Loading...

Κατηγορίες

Πέμπτη 10 Ιαν 2013
ΤΟ ΠΟΡΤΡΕΤΟ του αείμνηστου καθηγητή μου  Αλέξανδρου Παπαδημητρίου
Κλίκ για μεγέθυνση

 

 

(ΜΕΡΟΣ Β’- τέλος)

 

Ο καθηγητής μας με τη συμπεριφορά του, μας αφόπλισε και με νηφάλιο ύφος έφθασε στο στόχο του. Με εύστοχες ερωτήσεις προθέρμανε το κλίμα και μας οδήγησε στο μάθημα της Νεότερης Ελληνικής Ιστορίας. Διέθετε ένα ιδιαίτερο διδακτικό τρόπο. Και αφού έκαμε μια στιγμιαία ψυχαγωγική παρέκκλιση, μας οδήγησε στην πορεία του διδακτέου αντικειμένου. Προθέρμανε, αναλόγως, την ατμόσφαιρα.

Διαπιστώνοντας, ότι οι μαθητές του είναι έτοιμοι να παρακολουθήσουν ακώλυτα το μάθημα, απευθύνθηκε σε όλους μας.

Είχε την παιδαγωγική ικανότητα να οιστρηλατεί την ψυχή μας και να ανοίγει τον ορίζοντα του νου μας.

Να, λοιπόν, η πρώτη ερώτηση: «Τι γνωρίζετε για την πανωλεθρία που υπέστη ο στρατός μας κατά τον ατυχή πόλεμο του 1897;».

«Να μας πει η Ελένη Παπαγιαννοπούλου!».

Και ενώ η συμμαθήτριά μας άρχισε να απαντά με επιτυχία, Το αετίσιο μάτι του καθηγητή μας στάθηκε στον Δημήτρη Κοτσορώνη, που καθόταν δίπλα μου.

Ο Μίμης δεν πρόσεχε. Σχεδίαζε κάτι στο μπλοκ και με κλεφτές ματιές κοίταζε και τον καθηγητή!

Ο καθηγητής μας, ευγενικά διέκοψε την μαθήτρια και ήρεμα ζήτησε από τον Μίμη, να συνεχίσει. Εκείνος προσηλωμένος στο έργο του, - σκιτσάροντας το πρόσωπο του καθηγητή μας- δεν σήκωσε κεφάλι... Δεν αντιλήφθηκε καν την ερώτηση!

Εγώ του ‘ριξα μια γερή αγκωνιά και ‘κείνος, απορροφημένος με ρώτησε, γιατί τον διακόπτω! «Δε βλέπεις ότι σκιτσάρω τον καθηγητή μας;».

Εκείνος ήταν τόσο βαθιά αφοσιωμένος στο έργο του και εντελώς έξω από το αντικείμενο του μαθήματος!

Ο καθηγητής μας με εύσχημο τρόπο και ήρεμα τον πλησίασε και του λέει: «Τι ζωγραφίζεις στο χαρτί σου, μπορώ να το δω;».

Ο Μίμης τον κοιτάζει με μια αφοπλιστική ματιά συγνώμης, για την απροσεξία του και ευθαρσώς απάντησε:

«κ. καθηγητά, δεν μπόρεσα να αντισταθώ στη στιγμιαία αλλά ακατανίκητη έμπνευση και μου σκαρφίστηκε να παρουσιάσω το πορτρέτο σας. Και τώρα προσπαθώ ακόμη να αποτυπώσω στο άψυχο χαρτί τα χαρίσματα του εσωτερικού σας ανθρώπου, που κοσμούν το είναι σας! Και δεν είμαι βέβαιος αν τα κατάφερα. Έχω αμφιβολίες και γι αυτό χρειάζεται περισσότερη δουλειά!».

Ο γλυκύτατος καθηγητής μας του είπε: «Μπορώ να το κρατήσω;» Ο Μίμης δεν αρνήθηκε: «Αν και θα ήθελα, του λέει, να το εκτιμήσει ο φίλο ς μου και συμμαθητής μου Μίμης Χάμψας». Ο καθηγητής μας τον κοίταξε για λίγο με απορία και τον ρώτησε:

«Γιατί είναι δάσκαλός σου ο Χάμψας;».

Αμέσως, πετάχτηκε το πειραχτήρι της τάξεώς μας, Ο Βυσωκιώτης Παναγιώτης

Καραντώνης, ζητώντας την άδεια, και είπε: «Κύριε καθηγητά οι δύο Μίμηδες είναι

κολλητοί, όπως οι σιαμαίοι, και μόνο ο βραδινός ύπνος τους χωρίζει. Όλο για τις

Καλές Τέχνες μιλάνε. Ο Χάμψας για τη Ζωγραφική και ο Κοτσορώνης για την

Γλυπτική!».

Ο Μίμης, κ. καθηγητά, έχει σκαλίσει σε μία πέτρα από πουρί, Το σύμπλεγμα ενός κυνηγού με το τουφέκι του, τις αρμάτες του, το θήραμά του, ένα λαγό και στα πόδια του δύο κυνηγόσκυλα. Παρακαλούμε να φέρει το ωραίο έργο του στην τάξη να το δούμε και ο Χάμψας τις ζωγραφιές του. Ο Χάμψας έχει ζωγραφίσει, επιλεκτικά, τα καλύτερα τοπία των Καλαβρύτων».

Ο αείμνηστος Παπαδημητρίου πήρε το σκίτσο και ενθουσιασμένος το επιδείκνυε στην τάξη και στο διάλειμμα στο Γυμνασιάρχη και τους συναδέλφους του.

Ο Σύλλογος των καθηγητών, όπως πληροφορηθήκαμε από το “ράδιο αρβύλα”, θαυμάζοντας το έργο, ασχολήθηκαν με το καλλιτεχνικό ταλέντο του συμμαθητή μας.

Συμφώνησαν, ομοφώνως, να φροντίσουν, μετά την αποφοίτησή τους από το Γυμνάσιο, να τους βοηθήσουν στην πορεία τους για να σπουδάσουν στο Μετσόβιο Πολυτεχνείο και στη Σχολή Καλών Τεχνών.

Ο καθηγητής μας Παπαδημητρίου, γνώριζε να ψυχογραφεί, να διαφωτίζει και να καθοδηγεί τους μαθητές του.

Διαπίστωσε ότι ο Μίμης, εκείνη την ιερή στιγμή βαφτιζόταν μέσα στα αόρατα νάματα που αναβλύζουν από τα κατάβαθα της ψυχής του και κοινωνούσε με την άξια πνοή της δημιουργίας. Δεν του ανέκοψε την ορμή με αυστηρές . .παρεμβάσεις.

Ο εμπνευσμένος καθηγητής μας, σεβάστηκε την δράση του μαθητή του και ήρεμος θαύμαζε, επικροτώντας το έργο του Μίμη. Δεν του ανέκοψε το φτερούγισμα της στιγμιαίας έμπνευσης. Ήταν διορατικός, έδινε θάρρος και καθοδηγούσε τις ατομικές διαφορές των αγαπημένων του παιδιών!

Σε προσεχές δημοσίευμα, αξίζει να παρακολουθήσουμε την εξελικτική πορεία των αείμνηστων συμμαθητών μου Μίμη Κοτσορώνη και Μίμη Χάμψα!

 

Πάνος Γ Σιγαλός

τ. Καθηγητής Σωματικής Αγωγής

 

 

 
© Copyright 2011 - 2018 Στύξ - Ανεξάρτητη Πολιτισμική και Πολιτική Εφημερίδα της Βόρειας Πελοποννήσου