Loading...

Κατηγορίες

Πέμπτη 16 Φεβ 2012

 

 

Του Ηλία Μακρή συνεταιριστή - Βιοκαλλιεργητή

 

Πολύς λόγος γίνεται τώρα τελευταία αγαπητοί αναγνώστες, για την ανάγκη αναδιάρθρωσης των καλλιεργειών και τούτο βέβαια λόγω της κάθετης πτώσης των τιμών των δυο κυριοτέρων προϊόντων του τόπου μας, λαδιού και λεμονιού. Ευτυχώς κάπως «περπατάει» η σταφίδα. Βέβαια πάντα υπήρχε και θα υπάρχει ο λόγος, οι αγρότες να ζητούν κάτι το καλύτερο. Όμως η ιστορία μας διδάσκει ότι σε μεγάλο ποσοστό μέχρι σήμερα πολλοί αγρότες ένοιωθαν την πλήρη απογοήτευση. Αναφέρομαι σε μερικά προϊόντα, κίτρο(είδος λεμονιού)από πολύ παλιά, ακτινίδιο, γκρέιπφρουτ, αβοκάντο. Τώρα λοιπόν γίνεται λόγος για νέες καλλιέργειες και ιδιαίτερα από νέους γεωπόνους προκειμένου να κάνουν τη διατριβή τους για το δίπλωμά τους. Πολλοί από αυτούς έγιναν σύγχρονοι «Μαγγελάνοι» και ανακάλυψαν τις ευεργετικές ιδιότητες του ροδιού! Τι λέτε ρε παιδιά; Αυτό το ξέρουν όλες οι γιαγιάδες, ιδιαίτερα οι παλαιές. Πόσοι από σας που ήσασταν μικροί, δεν έχετε γευτεί τον ευεργετικό χυμό του ροδιού και πόσο χαμομήλι θα έχετε καταναλώσει σε διάφορες περιπτώσεις; Τωρα λοιπόν συνιστάται να στραφούν οι αγρότες σε νέες καλλιέργειες: ιπποφαές, μύρτιλο, βατόμουρο, ρόδι, κρόκος, αγριαγκινάρα, αρωματικά φυτά και πολλά άλλα. Όλα αυτά, θέλουν μεγάλη προσοχή, κυρίως ομαδικότητας και απαραίτητη γνώση όπως έλεγε ο Παλαμάς «σοδειά η γη να δώσει».

Και εξηγούμαι:

1)κόστος εγκατάστασης του νέου προϊόντος και μάλιστα καλό θα είναι σε άλλη έκταση γης χωρίς να καταστρέφεται η προηγούμενη καλλιέργεια εκτός αν είναι δυνατόν εντός αυτής.

2) Τόπος προορισμού του παραγόμενου και ημέρες ή ώρες διατήρησής του στην κατάσταση της συγκομιδής

3)τιμή κάλυψης εξόδων και λογικού κέρδους ούτως ώστε να είναι ανταγωνίσιμο με άλλα προϊόντα.

4)κόστος διαφήμισης και συσκευασίας

5) έτη διατήρησης της καλλιέργεια στο χωράφι π.χ. μονοετές, πολυετές και για πόσα χρόνια θα μπορεί να αποδώσει την προβλεπόμενη ποσότητα και ποιότητα και πολλά άλλα που έχουν σχέση με το χωράφι «ph (οξύτητα), επικλινές, βαλτώδες, υψομέτρου επικίνδυνο για πάγο λόγω της νυχτερινής φωτοβολίας κλπ». Εδώ πρέπει να προσθέσουμε και το απαραίτητο στοιχείο του καλλιεργητή ή των καλλιεργητών, το μεράκι. Προσοχή λοιπόν και ποτέ «το τονίζω αυτό». Όχι ένας - ένας, αλλά πολλοί μαζί με σύμπνοια με αγάπη και εργατικότητα γιατί πολλές απογοητεύσεις έχουμε όλοι μας γευτεί.

Και όχι μόνο

Και τώρα ένα πολύ σοβαρό θέμα κατά τη γνώμη μου που λέγεται και αναπαράγεται δυστυχώς από πολλούς που του δεν είναι τυχαίοι. Θα μπορούσε να έχει ως επικεφαλίδα ή τίτλο «που πάμε ρε παιδιά» ή «που το πάμε» εκτός αν παίζουμε το συνηθισμένο παιχνίδι που παίζουν τα παιδιά μας με τα «σφηνάκια»(ποτά), που χτυπώντας τα κάτω τα αδειάζουν μονορούφι και φωνάζουν στο πρώτο «πάμε», στο δεύτερο πάμε, και στο 10ο που πάμε; Θέλω να πιστεύω ότι όλα αυτά πηγάζουν από την αγανάκτηση που έχουμε όλοι μας από τα όσα συμβαίνουν στη χώρα μας από τους «Ούννους» και τους απογόνους του «Αττίλα».

Μέσα λοιπόν στην πολυσυζητημένη κρίση κυκλοφορεί και το «σενάριο» ότι μόνο μια επανάσταση θα μας βγάλει από το αδιέξοδο και όχι μια απλή διαμαρτυρία αλλά να χυθεί αίμα, να καταργηθεί κάθε πολιτική εξουσία, να διαλυθούν τα πάντα, να καθαρίσει η «κόπρος του Αυγεία», να καταργηθεί ακόμα και η έννοια της ταμπέλας της 3ης Σεπτεμβρίου και μέσα απ’ όλα αυτά να δημιουργήσει ένα κράτος δικαίου και που οι διοικούντες και οι διοικούμενοι θα αποτελούνται από έναν κόσμο όμορφο αγγελικά πλασμένο. Να μην υπάρχουν εργαζόμενοι και εργοδότες η λέξη κεφάλαιο να χάσει το νόημά της, διότι απλούστατα «πάντα κατά τη γνώμη τον επαϊόντων» δε θα υπάρχουν κεφαλαιοκράτες. αγαπητοί αναγνώστες, έλληνες, ταλαιπωρημένοι και προδομένοι και με το δίκιο σας, άπαντες κάτι το καλύτερο πιστεύετε. Αυτό το καλύτερο νομίζετε ότι θα βγει από αυτή τη θεωρία της σύγκρουσης των μαζών; Γιατί περί αυτού πρόκειται, αφού θα πρέπει να χυθεί αίμα, άρα θα έχουμε εμφύλιο πόλεμο. Κι αρχίζουν τα ερωτήματα: Από που θα χυθεί το αίμα; Από εμάς τους χαμομηλάκηδες; Ή θα φανατίσουμε τα παιδιά μας, τα παλικάρια μας και «μούστους» όπως είναι φυσικό να είναι, θα τα παρατάξουμε στις πλατείες και στις αλάνες απέναντι σε άλλα Ελληνόπουλα; Θα στήσουμε ένα νέο «Γράμμο» στην πλατεία Συντάγματος; Και κατά την περίοδο της σύγκρουσης, τι θα γίνουν οι ασθενείς στα νοσοκομεία, τι θα γίνουν τα γηρατειά χωρίς έστω κι’ αυτήν την πενιχρή σύνταξη; Θα φτάσουμε δηλαδή στο λεγόμενο από τον ποιητή μας για την πείνα του αποκλεισμένου Μεσολογγίου «πετάς πουλί κρατάς σπυρί, κι’ η μάνα του ζηλεύει». Μη χειρότερα Θεέ μου…

 

Και ας πούμε κύριοι γίνονται όλα αυτά, γίνεται η χώρα σαν την σαν τον Ψαρών την ολόμαυρη ράχη, και πρέπει να εκλέξουμε προστάτες. Από που θα βρεθούν αυτοί και από ποιο χώρο; Σε ποιο δισάκι θα απλώσουν οι ενεργούντες την επανάσταση να βρουν σπόρο για να βάλουν αρχηγούς ή δεν θα υπάρχουν κυβερνώντες και νόμοι και θα κάνει ο καθένας ότι θέλει; Αν παρομοιάσουμε όμως το «σπόρο» με το σιτάρι,. σε κάθε χούφτα θα βρίσκεις δυο σπόρους σιτάρι και εκατό ίρες. Σταματήστε τις μ….. Αγαπήσετε τον ταλαιπωρημένο λαό μας, δώστε το παράδειγμα της υπομονής να περάσει η μπόρα και ας φροντίσουμε όλοι να μην υπάρχει ίρα στο σιτάρι κι αυτό επιτυγχάνεται ι μόνο από τη σωστή παιδεία που πρέπει να αποτελεί εκκολαπτήριο σωστών ανθρώπων παράλληλα βέβαια με την επιστημονική τους κατάρτιση. Ας ελπίσουμε ο καινούργιος χρόνος ν’ ανοίξει έστω κι ένα μικρό παραθυράκι και ότι τελικά κάτι θα καταφέρουμε. Όσον αφορά τον επιτηρητή που θέλουν να βάλουν στο κεφάλι μας αυτοί, και πιο πάνω τους αναφέρω «Ούννους», ασφαλώς δεν υπάρχει ένας που να συμφωνεί, αλλά και κανένας Έλληνας που να μην έχει πικρή εμπειρία και γεύση από προσωπική του υπόθεση ή υπόθεση κοινού συμφέροντος και να μην έχει αγανακτήσει από την κωλυσιεργία τη βραδύτητα της υποθέσεώς του. Αν λοιπόν τον βάλουν, να του δώσουν και την αρμοδιότητα του ελέγχου της «αρρωστημένης» δημόσιας διοίκησης. Φαίνεται έχουμε συνηθίσει απ το εκείνα τα χρόνια των Βαυαρών να μας διοικούν άλλοι, αφού εμείς δεν μπορούμε να πειθαρχήσουμε στο κάθε «πρέπει» για το καλό μας.

Έχω ένα σκύλο και όταν τον αφήνω για λίγο ελεύθερο και έρχεται ταλαιπωρημένος, πηγαίνει στο σχοινί και περιμένει με ευχαρίστηση να τον δέσω και μου δίνει την εντύπωση ότι το ζητάει το δέσιμο, μη έχοντας τη δύναμη να μείνει στο σπιτάκι του χωρίς να είναι δεμένος. Πιστεύω ότι πολλά συμπεράσματα θα βγάλετε από το παράδειγμα του σκύλου.-

 

 

 
© Copyright 2011 - 2018 Στύξ - Ανεξάρτητη Πολιτισμική και Πολιτική Εφημερίδα της Βόρειας Πελοποννήσου