Loading...

Κατηγορίες

Πέμπτη 12 Ιαν 2012
ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΗ ΧΡΟΝΙΑ ΤΙ ΧΡΩΜΑ ΝΑ ΣΕ ΝΤΥΣΩ ;
Κλίκ για μεγέθυνση

 

 

Απορώ , γιατί επιμένουμε να ονομάζουμε « νέα » όλα τα παλιά και ξεθωριασμένα , που ζήσαμε και είναι με μαθηματική ακρίβεια βέβαιο ότι θα τα υποστούμε και πάλι για μία ακόμη νέα φορά ίδια και χειρότερα . Νέα χρονιά , καινούρια μέρα , με τα ίδια φορεμένα , δοκιμασμένα ρακένδυτα όνειρα , είναι κάπως δύσκολο να ξημερώσει για μας , τα ξεχασμένα άπτερα περιστέρια της γήινης χαμοζωής . Ασπρόμαυρο , γκρίζο , αναγγέλλουν οι δυσοίωνοι καζαμίες των καταρρακωμένων μας ψυχών το « αίσιο » και « δίσεκτο » νέον έτος 2012 . Κάθε χροιά αισιόδοξης ίριδας , κάθε απόχρωση ελπιδοφόρου ουράνιου τόξου , είναι κλεμμένα από παλιά , από τους γνωστούς και ασύλληπτους άρπαγες σκυλευτές ανθρωπίνων ονείρων . Οι γνωστοί και ατιμώρητοι άθλιοι ολετήρες της πολιτικής και κοινωνικής ζωής των Ελλήνων καλά κρατούν . Και τρων και πίνουν και ευφραίνονται . Κοκτέιλ τους το « χρόνια πολλά » , ψητό τους το « καλή χρονιά » και σόδα τους για καλό ρέψιμο το « κι εμείς πονάμε » .

Και όμως , αυτός ακριβώς ο « πόνος » ο ψεύτικος και υποκριτικός θα χαρακτηρίσει το νέο 2012 κατά πόσο θα μείνει γκρίζο ή θα ροδίσει σαν τη νέα αυγή . Ο κάλπικος « πόνος » των πολιτικών ρινόκερων δεν έχει χρώμα , στάζει μονάχα μαύρο πύον απ’ τα σκοτεινά κατάβαθα της σήψης τους . Αντίθετα , ο φυσικός πόνος του Ανθρώπου αναβλύζει πίδακες πολύπτυχου και πολύχρωμου φωτός απ’ το άδολο αίμα της καρδιάς . Αν στο νέο 2012 επικρατήσει εκ νέου το γκρίζο της πολιτικής σήψης , τότε θα είμαστε – εφ’ όσον επιτρέψουμε αυτή την επικράτηση του σκότους – εκ νέου υπόλογοι προδοσίας της ίδιας της καρδιάς της μάνας Ελληνικής γης . Απεύχομαι κάθε τέτοιο μαύρο σενάριο . Γι αυτό ελπίζω και προσεύχομαι το ανατέλλον 2012 να είναι , όχι μόνον επίσημα αλλά κατ’ ουσίαν , νικηφόρο έτος του ποιητή τ’ Ουρανού και της Αγάπης Νικηφόρου Βρεττάκου με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννησή του . Ο Νικηφόρος Άνθρωπος έχει χρέος απέναντι στην πατρίδα του κι απέναντι στη ζωή του να δώσει χρώμα και πνοή στα λεηλατημένα του όνειρα . Με νεκρά τα νεανικά όνειρα νέα χρονιά δεν νοείται . Με δολοφονημένη μέσα μας την παιδική αθωότητα , νέον βρέφος - έτος δεν γεννιέται .

ΑΝΑΚΟΜΙΔΗ ΟΝΕΙΡΩΝ τιτλοφορείται η πρώτη μου ποιητική συλλογή , που δέσμια μέχρι στιγμής της οικονομικο-ηθικής κρίσης περιμένει να ανατείλει – ελπίζω σύντομα – στο φως της δημοσιότητας . Ανακαλώ από την κιβωτό της ψυχής τα όνειρα του Νουρί από το θεατρικό έργο του Ασίζ Νεσίν « Το θεριό

του Ταύρου ». Μαύρο – άσπρο

Χιλιάδες ρόλοι , μια η ζωή ,

μαύρη σκηνή σε άσπρο φόντο

- οι πωλητές σου δεν κάνουν σκόντο -

βάλε τη μάσκα βγες στη σκηνή

μάτια – καρφιά να σε τυφλώνουν

και πες πως είσαι ό,τι δηλώνουν…

Τί ’ ναι δεν ξέρω , θαύμα ή φρίκη

τα άσπρα πρόβατα να γίνουν λύκοι .

Πάει το κοπάδι σου καλέ Ποιμένα

θύμα και θύτης γίνανε ένα .

Μα εγώ φοβάμαι που η καλοσύνη

μαύρισε μέσα μου , θεριό και κείνη !

Χάσμα βαθύ ανοίγει εντός μου

θέριεψε , ελπίδα , και γίνε φως μου !...

Οι στίχοι μου αυτοί , γραμμένοι το 1994 , θεριεύουν τη μαυρισμένη καλοσύνη της ψυχής και τη σμίγουν με το θεριό της ελπίδας που θα χρωματίσει τη νιούτσικη χρονιά του 2012 . Ανήμερα στην πρώτη του έτους , μ’ ένα σονέτο προσπαθώ να ντύσω με χρώματα την τρέμουσα γκρίζα μας ψυχή και το προσφέρω σε όλους , στον Νικηφόρο Άνθρωπο των σύγχρονων καιρών και συνάμα στη Ντινούλα της καρδιάς μου , καθώς συμπληρώνουμε 25 χρόνια έγγαμου βίου , ως ένα μπουκέτο πολύχρωμης αναπτέρωσης της ψυχής , με υγειά από γιασεμί και με γαλήνη από αζαλέα . Ασπρόμαυρη χρονιά , τι χρώμα να σε ντύσω ; (σονέτο )

Ασπρόμαυρη χρονιά , τι χρώμα να σε ντύσω ;

Ποια σταυροβελονιά βγάζω να σε κεντήσω ;

Μώλωπες και σκουριά μ’ ανθόνερο να πλύνω

τη γκρίζα σου θωριά , πώς να την κάμω κρίνο ;

Ασπρόμαυρη ψυχή , πώς να σε ζωγραφίσω ;

Ποιου σύννεφου βροχή με γέλιο να στολίσω ;

Ποιας θάλασσας γλαυκό , ποιας μούσας μαντολίνο

ξορκίζει το κακό και καταργεί τον θρήνο ;

Χρόνε κυματιστέ , ποιο νήμα σου θα υφάνει

εύρωστο το κορμί και την ψυχή ακμαία ;

Υγειά το γιασεμί , γαλήνη η αζαλέα !

Χρωστήρα πλουμιστέ , συ της ζωής λιμάνι ,

ουράνια πινελιά , τα κόκκινά σου χείλη ,

του Έρωτα φιλιά και ανατολή και δείλι !

Οι νέες χρονιές φεύγουν και έρχονται , ανατέλλουν και δύουν , το ίδιο παλιές και γερασμένες . Μονάχα η διαρκής , επίπονη και νικηφόρος ΑΝΑΚΟΜΙΔΗ ΟΝΕΙΡΩΝ μας αναγεννά , μας αναζωογονεί και μας ανανεώνει . Χρέος μας είναι με τον χρωστήρα της καρδιάς να μείνουμε ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΝΕΟΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΑΕΝΑΟ ΧΡΌΝΟ !

Υ.Γ. Ανήμερα Χριστούγεννα έφυγε από το γαιοβάμον σκότος για τον ορίζοντα του ουρανού ο φίλος ποιητής Αργύρης Χιόνης . Απ’ την δακρυοθήκη της ποίησής του καταθέτουμε στην αιωνία μνήμη του ολίγους στίχους – δάκρυα : « όσο περνούν τα χρόνια λιγοστεύει η γη κάτω απ’ τα πόδια σου μεγαλώνει ο ορίζοντας μπροστά σου …»

 

 

 
© Copyright 2011 - 2018 Στύξ - Ανεξάρτητη Πολιτισμική και Πολιτική Εφημερίδα της Βόρειας Πελοποννήσου