Αυτό εγείρει ένα μεγάλο ερώτημα: ποιος είναι υπεύθυνος; Η προφανής απάντηση είναι οι μάρκες. Σχεδιάζουν, παραγγέλνουν και πωλούν τα προϊόντα και επωφελούνται από αυτά. Οι καταναλωτές πληρώνουν για αυτά τα αγαθά, επομένως θα πρέπει να έχουν πρόσβαση σε αξιόπιστες πληροφορίες, όχι μόνο σε αόριστους ισχυρισμούς ή όμορφες ετικέτες.

Η βιομηχανία της μόδας βρίσκεται συνεχώς στο προσκήνιο για προβλήματα στις αλυσίδες εφοδιασμού της. Ιστορίες για κακές συνθήκες εργασίας, περιβαλλοντικές ζημιές και έλλειψη διαφάνειας εμφανίζονται συνεχώς. Αλλά όπως συμβαίνει με μια viral τάση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, η προσοχή συχνά εξασθενεί γρήγορα και οι άνθρωποι προχωρούν στην επόμενη ιστορία.

Οι πιστοποιήσεις δεν είναι τέλειες

Υπάρχουν πολλές πιστοποιήσεις στη βιομηχανία της μόδας που προσπαθούν να βοηθήσουν, αλλά δεν είναι αλάνθαστες . Μια ετικέτα μπορεί να υπόσχεται ηθική προμήθεια, αλλά αυτό δεν εγγυάται διαφάνεια ούτε αποδεικνύει ότι κάθε βήμα ήταν ηθικό.

Ένα μεγάλο μέρος του βαμβακιού της Κίνας προέρχεται από την περιοχή Σιντζιάνγκ , η οποία εδώ και καιρό συνδέεται με την καταναγκαστική εργασία. Οι ανησυχίες επισημάνθηκαν σε έκθεση των Ηνωμένων Εθνών το 2022. Ένα άλλο παράδειγμα είναι η αποψίλωση των δασών στη Βραζιλία , όπου το βαμβάκι από τις πληγείσες περιοχές πιστοποιήθηκε στο πλαίσιο του προγράμματος «Καλύτερο Βαμβάκι». Πολλές μεγάλες μάρκες - όπως η ASICS που παράγει τις αυστραλιανές ολυμπιακές στολές - έχουν αντιμετωπίσει έλεγχο για την προμήθεια βαμβακιού από αμφιλεγόμενες περιοχές.

Η ιχνηλάτηση των παγκόσμιων αλυσίδων εφοδιασμού είναι δύσκολη. Αλλά η ευθύνη δεν εξαφανίζεται μόνο και μόνο επειδή είναι περίπλοκη.

Στην Αυστραλία, ο Νόμος περί Σύγχρονης Δουλείας τέθηκε σε ισχύ τον Ιανουάριο του 2019 για την αντιμετώπιση ζητημάτων όπως η καταναγκαστική εργασία και η εκμετάλλευση. Οι ποινές περιλαμβάνουν βαριά πρόστιμα ή φυλάκιση.

Ωστόσο, υπάρχει ένα σημαντικό κενό, καθώς μόνο εταιρείες με ετήσια έσοδα άνω των 100 εκατομμυρίων δολαρίων Αυστραλίας υποχρεούνται να υποβάλλουν δηλώσεις βάσει του νόμου. Για τις μεγάλες εταιρείες, ακόμη και αν συλληφθούν, η ποινή μπορεί να είναι μικρή σε σύγκριση με τα κέρδη που έχουν πραγματοποιήσει.

Αυτό δεν είναι μόνο ένα αυστραλιανό πρόβλημα, είναι παγκόσμιο. Για παράδειγμα, η μάρκα πολυτελείας Dior τέθηκε υπό δικαστική διαχείριση αφού κρίθηκε αμελής επειδή δεν έλαβε μέτρα κατά της εκμετάλλευσης των εργαζομένων στην υπεργολαβική αλυσίδα εφοδιασμού της στην Ιταλία. Το μοτίβο είναι συχνά το ίδιο: μια εταιρεία κατηγορείται, μερικές φορές μάλιστα της επιβάλλεται πρόστιμο, αλλά το κόστος είναι ελάχιστο σε σύγκριση με τα ετήσια έσοδά της, επομένως δεν αποτελεί σχεδόν καμία οπισθοδρόμηση.

Υπάρχει ρόλος για την κυβέρνηση;

Επομένως, η ευθύνη θα πρέπει να βαρύνει μόνο τις μάρκες; Όχι αποκλειστικά. Οι κυβερνήσεις επωφελούνται επίσης από αυτές τις εταιρείες μέσω φόρων και εμπορίου. Κερδίζουν έμμεσα όταν οι εταιρείες κερδίζουν και επωφελούνται από τις θέσεις εργασίας που παρέχουν αυτές οι εταιρείες.

Μια πιο ισχυρή προσέγγιση θα περιελάμβανε κυβερνητικούς φορείς και μάρκες που συνεργάζονται με εταιρείες χαρτογράφησης της εφοδιαστικής αλυσίδας, όπως η Textile Genesis , η TrusTrace ή η FibreTrace . Αυτές οι πλατφόρμες, που συχνά υποστηρίζονται από blockchain και τεχνητή νοημοσύνη, παρακολουθούν ένα προϊόν σε κάθε στάδιο της παραγωγής.

Το Blockchain – το οποίο χρησιμοποιεί μια αποκεντρωμένη βάση δεδομένων – μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα.

Σε αντίθεση με τους ιστότοπους ή τα ίχνη από έγγραφα, τα δεδομένα blockchain δεν μπορούν να τροποποιηθούν χωρίς να αφήσουν ίχνη. Μόλις καταγραφούν, οι πληροφορίες είναι μόνιμες και μπορούν να κοινοποιηθούν σε κατασκευαστές, μάρκες και κυβερνητικούς φορείς για να διατηρηθεί η αποκάλυψη σε πραγματικό χρόνο.

Όταν προϊόντα εισέρχονται σε μια χώρα, οι ηθικοί ισχυρισμοί που τα διέπουν θα μπορούσαν να επαληθεύονται σε πραγματικό χρόνο, αντί να βασιζόμαστε σε μάρκες για να απαντήσουν μετά από μια καταγγελία.

Το αρχικό κόστος είναι υψηλό και η υιοθέτηση μπορεί να είναι αργή. Αλλά μακροπρόθεσμα, θα μπορούσε να εξοικονομήσει χρήματα από τη συμμόρφωση, τους ελέγχους και τον έλεγχο ζημιών, ενώ παράλληλα θα εμπνέει εμπιστοσύνη στους καταναλωτές.

Οι μάρκες θα εξακολουθούσαν να έχουν κέρδη, αλλά οι καταναλωτές θα είχαν την εμπιστοσύνη ότι τα προϊόντα που αγοράζουν ανταποκρίνονται στους ισχυρισμούς. Αντί οι κυβερνητικές υπηρεσίες να είναι παθητικοί παίκτες, θα επιβάλλουν ενεργά την τήρηση των προτύπων που αναμένουν οι καταναλωτές.

Εν ολίγοις, οι μάρκες πρέπει να λογοδοτούν, αλλά το ίδιο ισχύει και για τις κυβερνήσεις. Το greenwashing, η σύγχρονη δουλεία και η ανήθικη προμήθεια θα συνεχίσουν να ξεφεύγουν από τα συνηθισμένα, εκτός αν συνεργαστούν και τα δύο.

Τα εργαλεία για να γίνει η βιομηχανία της μόδας πιο διαφανής και ειλικρινής υπάρχουν ήδη. Το μόνο που χρειάζεται να κάνουμε είναι να τα χρησιμοποιήσουμε.