Loading...

Κατηγορίες

Πέμπτη 12 Μάρ 2015
Καλή Άνοιξη, φίλοι
Κλίκ για μεγέθυνση

 

 

Του Β. Αντωνίου

 

ΔΕΙΛΙΑΖΕΙ Η άνοιξη να έρθει στη ζωή των ανθρώπων. Τα βάσανά τους μοιάζουν με τα κύματα της θάλασσας που πάνε κι έρχονται. Δεν σταματάνε. Έρημο νησί, κινδυνεύει να γίνει ο άνθρωπος στην εποχή μας, μέσα στην ανθρωποθάλασσα.

Ο άνθρωπος ήταν πάντοτε μόνος. Σε άλλες εποχές , ας τις πούμε εποχές του μύθου, ή των ιδεολογιών, η μοναξιά του ανθρώπου δεν φαινόταν, ήταν καλυμμένη. Η θρησκεία λ. χ., ή οι μεγάλες καθολικές εκδηλώσεις της τέχνης, ένωναν τους ανθρώπους μέσα στην ιδεολογική τους ατμόσφαιρα, άλλοτε παραπλανητική και άλλοτε αποκαλυπτική. Η κοινωνία όπως γράφει και ο Φρόιντ στο βιβλίο του «Μωϋσής και μονοθεϊσμός», θεμελιώνονταν σ’ ένα έγκλημα, που γινόταν κοινό, απ΄ όλους. Τη θυσία, το σφάγιο, το θυσιαζόμενο ζωντανό, είτε ζώο είτε άνθρωπος, έδενε με το αίμα του όλους, τους έκανε κοινωνούς και συνενόχους.

Σήμερα οι σφαγιασμοί και οι θυσίες εξακολουθούν. Όμως οι κοινωνοί και οι συνένοχοι κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν. Αρνούνται παθητικά , την ενοχή ενός αίματος «που πέφτει στα κεφάλια τους και στα κεφάλια των παιδιών τους». Βλέπουν το έγκλημα ή τη θυσία, στην Ελλάδα (ενήλικα να αυτοκτονεί με πιστόλι μπροστά στο κοινοβούλιο, μάννα 50χρονη με γιο 26χρονο ν΄ αυτοκτονούν πέφτοντας από τον πέμπτο όροφο πολυκατοικίας), στη Συρία, στην Αίγυπτο, στη Λιβύη, στο Ιράκ, στην Ουκρανία και αλλού, από την τηλεόραση! Και να σκεφθεί κανείς πως η τηλεόραση θεωρείται το κατ’ εξοχήν μέσο επικοινωνίας!

Σήμερα το φαινόμενο της μοναξιάς είναι μόνιμη κατάσταση. Οι άνθρωποι είναι μόνοι και πετούν όπως οι ναυαγοί τις μποτίλιες τους στο πέλαγος! Η θεοποίηση του χρήματος νοθεύει πλέον κάθε ανθρώπινη σχέση και η κάθε προσπάθεια για επικοινωνία ανέφικτη.

Κάτω από αυτό το πρίσμα συμπεριφοράς:

Μετράμε τους ανθρώπους με τις ιδιότητές τους και όχι με το ειδικό τους βάρος, κατασκευάζοντας ταυτότητες και φακέλους που περιέχουν αυτές τις ιδιότητες.

Περπατάμε στο δρόμο και νομίζουμε ότι ο δρόμος είναι μόνο δρόμος και όχι τόπος επικοινωνίας.

Βλέπουμε τη διαδήλωση στο δρόμο και φοβόμαστε τη «διασάλευση της τάξεως» και την καταστροφή των αγαθών μας.

 

Είμαστε κάτι...

 

Είμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες

κιθάρες. Ο άνεμος, όταν περνάει,

στίχους, ήχους παράφωνους ξυπνάει

στις χορδές που κρέμονται σαν καδένες.

 

Είμαστε κάτι απίστευτες αντένες.

Υψώνονται σα δάχτυλα στα χάη,

στην κορυφή τους τ’ άπειρο αντηχάει,

μα γρήγορα θα πέσουνε σπασμένες.

 

Είμαστε κάτι διάχυτες αισθήσεις,

χωρίς ελπίδα να συγκεντρωθούμε.

Στα νεύρα μας μπερδεύεται όλη η φύσις.

 

Στο σώμα, στην ενθύμηση πονούμε.

Μας διώχνουνε τα πράγματα, κι η ποίησις

είναι το καταφύγιο που φθονούμε.

Κώστας Καρυωτάκης, συλλογή Ελεγεία και σάτιρες (1927)

 

Μάρτης τώρα φίλοι μου, βαρέθηκα να γράφω πάλι για τα λογής-λογής τέρατα - πολιτικά κυρίως - που ορίζουν τη ζωή μας, που καταστρέφουν καθημερινά τον τόπο μας, τον ασκημαίνουν και τρώνε το χρόνο της ψυχής μας.

Έξω απ’ τα παράθυρά μου βλέπω να ‘ρχεται η Άνοιξη. Βλέπω τα κλαδιά στα γυμνά δέντρα να «πετούν μάτια» με μπουμπούκια ανθών, να χνουδίζουν σιγά-σιγά παρθένα πράσινα φυλλαράκια. Όλα αυτά με κάνουν να στοχάζομαι στίχους,

Διαβάζω και αντιγράφω ποιήματα της άνοιξης έτσι, για μια μικρή αποτοξίνωση δικιά μου και δικιά σας

 

«Όταν μιαν άνοιξη»

 

Όταν μιαν άνοιξη χαμογελάσει

θα ντυθείς μια καινούργια φορεσιά

και θα ‘ρθεις να σφίξεις τα χέρια μου

παλιέ μου φίλε

Κι ίσως κανείς δε σε προσμένει να γυρίσεις

μα εγώ νιώθω τους χτύπους της καρδιάς σου

κι ένα άνθος φυτρωμένο στην ώριμη,

πικραμένη σου μνήμη

 

Κάποιο τρένο, τη νύχτα, σφυρίζοντας,

ή ένα πλοίο, μακρινό κι απροσδόκητο

θα σε φέρει μαζί με τη νιότη μας

και τα όνειρά μας

 

Κι ίσως τίποτα, αλήθεια, δεν ξέχασες

μα ο γυρισμός πάντα αξίζει περισσότερο

από κάθε μου αγάπη κι αγάπη σου

παλιέ μου φίλε

Μανόλης Αναγνωστάκης

 

Έτσι, για ένα χαίρε στην Άνοιξη που επιστρέφει πάντα! Που επιμένει πάντα να μας συναντήσει, να μας σμίξει με τον μέγα ερωτικό της οργασμό! Τα τελευταία χρόνια συνήθως δεν μας συναντάει, γιατί εμείς σήμερα, οι. πολιτισμένοι… νεοέλληνες, είμαστε αλλού πια, στο πουθενά, στο τίποτα. Γι’ αυτό και έτσι άρρωστοι, έτσι νευρικοί μονολογούντες ή παραμιλούντες, τρέχουμε και τρέχουμε και έχουμε ξεχάσει ότι υπάρχει ο θάνατος και πως είναι μια και μοναδική κι’ ανεπανάληπτη η ζωή μας

 

Χάθηκε αυτός ο οδοιπόρος.

Είχε συνάξει λίγα φύλλα

ένα κλαδί γεμάτο φως

είχε πονέσει.

Και τώρα χάθηκε...

Αγγίζοντας αληθινά πουλιά στο έρεβος

αγγίζει νέους ουρανούς

η προσευχή του μάχη.

Έαρ μικρό έαρ βαθύ

έαρ συντετριμμένο.

Άσμα μικρό -Νίκος Καρούζος

 

Τελειώνει ο Χειμώνας.

Έρχεται η Άνοιξη!!!

 

«Στύξ»/3ος 2015

 

 
© Copyright 2011 - 2018 Στύξ - Ανεξάρτητη Πολιτισμική και Πολιτική Εφημερίδα της Βόρειας Πελοποννήσου