Loading...

Κατηγορίες

Κυριακή 25 Σεπ 2011
ΒΙΟΙ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ ΕΛΛΗΝΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ
Κλίκ για μεγέθυνση

09 Σεπτεμβρίου 2010 10:21

 

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΒΟΥΡΝΑΖΟΥ : ΟΙ ΞΕΡΙΖΩΜΕΝΟΙ

 

 

 

Το πρόσφατο βιβλίο του φίλου Νίκου Βουρνάζου ΟΙ ΞΕΡΙΖΩΜΕΝΟΙ μου δίνει την ευκαιρία να αναδείξω το οδυνηρό συναίσθημα του ξεριζωμού από τον ίδιο τους τον τόπο , όλων των ξεριζωμένων μεταναστών που κτίζουν ξένες πατρίδες . Ίσως ο τίτλος « Οι ξεριζωμένοι » να φαίνεται κάπως υπερβολικά φορτισμένος με την έννοια ότι συνήθως ταυτίζεται με την γενοκτονία του Μικρασιατικού Ελληνισμού . Αν σκεφτούμε , όμως , πόσο προσβλητικό και ατιμωτικό είναι το συναίσθημα και το βίωμα όλων των αγωνιστών της λευτεριάς της πατρίδας , που εξαναγκάστηκαν να υποστούν τον ξεριζωμό και την πίκρα του μετανάστη στα πέρατα της οικουμένης , νομίζω πως ο τίτλος αυτός εκφράζει την ιστορική αλήθεια που κρύβει το δράμα της βίαιης μετανάστευσης του Ελληνισμού της Διασποράς μέχρι σήμερα . Οι μνήμες και οι αγώνες της πατρίδας μας και του λαού μας για λευτεριά και δίκιο , που ο Βουρνάζος ζωντανεύει στο φως της Αλήθειας , δυστυχώς αμαυρώνονται σήμερα από το δουλικό πολιτικό Μνημόνιο , που καθιστά την πατρίδα μας υποχείρια και εξαρτημένη , οικονομικά , πολιτικά και ηθικά , στο Διεθνές Διευθυντήριο του Τραπεζιτικού ιμπεριαλισμού . Μπορεί να μην έχουμε μνήμες Κατοχής και Χούντας , οπωσδήποτε ,όμως , δυναμίτης πίκρας έχει δυναμιτίσει την ψυχή κάθε απλού ανθρώπου από τη σημερινή διαφθορά , σαθρότητα και υποτέλεια , που αυτό το Μνημόνιο επισώρευσε στις γενιές του μέλλοντος . Από τον Φον Δημητράκη της εποχής της Γερμανικής Κατοχής περάσαμε ξαφνικά στους Φον Φούφουτους της εποχής του Δ.Ν.Τ. Καιρός να διδαχθούμε από την Ιστορία , όπως ο συγγραφέας την καταγράφει : «Δώσαμε το μήνυμα στους Δυτικούς Συμμάχους μας , ότι μπορούμε και μόνοι μας να προστατέψουμε τις ελευθερίες μας , χωρίς δώρα και χωρίς "Δούρειο Ίππο ". »

Το πιο συναρπαστικό , συγκινητικό και διδακτικό μέρος του βιβλίου είναι οι ιστορίες απλών ανθρώπων , ξεριζωμένων που κτίζουν ξένες πατρίδες . Θα τις χαρακτήριζα Βίους Παράλληλους αγωνιστών της ζωής ! Ένα συνοπτικό απάνθισμα αυτών των παράλληλων βίων θα μας γνώριζε με πρόσωπα - σύμβολα της αντοχής και της δημιουργικότητας , όπως οι Νύφες που ξανάσμιξαν Γιαγιάδες μετά από 50 χρόνια . Πολλές χιλιάδες ήταν οι Ελληνίδες νύφες που μετανάστευσαν στην Αυστραλία και κάθε μια απ' αυτές είχε να διηγηθεί και μια συγκλονιστική ιστορία . Σήμερα είναι γιαγιάδες . Απέκτησαν παιδιά , τα περισσότερα πετυχημένοι επιστήμονες και επιχειρηματίες και τώρα προσέχουν τα εγγόνια τους . Άλλες είναι ευχαριστημένες από τη ζωή τους και άλλες μιλάνε για τη μαύρη ξενιτιά . Ο Θωμάς Ηλιόπουλος , μετανάστης φιλόλογος από την Καστοριά , γράφει στον Νέο Κόσμο « Πολλοί από μας κατηγορούν την πρώτη πατρίδα και λένε ότι μας έδιωξε , δεν μας ήθελε . Ίσως μερικά απ' αυτά ν' αληθεύουν και πολλοί ζουν μ' αυτές τις σκέψεις και μας κρατούν ίσως σε μια αδιαφορία για την Ελλάδα . Σε άλλους πάλι , όλα αυτά έγιναν μίσος και σε μερικούς φαίνεται ότι φωλιάζει μέσα τους και η ... εκδίκηση . Είναι όμως σωστό να κρατάμε αυτή τη στάση μια ολόκληρη ζωή για την πατρίδα που μας γέννησε ; Όσο για την αγάπη μας προς τη μητέρα Πατρίδα λέμε ένα μεγάλο ΝΑΙ , αλλά όχι στους ξενόδουλους και στους πουλημένους . » Ο λογοτέχνης Νίκος Νινολάκης , κατατρεγμένος από τη μοίρα και τις αρρώστιες άφησε τα εγκόσμια σε ηλικία 58 χρονών . Σ'ένα από τα ποιήματά του «Ο Αργοναύτης του Νότου » γράφει « Στην Ελλάδα των λευκών μαντηλιών . Τη μέρα των λευκών μαντηλιών δεν βγήκες να δεις τη μοιραία αποδημία πώς χανόμουν πέρα από κείνο το παχνιασμένο μάκρεμα φορτωμένος σαν τον Αινεία τα ιερά σύμβολα και σε ονομάτισα Αλησμόνητη και πρώτη της Μνημοσύνης . »

Τρία κείμενα που καταγράφει ο συγγραφέας αποτελούν τα σωτήρια ηχηρά μηνύματα για την Ελλάδα του σήμερα . Είναι δημοσιευμένα στο περιοδικό Παροικία και στην εφημερίδα Νέος Κόσμος , που είχαν ψυχή και συνιδιοκτήτη τον αείμνηστο Χρήστο Μουρίκη . Σαν συμβολικό μνημόσυνο της προσωπικότητάς του ας είναι τούτα τα λόγια του φίλου του και συνεργάτη του Νίκου Βουρνάζου « Η απώλεια του Χρήστου Μουρίκη θα αφήσει μεγάλο κενό στην Ελληνική παροικία της Αυστραλίας . Ο Χρήστος δεν κατέθεσε ποτέ του τα όπλα .» Το πρώτο κείμενο - μήνυμα για την Ελλάδα του σήμερα είναι επιστολή μετανάστη , όπου κλείνει με τα εξής λόγια « Η καλή ζωή των παιδιών μας είναι ποτισμένη με τα δάκρυα των νέων εκείνων που έφεραν τα καράβια , από τους οποίους πολλοί είναι κλεισμένοι σε ψυχιατρεία και άλλοι παίρνουν χάπια με τη χούφτα . Το τίμημα που πλήρωσαν τα καράβια με τις νύφες είναι πολύ μεγάλο , όσα αγαθά κι αν αποκτήσαμε . Η προσοχή μου και η ευχή μου είναι ο Θεός να μην επιτρέψει στα παιδιά μας να δοκιμάσουν την πίκρα των καραβιών , που εμείς δοκιμάσαμε , ούτε ποτέ η πατρίδα μας να φθάσει στο χάλι να πουλήσει τη νεολαία της. Μετά τιμής ΚΩΣΤΑΣ ΑΘΑΝΑΣΕΛΛΗΣ » . Η Ελλάδα του Μνημονίου , όχι απλά να ευχηθούμε αλλά να πασχίσουμε όλοι μας με νύχια και με δόντια να μην πουλήσει ξανά τη νεολαία της . Να μην εξαναγκάσει νέους προικισμένους , με πτυχία και ικανότητες , να αναζητήσουν σε ξένες πατρίδες το καλύτερο αύριο που τους αξίζει . Αν η σημερινή Ελλάδα ξεριζώσει ό,τι πολύτιμο της έχει απομείνει , τα νιάτα της Επιστήμης , τα νιάτα της προόδου και της δημιουργίας , θα έχει υποθηκεύσει το μέλλον της και θα καταδικασθεί σε μαρασμό και αφανισμό . Το δεύτερο κείμενο - μήνυμα είναι επιστολή του γνωστού ναυάρχου του Πολεμικού μας Ναυτικού Νίκου Παππά , ο οποίος απαντά στις πρόσφατες επανειλημμένες προσβλητικές για την Ελλάδα θέσεις της κ. Μέρκελ « γίνεται καταφανές ότι η Ελλάδα αποτελεί σημαντικό εμπορικό εταίρο της Γερμανίας και της οφείλεται καλύτερη αντιμετώπιση και σεβασμός από την κ. Μέρκελ ». Το μήνυμα είναι ότι αυτοί που με τη θηριωδία τους το 41 - 44 μας έφεραν τον όλεθρο μας χρωστάν και δεν τους χρωστάμε .

Τρίτο κείμενο - μήνυμα και πιο διδακτικό απ'όλα για την Ελλάδα της διαφθοράς και του μνημονίου είναι άρθρο στον Νέο Κόσμο της μετανάστριας Ιωάννας Λιακάκου από το Αίγιο , που μεταξύ άλλων μας αφυπνίζει με τα εξής λόγια « Τι είδε και τι άκουσε ο Έλληνας από τον πολιτικό κόσμο τελευταία , παρά μηχανορραφίες , ψεύδη , κατάχρηση χρήματος και εξουσίας , σκάνδαλα ερωτικά και άλλα . Βατοπαίδια και offshore εταιρείες που καλά - καλά δεν καταλαβαίνει τι σημαίνουν , αλλά είναι ξεκάθαρο ότι κάποιοι κλέβουν όσο μπορούν - και μπορούν πολύ . Αναρωτιέται ο πολίτης μήπως εκείνος δεν έχει καταλάβει καλά τα πράγματα και αν είναι αυτός ο τρόπος να ζήσει κανείς και να επιτύχει και χωρίς δεύτερη σκέψη μπαίνει και αυτός στο χορό των επιτηδείων και των ανήθικων . Οφείλουν οι Έλληνες και προπαντός οι Ελλαδίτες , να έλθουν εις εαυτόν και να πάρουν το δρόμο της σοβαρότητας , της αξιοπρέπειας και της εντιμότητας .» Η Ιωάννα Λιακάκου μαζί με την Αιγιώτισσα μετανάστρια αδελφή της Λίτσα Γκόγκα είναι από τις πιο καθαρές φωνές της Ελληνικής λογοτεχνίας στην Αυστραλία . Στο περιοδικό της Ελληνικής Ομογένειας «Ο ΛΟΓΟΣ» η Λίτσα Γκόγκα αποτυπώνει τη βαθειά πληγή , που άνοιξε ο ξεριζωμός και που δεν υπάρχει τρόπος να κλείσει ακόμα κι όταν φτάνει κάποτε στην Ιθάκη της : « Στο γυρισμό μου σε σένα πατρίδα / νιώθω πιο ξένη κι απ' τα ξένα ... » . « Πάντα ο νους μου φεύγει στην πατρίδα , η πληγή δεν επουλώνεται ... , έτσι ο πόνος και η αγάπη για τις δυο μου χωρίζει την καρδιά στα δύο και αισθάνομαι ότι έχω μια καρδιά ραγισμένη ... » . Τα λόγια αυτά που θυμίζουν το ποίημα του Ναζίμ Χικμέτ ΣΤΗΘΑΓΧΗ « Αν η μισή μου καρδιά , γιατρέ , βρίσκεται 'δω πέρα , η άλλη μισή στην Ελλάδα βρίσκεται ... » χαρακτηρίζουν τη διχασμένη καρδιά σε δυο πατρίδες , σε δυο Ιθάκες , όλων των Παράλληλων Βίων των Ελλήνων Μεταναστών στα πέρατα της οικουμένης !_

 

 
© Copyright 2011 - 2018 Στύξ - Ανεξάρτητη Πολιτισμική και Πολιτική Εφημερίδα της Βόρειας Πελοποννήσου