, όχι να το καταστρέψει». Όταν ο Friedman διορίστηκε ως ανώτερος σύμβουλος του Αμερικάνου προέδρου Ronald Reagan το 1981, έγινε έτσι βασικός αρχιτέκτονας ενός προγράμματος που ονομάζονταν μονεταρισμός (monetarism), σύμφωνα με το οποίο η διαρκείς τροποποίηση της κυκλοφορίας χρήματος ελέγχει το πληθωρισμό. Έτσι ο Friedman μπορεί να ήθελε να «καταργήσει την Ομοσπονδιακή Τράπεζα» ενώ έγραφε «πολλές σελίδες στο πως η Ομοσπονδιακή Τράπεζα, αν υπάρχει, θα πρέπει να λειτουργεί».
Ο επαναπροσδιορισμός του πληθωρισμού από τον Friedman ξεκίνησε, όπως πολλά ακραία δεξιά δόγματα στην εποχή μας, ως περιθωριακή ιδέα που ελάχιστοι πήραν στα σοβαρά· έπειτα έγινε εφεδρικό στήριγμα πάνω στο οποίο μπορούσαν να ακουμπήσουν πιο τυπικές οικονομικές θεωρίες· μετά, μέσω της κρατικής εξουσίας που η νεοφιλελεύθερη θεωρία ισχυρίζεται πως αποφεύγει, κατέλαβε τη κεντρική σκηνή με ορμή όταν μη-δεξιοί στοχαστές πρόσφεραν μια χλιαρή αντίσταση. Το δόγμα του Friedman κρατιέται στη δεξιά παρά το γεγονός πως οι περισσότερες μη δεξιές θεωρίες είτε προτείνουν πολλαπλά αίτια του πληθωρισμού ή στην καλύτερη λένε πως «το συμπέρασμα πως ο πληθωρισμός είναι αποτέλεσμα της χρηματικό φαινόμενο δεν απαντά στο ζήτημα του τι προκαλεί το πληθωρισμό επειδή χρειάζεται επίσης να κατανοήσουμε γιατί συμβαίνει η πληθωριστική χρηματική πολιτική». Πρόσφατες εμπειρικές μελέτες αμφισβητούν ακόμη και τη πραγματολογική βάση των ισχυρισμών του Friedman. Σε μια διάσημη επισκόπηση της ζωής του Friedman το 2007, ο Paul Krugman έγραψε πως «κάποια από τα πράγματα που είπε ο Friedman σχετικά με τα ‘χρήματα’ και την χρηματική πολιτική – αντίθετα από ότι είπε για την κατανάλωση και τον πληθωρισμό – φαίνεται πως ήταν παραπλανητικά, και μάλλον εσκεμμένα». Αυτό δεν σημαίνει πως όλη η θεωρία του Friedman είναι από μόνη της μια πλήρως εξτρεμιστική ιδεολογία δίχως την πιθανότητα του να είναι σωστή, αλλά θεωρείται από καιρό ακραία, συνεχίζει να θεωρείται ακραία από πολλούς που δεν πιστεύουν στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές του Friedman και σήμερα λειτουργεί ως το κρίσμο υποστήλωμα στο οποίο στηρίζεται η ιδεολογία της νεοφιλελεύθερης πολιτικής. Ο Krugman και ο Mirowski λένε πως η θεωρία του Friedman ίσως να ήταν προχωρημένη τόσο για το πολιτικό πρόγραμμα που βοηθά στη προώθηση του όσο και για την επιρροή της ως οικονομική πολιτική. Μπορούμε να δούμε αυτή την επιρροή στο λόγο για το Bitcoin, που υιοθετεί την απλουστευτική ακροδεξιά εκδοχή της θέσης του Friedman, και ισχυρίζεται πως ο πληθωρισμός είναι απλά ένα άλλο όνομα για το «τύπωμα χρημάτων» από τις κεντρικές τράπεζες. Από τα πιο μακρινά άκρα του αναρχοκαπιταλιστικού περιθωρίου ως το υποτιθέμενη υπεύθυνη κεντρική σκηνή, βλέπουμε την ίδια εμμονή με την χρηματική φύση του πληθωρισμού και την ταυτόχρονη ανοσία του Bitcoin στο πληθωρισμός λόγω της περιορισμένης συνολικής κυκλοφορίας του.
Το πιο κοντινό που μπορεί να εντοπιστεί ως πηγή για τις σημερινές θεωρίες συνωμοσίας για την Ομοσπονδιακή Τράπεζα είναι τα κείμενα του Eustace Mullins, ενός από τους πιο σημαντικούς και ακραίους συνωμοσιολόγους του 20ου αιώνα στις ΗΠΑ, και συγγραφέα του βιβλίου The Secrets of the Federal Reserve το 1952. Ο Mullins, αρνητής του Ολοκαυτώματος και ακραίος αντισημίτης, έμαθε για την Ομοσπονδιακή Τράπεζα σε μια από τις επισκέψεις του στον Ezra Pound που βρίσκονταν στο νοσοκομείο Σεντ Ελίζαμπεθ στην Ουάσιγκτον, όπου είχε τοποθετηθεί εν όψει της ποινικής του δίωξης για προδοσία για τις φασιστικές ραδιοφωνικές του εκπομπές κατά τον 2ο ΠΠ. Ο Mullins, τον αποκαλεί «πολιτικό κρατούμενο». Η σχέση μεταξύ του ρατσιστικού λαϊκισμού και της συνωμοσιολογικής αντίθεσης στην Ομοσπονδιακή Τράπεζα δεν είναι τυχαία: αλληλεπικαλύπτονταν τουλάχιστον από την ίδρυση της Ομοσπονδιακής Τράπεζας. Οι Berlet και Lyons εντοπίζουν αυτές τις ρίζες ακόμη πιο πίσω, τουλάχιστον ως την απονοσμιματοποίηση του ασημιού το 1873, που υποτίθεται πως οργανώθηκε από μια «καμπάλ Άγγλων, Εβραίων και τραπεζιτών της Γουόλ Στριτ»·κατά κάποιο τρόπο φτάνει μέχρι και την ίδρυση της χώρας.
Το «μυστικό» της Ομοσπονδιακής Τράπεζας, κατά τον Mullins, είναι αξιοσημείωτα όμοιο με το «μυστικό» πίσω από τη κατάργηση του κανόνα του χρυσού: ήταν η εσκεμμένη προσπάθεια από τρίτους πλούσιους ανθρώπους που δρουν με σκοτεινούς τρόπους στο παρασκήνιο ώστε να αποστερηθούν οι «συνηθισμένοι άνθρωποι» (στη πραγματικότητα, μόνο όσοι ήταν αρκετά πλούσιοι για να έχουν ικανά περιουσιακά στοιχεία σε πολύτιμα μέταλλα) την αξία της ιδιοκτησίας τους. οι βασικοί αρχιτέκτονες αυτού του σχεδίου ήταν η οικογένεια Rothschild, που εξαιτίας του ότι ήταν ταυτόχρονα Άγγλοι και Εβραίοι κινητοποίησαν τις εθνικιστικές και ρατσιστικές παρορμήσεις των λαϊκιστών στις ΗΠΑ:
«Οι πιο ισχυροί άνθρωποι στις Ηνωμένες Πολιτείες λογοδοτούν σε μια άλλη εξουσία, μια ξένη δύναμη, και μια δύναμη που σταθερά επιδιώκει να επεκτείνει τον έλεγχο της πάνω στην νεαρή δημοκρατία των Ηνωμένων Πολιτειών από την δημιουργία της. Αυτή η δύναμη ήταν η οικονομική ισχύς της Αγγλίας, επικεντρωμένη στο Γραφείο στο Λονδίνου του Οίκου των Rothschild. Το γεγονός είναι πως το 1910, οι Ηνωμένες Πολιτείες κυβερνιόταν πρακτικά από την Αγγλία, το ίδιο ισχύει και σήμερα. Οι δέκα μεγαλύτερες τραπεζικές επιχειρήσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι πλήρως στα χέρια συγκεκριμένων τραπεζικών οίκων, που όλοι τους έχουν γραφεία στο Λονδίνο. Είναι οι J.P. Morgan Company, Brown Brothers Harriman, Warburg, Kuhn Loeb, και J. Henry Schroder. Όλες τους έχουν στενές σχέσεις με τον Οίκο των Rothschild, κυρίως μέσω του ελέγχου των Rothschild πάνω στις διεθνείς χρηματικές αγορές μέσω της χειραγώγησης της τιμής του χρυσού».
Είναι δύσκολο το να μην επισημάνουμε πως παρά το ό,τι η Ομοσπονδιακή Τράπεζα είναι ο φαινομενικός αποδέκτης της οργής του Mullins, η Τράπεζα γίνεται πολύ γρήγορα για αυτόν το ένα και το αυτό με τους στόχους των άλλων θεωριών συνωμοσίας του, σύμφωνα με τις οποίες οι Rothschild είναι οι Εβραίοι, είναι οι Ιλλουμινάτι που ελέγχουν κρυφά τις Ηνωμένες Πολιτείες από τη γέννηση τους και συνεχίζουν να το κάνουν μέχρι και σήμερα.
Με την αναθεώρηση του Secrets of the Federal Reserve το 1992 και την προσθήκη του υπότιτλου «The London Connection», ο Mullins κάνει σαφές πως αυτή η μια οικογένεια εξακολουθεί να είναι υπεύθυνη για την ενορχήστρωση του αμερικάνικου οικονομικού συστήματος: «Το πλειοψηφικό πακέτο μετοχών της Ομοσπονδιακής Τράπεζας της Νέας Υόρκης , που καθορίζει το ρυθμό και τη κλίμακα των ενεργειών ολόκληρου του Συστήματος της Ομοσπονδιακής Τράπεζας επηρεάζεται έντονα από τράπεζες που ελέγχονται άμεσα από ‘Σύνδεσμο στο Λονδίνο’, δηλαδή την ελεγχόμενη από τους Rothschild, Τράπεζα της Αγγλίας». Σήμερα η ίδια γραμμή εντοπίζεται στις Ηνωμένες Πολιτείες σχεδόν απαράλαχτη στην συνωμοσιολογική προπαγάνδα που παράγεται σήμερα από τα κινήματα των Πατριωτών, των πολιτοφυλακών και του Tea Party, και από γνωστούς συνωμοσιολόγους όπως ο Alex Jones, ο Henry Makow και ο David Icke. Επιπλέον του Mullins, αυτή η άποψη διαδίδεται από τα κείμενα του Martin Larson, του A. Ralph Epperson, του G. Edward Griffin (το βιβλίο του Creature from Jekyll Island το 1998 περιλαμβάνει μια θετική αξιολόγηση από τον Ron Paul) και τον ίδιο τον Murray Rothbard – όπως και από συγγραφείς όπως η Ellen Hodgson Brown, που παρουσιάζει μια ανάλυση σχεδόν πανομοιότυπη με εκείνες του Mullins και άλλων δίχως τα ρητά ακροδεξιά χαρακτηριστικά τους· και τον Anthony Sutton, συνωμοσιολόγο με πλατιά θεματολογία που το έργο του αναμιγνύει καλά τεκμηριωμένη ιστορία με περίτεχνες εικασίες, και που τα κείμενα του πάνω στην οικονομία και την Ομοσπσνδιακή Τράπεζα επαναλαμβάνουν πολλές από τις ίδιες «αλήθειας» και συμπεράσματα που βρίσκονται στον Mullins και άλλους.
Οι οπαδοί του Bitcoin οικειοποιούνται υλικό από αυτούς τους συγγραφείς σχεδόν λέξη προς λέξη, ανεξάρτητα από αν ξέρουν τις ρίζες αυτού του υλικού. Παρά τον γενικό δεξιόστροφο προσανατολισμό του μεγάλου μέρους της ψηφιακής κουλτούρας, οι συνωμοσιολογία των κεντρικών τραπεζών είναι σχετικά καινούργια σ’ αυτή, κερδίζοντας έδαφος μόνο με την εισαγωγή του Bitcoin και του blockchain. Στη βιβλιογραφία του Bitcoin, όπως και στα κείμενα της συνωμοσιολογίας γύρω από τις κεντρικές τράπεζες, διαβάζουμε πως η Ομοσπονδιακή Τράπεζα είναι μια ιδιωτική τράπεζα που κρύβει το πραγματικό της σκοπό· πως η κλέβει χρήματα από κάποιους πολίτες και τα μεταφέρει στα χέρια των «ελίτ» που την ελέγχουν· πως η ίδια η Τράπεζα διοικείται από μια σκοτεινή ομάδα της ελίτ που αποτελείται συχνά από Εβραίους και μέλη των αγγλικών τραπεζιτικών οικογενειών όπως οι Rothschild και ούτω καθεξής.
Η βιβλιογραφία του Bitcoin επίσης προωθεί τον πιο διακριτικό εξτρεμιστικό ισχυρισμό πως ο πληθωρισμός και ο αποπληθωρισμός προκαλούνται από τη χρηματική πολιτική παρά από τις πιο τυπικές πτυχές των οικονομιών όπως η τιμές των αγαθών, οι αξίες των περιουσιών, η παραγωγικότητα και άλλες πτυχές της εργασίας, και ούτω καθεξής. Είναι κεντρικό γνώρισμα της δεξιάς οικονομικής πολιτικής σκέψης να προωθεί την ιδέα πως ο πληθωρισμός και ο αποπληθωρισμός είναι το αποτέλεσμα των πράξεων της κεντρικής τράπεζας, παρά την πιο τυπική άποψη πως οι τράπεζες αναλαμβάνουν δράση για να διαχειριστούν τον πληθωρισμό ή τον αποπληθωρισμό σε απάντηση των εξωτερικών οικονομικών πιέσεων. Η άποψη αυτή επαναλαμβάνεται με αξιοσημείωτη επιμονή και με μια εντυπωσιακή έλλειψη κριτικής ανάλυσης σε σημαντικό μέρος του λόγου για το Bitcoin, ανεξάρτητα από την γενικότερη πολιτική.
Ένας τρίτος πυλώνας της εξτρεμιστικής σκέψης που βρίσκουμε συνήθως στους κύκλους του Bitcoin είναι λιγότερο ειδικός για το Bitcoin αλλά περισσότερο ενδημικός στον ψηφιακό κόσμο μεταξύ των κυβερνοπανκ, κρυπτοαναρχικών και άλλων υπέρμαχων ασαφών ψηφιακών σκοπών όπως η «ελευθερία του διαδικτύου». Αυτός είναι η υπόθεση πως η εξειδίκευση γύρω από τους υπολογιστές υπερέχει όλων των άλλων εξειδικεύσεων, μερικές φορές επειδή τα πάντα στο κόσμο απομειώνονται σε μια υπολογιστική διεργασία (μια αντίληψη που είναι γνωστή ως υπολογιστικισμός ή υπολογιστική θεωρία). Αυτή η υπολογιστοκεντρική αντίληψη είναι εξαιρετικά κοινή στην ψηφιακή κουλτούρα και είναι ιδιαίτερα εμφανής στο λόγο για το Bitcoin. Η επίπτωση είναι πως αυτή η έλλειψη τεχνικών δεξιοτήτων αποκλείει τον επικριτή από το να μιλάει καν επί του θέματος. Φυσικά, δεν αποδίδεται τέτοια σημασία στις δεξιότητες σε πεδία όπως η οικονομία και τα χρηματοπιστωτικά, παρά τη δική τους ιδιαίτερα τεχνική φύση. Αυτή η επιλεκτική αξιολόγηση των ατόμων με βάση ένα αυτοορισμένο σύνολο σημαντικών και μη-σημαντικών κριτηρίων ταιριάζει ενοχλητικά καλά με τις θέσεις προς τον παραγωγισμό, τον αντι-ελιτισμό και τον αντι-διανοουμενισμό που κριτικοί όπως ο Berlet θεωρούν ενδημικές στα σύγχρονα ακροδεξιά κινήματα. Λέξεις-κλειδιά όπως «ελίτ», «κατεστημένο» και «ακαδημαϊκό», τουλάχιστον ανά περιστάσεις, επικοινωνούν αυτή την απόρριψη όλων αυτών των μορφών των μη υπολογιστικών δεξιοτήτων.
Ένας τέταρτος και τελευταίος πυλώνας της εξτρεμιστικής σκέψης εντοπίζεται επίσης μέσα και έξω από το διάλογο για το Bitcoin, αλλά εμφανίζεται σ’ αυτόν με ιδιαίτερη ισχύ: η ιδέα πως η κυβέρνηση η ίδια είναι έμφυτα διαβολική, διακριτή σε είδος από τα άλλα είδη εξουσίας αλλά όχι με όρους της ευθύνης της προς τη δημοκρατική πολιτεία. Φυσικά αυτή η άποψη προέρχεται σχεδόν απευυθείας από την αναρχοκαπιταλιστική σκέψη του Rothbard και τα αντικυβερνητικά νεοφιλελεύθερα δόγματα του Reagan, της Thatcher και των υποστηρικτών τους, των αδερφών Koch, των Ιδρυμάτων Κάτο και Χέριτατζ, και πολλών άλλων. Επίσης πηγάζει άμεσα από τις απόψεις των κρύπτο-αναρχικών και ων κυβερνοπάνκ, και σε ελάχιστα μικρότερο βαθμό από την γενικότερη προδιάθεση του κυβερνο-φιλελεύθερισμού ενάντια στη ρύθμιση του διαδικτύου, και το τρόπο με τον οποίο πολλοί «υπέρμαχοι της ιδιωτικότητας» εστιάζουν τόση από την ενέργεια τους σε τι υποτίθεται κάνουν οι κυβερνήσεις και όχι σε ότι αποδεδειγμένα κάνουν οι εταιρείες. Στο όριο, αυτές οι απόψεις λένε όχι απλά πως οι σημερινές κυβερνήσεις είναι διεφθαρμένες και με λάθος κατεύθυνση, αλλά πως η ίδια η ιδέα των κυβερνήσεων ανήκει σε άλλη εποχή, που θα την διαδεχθούν οι αγορές και μηχανισμοί τύπου αγοράς που δεν προσφέρουν αντίσταση σε όλες τις συγκεντρώσεις της εξουσίας και κανένα επίσημο μέσο πέρα από τις δυνάμεις της αγοράς για να κρατούν υπόλογους στους υπόλοιπους από εμάς όσους κάνουν κατάχρηση της εξουσίας. Ειρωνικά, με πολλούς τρόπους, αν και ταιριαστά για το πραγματικό πολιτικό έργο που κάνουν στο κόσμο, με το να περιγράφουν το σημερινό κόσμο ως ακυβέρνητη «τυραννία», τα συνωμοσιολογικά συστήματα πίστης βοηθούν στο να ανοίξει ο δρόμος για να εμφανιστούν τέτοιες τυραννίες.
Δεν είναι όλες οι θεωρίες συνωμοσίας ίδιες, παρά τη χρήση αυτού του όρου για να απορρίψει πολλά διαφορετικά ρεύματα σκέψης που πολλές φορές παρουσιάζονται ως εναλλακτικές στις ορθόδοξες ή κυρίαρχες πολιτικές απόψεις. Απόψεις που εμφανίζονται να είναι συνωμοσιολογικές τη μια στιγμή καταλήγουν καθιερωμένες ή ακόμη και τεκμηριωμένη ιστορία σε άλλες· αντίστροφα, καθιερωμένη ιστορία μπορεί να εμφανιστεί σε άλλες στιγμές κατασκευασμένη. Δεν σημαίνει πως με το απλά να χαρακτηριστεί μια ιδέα «θεωρία συνωμοσίας» σημαίνει πως αναγκαστικά είναι λάθος. Οι θεωρίες συνωμοσίας όμως που σχετίζονται με το Bitcoin είναι μεταξύ των πιο ανθεκτικών, διαδεδομένων, πολιτικά φορτισμένων και ωστόσο έχουν διαψευστεί από κάθε γραμμή πολιτικού και οικονομικού λόγου στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη. Όποιο κόκκο αλήθειας και αν περιέχουν (πρακτικά πως οι πολλοί πλούσιοι και πολιτικά ισχυροί άνθρωποι ασκούν πολύ μεγαλύτερη επιρροή στους υπόλοιπους από εμάς από όσο θα θέλαμε να πιστεύουμε) κρύβεται σχεδόν εντελώς από τη προβολή ενός σκιώδους, απόλυτα ισχυρού, ουσιαστικά μοχθηρού φυλετικού ή θρησκευτικού Άλλου που είναι ουσιαστικά υπεύθυνο για πολλά από τα παγκόσμια ιστορικά γεγονότα. Αυτές οι θεωρίες κινούνται σχεδόν αποκλειστικά στην ακραία πολιτική δεξιά και εξυπηρετούν (ειρωνικά ως ένα βαθμό) την κινητοποίηση και τον περιορισμό της πολιτικής ενέργειας εκείνων που τις πιστεύουν. Είναι αυτές οι θεωρίες που κυριαρχούν όχι απλά την ρητορική του Bitcoin αλλά και την πραγματική λειτουργία του Bitcoin ως λογισμικό και νόμισμα: μπορεί να πούμε πως το Bitcoin ενεργοποιεί ή εκτελεί δεξιό εξτρεμισμό, υλοποιώντας αυτό που μέχρι πρόσφατα ήταν θεωρία.
Υπάρχουν περισσότερα για το Bitcoin, την κουλτούρα του και ακόμη και τη πολιτική του που μπορούν να αναφερθούν σε μια σύντομη μελέτη της βαθιάς του εμπλοκής με τη δεξιά σκέψη και πρακτική. Εδώ, αποκλειστικός μου στόχος είναι να εντοπίσω αυτή τη συγκεκριμένη γραμμή σκέψης, τόσο λόγω της επικαιρότητας του και λόγω του έχει παρανοηθεί από κάποιους στα μέσα και διαρκώς παραποιείται από τους προπαγανδιστές του Bitcoin. Η ουσία είναι πολύ λιγότερο στο ότι το Bitcoin είναι ελκυστικό για εκείνους στην δεξιά, από ότι είναι το ότι το Bitcoin και το blockchain τα ίδια εξαρτώνται από δεξιές εικασίες και βοηθούν στο να διαδοθούν αυτές οι εικασίες σαν να μπορούσαν να διακριθούν από το πλαίσιο στο οποίο γεννήθηκαν. Δίχως επίγνωση αυτού του πλαισίου το Bitcoin λειτουργεί, όπως μεγάλο κομμάτι της δεξιάς ρητορικής, για να διαδώσει και να εδραιώσει μια πολιτική που μέρος της πρακτικής της είναι να κρύψει τις υλικές και κοινωνικές της δράσεις.
πηγη:https://geniusloci2017.wordpress.com