Loading...

Κατηγορίες

Κυριακή 25 Σεπ 2011
Ο μικρός Νικόλας και « Η φλογέρα του παππού »
Κλίκ για μεγέθυνση

12 Ιανουαρίου 2010 04:52

 

Του Παν. Κουμπούρα φιόλόγου

 

Το πολυτιμότερο πνευματικό δώρο για τον Νέο Χρόνο 2010 και για τη νέα δεκαετία του 21ου αιώνα , λες κι ήρθε θεόσταλτο από κάποιον άγγελο Άη Βασίλη ή από κάποιον φτερωτό ταχυδρόμο του διαστήματος . Ήρθε στα χέρια μου με τη μορφή τετραδίου του Δημοτικού του μικρού Νικόλα . Ξεχασμένο σε κάποια αποθήκη σπιτιού αυτό το τετράδιο , αναδύθηκε σαν θησαυρός παιδικής αθωότητας και ήρθε στο φως ακριβώς 10 χρόνια από το ουράνιο ταξίδι του Νικόλα Αχαιού , για να μας διδάξει ότι τα άπαντα της παιδικής ψυχής είναι πάντα πλατύτερα και βαθύτερα από τα « Άπαντα » μιας ποιητικής συλλογής . Προσεγμένο και με επιμέλεια εν δυνάμει ποιητή το μαθητικό τετράδιο του Νικόλα Καλαντζή του Κων/νου και της Βασιλικής περιέχει 10 ποιήματα κι ένα μικρό Χριστουγεννιάτικο σκετς του μικρού Νικόλα . Από τις αριθμημένες σελίδες λείπει ένα φύλλο , που είχε την τύχη να είναι μέσα στα χειρόγραφα που εκδόθηκαν σε βιβλίο . Το ποίημα Το άστρο ( 1993 ) , όταν ο μικρός Νικόλας ήταν μαθητής ΣΤ’ Δημοτικού , ας γίνει το άστρο της ψυχής που θα μας φωτίσει τον πνευματικό κόσμο , όπου η ψυχή ενός παιδιού μπορεί να αναδείξει ως μοναδικό πολύτιμο χάρισμα για τον πεζό , ταλαίπωρο οδοιπόρο σύγχρονο άνθρωπο των χαλεπών μας καιρών .

Το άστρο ( 1993 ) : ...... Και με όλη του τη χάρη / το άστρο στέλνει ένα φιλί / να βρει και να χαϊδέψει / εκείνο το παιδί . Η αστροφίλητη παιδική ψυχή του μικρού Νικόλα αγκαλιά με τη στρατιά των αγγέλων γίνεται καθαρτήριο μήνυμα της κοινωνικής ζωής , γίνεται συνάδελφος οδοκαθαριστής της οδοιπορίας μας . Οι οδοκαθαριστές : ...... Μαζεύουν το πακέτο τ' αποτσίγαρο ... / το αίμα του σκοτωμένου ποδηλάτη / την ρόδα που' σκασε στο ατύχημα / το χαρτί που ανεμίζει σα σημαία ... Φωνάζουν στους αγγέλους / « Καλημέρα , συνάδελφοι . Εμείς καθαρίσαμε . / Η ευθύνη τώρα ανήκει στο θεό , / στον κυβερνήτη , στο έθνος . » ......Ο μικρός Νικόλας γίνεται ταχυδρόμος του διαστήματος για όλους τους ξεχασμένους οδοιπόρους της μικρής μας γης . Ο ταχυδρόμος του διαστήματος : ... - Εμάς εδώ στη γη / θα μας ξεχάσει ο ταχυδρόμος ; / - Ούτε να το φανταστείς . / Πρώτα η Γη , μετά ο Κρόνος . Νιώθει χρέος του ο μικρός Νικόλας να μεταφέρει στον φυλακισμένο , τον Πότη , την είδηση θανάτου της μάνας του . Ο φυλακισμένος :.......Ήτανε μέσα στα κάγκελα της φυλακής / έψαχνε τ' απομεινάρια της διαλυμένης του ψυχής . .... Νιώθει ταυτόχρονα η ψυχή του μικρού Νικόλα χρέος της να αναστήσει τον ήχο της φλογέρας του παππού . Να αντισταθεί στον κατήφορο της οδοιπορίας μας με τις αξίες της Τίμιας , Εργατικής , Παραδοσιακής Ελληνικής Οικογένειας . Η ΦΛΟΓΕΡΑ ΤΟΥ ΠΑΠΠΟΥ . ( Βρισκόμαστε σ' ένα παλιό χωριάτικο σπίτι . Το δωμάτιο είναι ψηλοτάβανο με δοκάρια στην οροφή . Πάνω στο ξύλινο τραπέζι μια λάμπα ρίχνει γύρω το φως της . Στο τζάκι , στη γωνία , καίει μια δυνατή φωτιά . Δίπλα στα γωνοκρέβατα κάθεται ο παππούς και στρίβει το τσιγάρο του . Η γιαγιά γνέθει τη ρόκα της . Η μητέρα στο χαμηλό σοφρά κάτι ετοιμάζει . Ο πατέρας κάθεται σκεφτικός . Ο γιος κάτι σκαλίζει πάνω σ' ένα ξύλο . Πιο πέρα κοντά στο φως της λάμπας μια μικρή κοπέλα κεντάει . )

- Πατέρας : Σαν πολλές δουλειές μαζεύτηκαν αυτό τον καιρό. - Μητέρα : Δίκιο έχεις , κι αυτός ο παλιόκαιρος μας βασανίζει . Το αλεύρι τέλειωσε . Να παραγγείλεις του μυλωνά πότε μπορεί να μας αλέσει το σιτάρι . - Γιος : Εγώ θα το πάω μάνα το σιτάρι στο μύλο . - Παππούς : Εσύ , γιε μου , πρέπει να βοηθήσεις τον πατέρα σου . Μόνος του δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα με τα πρόβατα . - Γιαγιά : Και τα ξύλα , γέρο μου , πού τα βάζεις ; Ο καιρός αγρίεψε ... - Μητέρα : ( Γυρίζει και λέει στην κόρη ) Αύριο Λενιώ εμείς θα πάμε στο ποτάμι . Έχουμε μπουγάδα . - Λενιώ : Πάλι μάνα ; Προχθές δεν πλύναμε ; Άσε , πάμε την άλλη μέρα . - Μητέρα : Την άλλη μέρα θα ζυμώσουμε , κόρη μου . Σε μια βδομάδα έχουμε Χριστούγεννα . - Λενιώ : Αλήθεια μάνα , φθάσανε κιόλας τα Χριστούγεννα ; Πέρασε η Σαρακοστή ; - Μητέρα : Πέρασε , κόρη μου . Κι εμείς έχουμε τόσες δουλειές . Να φτιάξουμε τα Χριστόψωμα , τα μελομακάρονα , τις δίπλες μας . Θα' ρθεί κι ο θειος σου από την πολιτεία . - Γιαγιά : Εγώ θα σας φτιάξω κουραμπιέδες και ξεροτήγανα . - Πατέρας : Μπράβο , μάνα . Να μην ξεχάσουμε και την τέχνη σου . - Παππούς : ( Παίρνει μια φλογέρα σκαλιστή στα χέρια του . Αρχίζει ένα σκοπό . ) ( Ο πατέρας τον συνοδεύει τραγουδώντας ) Σαν πήρα έναν κατήφορο / στην άκρη , στην άκρη το ποτάμι / και το ποτάμι , άντε ρούσα παπαδιά , / και το ποτάμι ήταν θολό ... - Γιαγιά : Να μου ζήσεις , γέρο μου , με τη φλογέρα σου . Άντε να πέσουμε για ύπνο , παιδιά μου . Αύριο έχουμε δουλειές . Άντε , καληνύχτα και καλό ξημέρωμα .

Σκηνή δεύτερη . ( Βρισκόμαστε στο ίδιο χωριάτικο σπίτι . Έξω αρχίζει να φέγγει . Ο κόκορας λαλεί στο κοτέτσι αναγγέλλοντας τη μέρα που έρχεται . Στο δωμάτιο κοιμάται ο παππούς και η γιαγιά κοντά στο τζάκι . Η μητέρα πηγαινοέρχεται . Κάτι παίρνει απ' το φανάρι που κρέμεται ψηλά . Ίσως να είναι κολατσιό γι' αυτούς που θα πάνε στα πρόβατα . ) - Πατέρας : Άντε , γειε μου , ξύπνα . Είναι ώρα να φεύγουμε . - Γιος : Άσε με λίγο ακόμα , πατέρα , να κοιμηθώ . Έχουν ώρα να βοσκήσουν τα πρόβατα . - Πατέρας : Ά , έτσι θα το κάνουμε ; Με τον ήλιο τα βγάζουμε με τον ήλιο τα μπάζουμε . Τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε ; - Γιος : Τι είναι πάλι και τούτο ; - Πατέρας : Πάμε να φύγουμε και στο δρόμο θα στο εξηγήσω . - Μητέρα : Άντε , κόρη μου , σήκω κι εσύ . Να πάρουμε το κοφίνι , το καζάνι , τη σκάφη , τα ρούχα . Έχουμε πολλή δουλειά . - Παππούς : Σήκω κι εσύ γριά μου , να ταΐσεις τις κότες , τα παπιά και το γουρουνάκι μας . Εγώ θα πάω στο μύλο να ρωτήσω τον μυλωνά πότε θα αλέσει το σιτάρι . ( Φωνάζει τον εγγονό του . ) - Έλα δω παιδάκι μου . Το σκεφτόμουνα από μέρες . Χτες το βράδυ είδα πόσο σου αρέσει και την θέλεις . Για την φλογέρα μιλάω , ντε . Έλα , πάρτηνε . Σου τη δίνω με την ψυχή μου . Εσύ δεν έμαθες ακόμα να σκαλίζεις φλογέρα . - Γιος : ( Συγκινημένος ) Σ' ευχαριστώ παππού.( Σκύβει και του φιλάει το χέρι ) Θα την έχω πάντα μαζί μου.

Ξεκινάνε ο πατέρας κι ο γιος για τα πρόβατα . Ξεκινάνε και η μάνα κι η κόρη για το ποτάμι .

Κάπου μακριά ακούγεται μια φλογέρα . Παίζει το σκοπό : Σαν πήρα έναν κατήφορο ...

Είναι η φλογέρα του παππού .

Ο μικρός Νικόλας τραγουδά στις ψυχές μας τον σκοπό της ευθύνης . Να αρνηθούμε τη δυστυχία μας , να πούμε όχι στα όχι που μας μειώνουν και να τα μεταστρέψουμε σε ΝΑΙ της κοινωνικής μας ανάτασης . Το άστρο του μικρού Νικόλα μας φωτίζει τον δρόμο του 2010 ...

Δυστυχία δεν υπάρχει : Δυστυχία δεν υπάρχει όταν ένα αηδόνι / τιτιβίζει σε ένα κλαδί , εκεί που μερικά / παιδιά παίζουν , εκεί που ο ήλιος καθρεπτίζεται / στη θάλασσα .......Δυστυχία δεν υπάρχει ._

 

 
© Copyright 2011 - 2018 Στύξ - Ανεξάρτητη Πολιτισμική και Πολιτική Εφημερίδα της Βόρειας Πελοποννήσου