Loading...

Κατηγορίες

Παρασκευή 28 Σεπ 2018
Παρασκευή 28 Σεπτεμβρίου 2018
Κλίκ για μεγέθυνση
Παρασκευή 28 Σεπτεμβρίου 2018Παρασκευή 28 Σεπτεμβρίου 2018
 
Ανατολή Ήλιου: 07:17 – Δύση Ήλιου: 19:14
  • Βραδιά του Ερευνητή
  • Ευρωπαϊκές Ημέρες Πολιτιστικής Κληρονομιάς
  • Παγκόσμια Ημέρα κατά της Λύσσας
  • Γιορτάζουν:  Νεόφυτος, Χαρίτων, Χαριτώ

Σαν Σήμερα...

 1949

Χρύσανθος, Αρχιεπίσκοπος Αθηνών
1881 – 1949


Έλληνας ιερωμένος της Ορθόδοξης Χριστιανικής Εκκλησίας, που διετέλεσε Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος από το 1938 έως το 1941. Η δράση του υπήρξε πολλαπλή, όχι μόνον ως ιεράρχη, αλλά και ως διπλωμάτη και συγγραφέα. Είχε αναπτυγμένο στον ύψιστο βαθμό το αίσθημα της εθνικής και προσωπικής αξιοπρέπειας. «Προτιμώ ιπτάμενος ως αετός να πέσω ή έρπων να ζήσω», συνήθιζε να λέει. Η άρνησή του να ορκίσει την πρώτη κυβέρνηση δοσιλόγων υπό τον στρατηγό Τσολάκογλου συνετέλεσε στην αποκαθήλωσή του από τον αρχιεπισκοπικό θρόνο.

Ο Χαρίλαος Φιλιππίδης, όπως ήταν το κοσμικό του όνομα, γεννήθηκε το 1881 στην Κομοτηνή. Μετά από εγκύκλιες σπουδές στο ημιγυμνάσιο της Ξάνθης, σπούδασε στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης (1897-1903). Ακολούθως διορίστηκε καθηγητής στο Φροντιστήριο Τραπεζούντας, χειροτονήθηκε διάκονος το 1903 και εν συνεχεία υπηρέτησε ως αρχιδιάκονος στη Μητρόπολη Τραπεζούντας. Συνέχισε τις σπουδές του στη Λωζάνη και τη Λειψία (1907-1911) στο Κανονικό Δίκαιο και τη γλωσσολογία. Μετά την επιστροφή του στην Κωνσταντινούπολη διορίστηκε διευθυντής του περιοδικού «Εκκλησιαστική Αλήθεια» και αρχειοφύλακας του Οικουμενικού Πατριαρχείου από τον πατριάρχη Ιωακείμ Γ’.

Το 1913 εξελέγη Μητροπολίτης Τραπεζούντας, αλλά προτού μεταβεί στην έδρα του, επισκέφθηκε την Αθήνα και συναντήθηκε με τον Ελευθέριο Βενιζέλο, με τον οποίο διατηρούσε φιλία. Κατά την περίοδο του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου ορίστηκε διοικητής Τραπεζούντας, τόσο από τους Τούρκους, όσο και από τους Ρώσους, που κατείχαν για ένα διάστημα την πόλη του Πόντου. Μετά τον πόλεμο χρησιμοποιήθηκε σε εθνικές αποστολές για την προβολή των δικαίων του αλύτρωτου Ελληνισμού στη Γαλλία, στην Αγγλία και στην Ιταλία (1918-1920).

Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και χρημάτισε από το 1926 «αποκρισιάριος» (αντιπρόσωπος) του Οικουμενικού Πατριαρχείου και χρησιμοποιήθηκε σε διάφορες αποστολές για την αντιμετώπιση εκκλησιαστικών ζητημάτων.

Μετά το θάνατο του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Χρυσόστομου (Παπαδόπουλου) το 1938, ήταν υποψήφιος για τον αρχιεπισκοπικό θρόνο, αλλά υπελείφθη κατά μία ψήφο (30 έναντι 31), του συνυποψηφίου του μητροπολίτη Κορινθίας Δαμασκηνού (Παπανδρέου), ο οποίος εξελέγη Αρχιεπίσκοπος Αθηνών. Η εκλογή του προσβλήθηκε στο Συμβούλιο της Επικρατείας και ακυρώθηκε με την έντονη παρέμβαση του δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά.

Τότε ο Μεταξάς κατάργησε το νόμο της Επανάστασης του 1922, που θέσπιζε την εκλογή του Αρχιεπισκόπου από την Ιεραρχία και επανέφερε το προηγούμενο καθεστώς, που όριζε ότι η Ιερά Σύνοδος υποδεικνύει τρεις ιεράρχες (τριπρόσωπο) και ο βασιλιάς επιλέγει τον ένα εξ’ αυτών. Έτσι, στις 13 Δεκεμβρίου 1938, ο Χρύσανθος διορίστηκε με βασιλικό διάταγμα Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος

Κατά τη σύντομη παραμονή του στον αρχιεπισκοπικό θρόνο επέδειξε εντυπωσιακή δραστηριότητα για τους εθνικούς αγώνες και για τα εκκλησιαστικά πράγματα. Η εκλογή του ως μέλους της Ακαδημίας Αθηνών (28 Νοεμβρίου 1938), αποτέλεσε αναγνώριση των παλαιοτέρων εθνικών του αγώνων και ενίσχυσε την πνευματική του ακτινοβολία.

Με την κήρυξη του Ελληνοϊταλικού Πολέμου στις 28 Οκτωβρίου 1941 οργάνωσε την εθελοντική οργάνωση «Πρόνοια Στρατευσίμων» και βοήθησε παντοιοτρόπως της οικογένειες των μαχομένων στρατιωτών.

Σθεναρή υπήρξε η στάση του εναντίον των γερμανών κατακτητών. Απέφυγε να παραστεί στην παράδοση της Αθήνας στα στρατεύματα κατοχής (27 Απριλίου 1941) και αρνήθηκε να ορκίσει την πρώτη κυβέρνηση δοσιλόγων του στρατηγού Τσολάκογλου (30 Απριλίου 1941), χαρακτηρίζοντάς την ενέργειά του «πράξη αντεθνική, στην οποία η Εκκλησία δεν είναι δυνατόν να δώσει τον όρκο και την ευλογία της».

Η άρνησή του αυτή και η εν γένει απαξιωτική συμπεριφορά τους προς τους κατακτητές, επιτάχυνε την απομάκρυνσή του από τον αρχιεπισκοπικό θρόνο. Συγκλήθηκε Μείζων Σύνοδος, η οποία αποκατέστησε στο θρόνο τον Δαμασκηνό (2 Ιουλίου 1941) και αποδοκίμασε τον διορισμό του Χρύσανθου ως αντικανονικό. Έκτοτε, ο Χρύσανθος ιδιώτευσε ασχολούμενος με τα εθνικά και θρησκευτικά θέματα και το συγγραφικό του έργο, που ήταν πλούσιο και πολυποίκιλο («Το ζήτημα του Ευξείνου Πόντου», «Η Εκκλησία της Τραπεζούντος» κ.ά.). Μετά την απελευθέρωση δεν επιδίωξε την επάνοδό του στον αρχιεπισκοπικό θρόνο.

Ο Χρύσανθος, πρώην Αρχιεπίσκοπος Αθηνών, πέθανε στην Αθήνα στις 28 Σεπτεμβρίου 1949, σε ηλικία 68 ετών και κηδεύθηκε με τιμές εν ενεργεία πρωθυπουργού.

Γεγονότα

 


μ.Χ.
1864
Ιδρύεται στο Λονδίνο η Διεθνής Ένωση Εργατών, που αποτέλεσε την Πρώτη Διεθνή.
1893
Ο πορτογάλος έμπορος κρασιών Αντόνιο Ντ’ Αλμέιδα ιδρύει την ποδοσφαιρική ομάδα της Πόρτο.
1922
Υπογράφεται στα Μουδανιά της Μικράς Ασίας ανακωχή ανάμεσα στους Συμμάχους και την κεμαλική Τουρκία, σύμφωνα με το Παλαιό Ημερολόγιο. Η ανακωχή, αν και αφορά άμεσα στα ελληνικά συμφέροντα στην ανατολική Θράκη, υπογράφεται χωρίς την παρουσία Έλληνα αντιπροσώπου. Λίγες μέρες αργότερα θα αρχίσει η εκκένωση της ανατολικής Θράκης από τα ελληνικά στρατεύματα.
1964
Η πρώτη απόπειρα εορτασμού της επετείου της ίδρυσης του ΕΑΜ σε ανοικτό χώρο μετά το 1949 παρεμποδίζεται από τον πρωθυπουργό Γεώργιο Παπανδρέου, ο οποίος τη χαρακτηρίζει «πρόκληση προς το έθνος».
2000

Η δεύτερη Ιντιφάντα

Μετά τη δολοφονία του «εργατικού» πρωθυπουργού Γιτζάκ Ράμπιν το 1995 από εβραίο εξτρεμιστή, το παλαιστινιακό άρχισε να οπισθοδρομεί, ιδίως με την άνοδο στην εξουσία του σκληροπυρηνικού συντηρητικού «σεφαραδίτη» Αριέλ Σαρόν και των μικρών θρησκευτικών κομμάτων, που τον υποστήριζαν. Οι συνεχιζόμενοι εβραϊκοί εποικισμοί μέσα στα αυτόνομα παλαιστινιακά εδάφη έφεραν τη δεύτερη ιντιφάντα («ταρακούνημα» στα αραβικά) το φθινόπωρο του 2000.

Στις 28 Σεπτεμβρίου 2000, ο Αριέλ Σαρόν, βουλευτής τότε στην αντιπολίτευση, επισκέφθηκε τον περίβολο του μουσουλμανικού τεμένους Αλ Ακσά στην Ιερουσαλήμ, που θεωρείται ο τρίτος πιο ιερός χώρος για το Ισλάμ. Η ενέργειά του αυτή θεωρήθηκε βέβηλη και προκλητική από το μουσουλμανικό στοιχείο κι έδωσε την αφορμή για την έναρξη βίαιων επεισοδίων. Εικάζεται ότι ο Σαρόν με την πράξη του αυτή επιδίωκε να σταματήσει τις ειρηνευτικές προθέσεις της «εργατικής» κυβέρνησης του πρωθυπουργού Εχούντ Μπαράκ. Τον επόμενο χρόνο, ο Σαρόν θα εκλεγεί πρωθυπουργός του Ισραήλ.

Η βία που ξέσπασε κράτησε περί τα πέντε χρόνια. Οι Παλαιστίνιοι χρησιμοποίησαν ως όπλο αρχικά τον πετροπόλεμο και στη συνέχεια τις επιθέσεις αυτοκτονίας, ενώ οι Ισραηλινοί ξεδίπλωσαν όλη την γκάμα της στρατιωτικής τους μηχανής. Για να αποφύγουν τις επιθέσεις αυτοκτονίας, πραγματοποίησαν εκτεταμένες στρατιωτικές επιχειρήσεις μέσα στα παλαιστινιακά εδάφη και άρχισαν να χτίζουν ένα τείχος κατά μήκος της Δυτικής Όχθης.

Το τέλος της δεύτερης ιντιφάντα τοποθετείται είτε στο θάνατο του ιστορικού ηγέτη των Παλαιστινίων Γιασέρ Αραφάτ (11 Νοεμβρίου 2004), είτε στη συνάντηση του Σαρμ Ελ Σέιχ (8 Φεβρουαρίου 2005), μεταξύ του Πρόεδρου της Παλαιστινιακής Αρχής, Μαχμούτ Αμπάς και του πρωθυπουργού του Ισραήλ, Αριέλ Σαρόν, όπου συμφωνήθηκε, με αμερικανική μεσολάβηση, η κατάπαυση των εχθροπραξιών. Τα θύματα και από τις δύο πλευρές άγγιξαν τις 4.500 μαχητές και αμάχους (1.000 Ισραηλινοί και 3.500 Παλαιστίνιοι). Το κόστος της δεύτερης ιντιφάντα για τους Ισραηλινούς ανήλθε γύρω στα 40 δισεκατομμύρια δολάρια (το ⅓ του ΑΕΠ της χώρας) και για τους Παλαιστινίους γύρω στο 1 δισεκατομμύριο δολάρια (το ¼ του ΑΕΠ της χώρας).

Το 2005 σηματοδότησε την άνοδο του Μαχμούτ Αμπάς στην Προεδρία της Παλαιστινιακής Αρχής, την κοινοβουλευτική επικράτηση της «Χαμάς» και την αποχώρηση των Ισραηλινών στη Λωρίδα της Γάζας. Το επόμενο μεγάλο επεισόδιο της ισραηλινο-παλαιστινιακής διαμάχης θα είναι ο πόλεμος της Γάζας, που ξεκίνησε στα τέλη του 2008.

2000
Ο Κώστας Κεντέρης γράφει ιστορία, καθώς κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στον τελικό των 200 μέτρων στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ, με χρόνο 20.09. Η Ελλάδα είχε να κερδίζει χρυσό μετάλλιο σε ανδρικό αγώνισμα στο στίβο από το 1912, όταν ο Κωστής Τσικλητήρας είχε πρωτεύσει στο μήκος άνευ φοράς.
2013
Συλλαμβάνονται τα ηγετικά στελέχη της «Χρυσής Αυγής» (Μιχαλολιάκος, Κασιδιάρης, Λαγός κ.ά.). Κατηγορούνται για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης και οπλοκατοχή.

Γεννήσεις

 


π.Χ.
551
Κομφούκιος, εξελληνισμένη ονομασία του Κουνγκ Φου Τζου, κινέζος φιλόσοφος. (Θαν. 479 π.Χ.)

μ.Χ.
1841

Ζορζ Κλεμανσό
1841 – 1929

Διακεκριμένος γάλλος δημοσιογράφος, εκδότης και πολιτικός. Ηγετική προσωπικότητα της Τρίτης Γαλλικής Δημοκρατίας (1870-1940), διετέλεσε πρωθυπουργός της Γαλλίας δύο φορές (1906-1909 και 1917-1920) και θεωρείται ένας από τους αρχιτέκτονες της νίκης των Συμμάχων κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ο Ζορζ Μπενζαμέν Κλεμανσό (Georges Benjamin Clemenceau) γεννήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 1841 στην πόλη Βανδέα (Βαντέ) της Δυτικής Γαλλίας και καταγόταν από παλιά αστική οικογένεια. Ο παππούς του είχε τιμηθεί με τίτλο ευγενείας από τον Λουδοβίκο ΙΓ', ενώ ο πατέρας του Μπενζαμέν Κλεμανσό ήταν γιατρός και υπέρμαχος των αρχών της Γαλλικής Επανάστασης και της Δημοκρατίας. Όταν του μιλούσαν για κάποιον από τους δύο χωρίς να προσδιορίζουν το μικρό του όνομα, απαντούσε: «Ποιόν εννοείτε, τον μαρκήσιο ή τον ξεβράκωτο;». Ο πατέρας του αποτέλεσε το μοναδικό πρότυπο για τον νεαρό Ζορζ. «Ο πατέρας μου διαμόρφωσε τον χαρακτήρα μου, του οφείλω τα πάντα» είχε αποκαλύψει σε μία σπάνια εξομολόγησή του.

Φοίτησε στην Ιατρική Σχολή της Νάντης και στη συνέ­χεια στην αντίστοιχη του Παρισιού. Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του, έφυγε το 1865 για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Έφθασε εκεί την περίοδο του Εμφυλίου Πολέμου και εξάσκησε την ιατρική στη Νέα Υόρκη, ενώ συνεργαζόταν ως ανταποκριτής με γαλλικές εφημερίδες. Από την πρώτη στιγμή που πάτησε το πόδι του στο Νέο Κόσμο εντυπωσιάστηκε από τις αρετές των Αμερικανών και ιδιαίτερα από την ελευθερία της έκφρασης. Το καλοκαίρι του 1869 παντρεύτηκε την αμερικανίδα Μέρι Πλάμερ, με την οποία απέκτησε τρία παιδιά. Το ζευγάρι χώρισε το 1891.

Το 1870 επέστρεψε στη Γαλλία και εγκατα­στάθηκε στη Μονμάρτρη, ασκώντας την ιατρική. Τον ίδιο χρόνο εξελέγη δήμαρχος του 18ου Διαμερίσματος της γαλλικής πρωτεύουσας, όπου λί­γο αργότερα θα ξεσπούσε η εξέγερση της Κομμούνας του Παρι­σιού. Ανέλαβε ρόλο μεσολαβητή, οι προσπάθειές του όμως απέτυχαν. Απογοητευμένος παραιτήθηκε, αλλά επανεξελέγη δημοτικός σύμβουλος. Το 1876 εξελέγη βουλευτής και εξελίχθηκε σε ηγετική προ­σωπικότητα του Ριζοσπαστικού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος και της Αριστεράς. Το μεγαλύτερο διάστημα της σταδιοδρομίας του η θέση του ήταν στην αντιπολίτευση, την οποία υπηρέτησε με μαχητικότητα και σαρκαστική ρητορική δεινότητα, όχι μόνο από τα έδρανα του κοινοβουλίου, αλλά και από τις σελίδες των εφημερίδων του.

Το 1886 προκάλεσε την παραίτηση του πρωθυπουργού Ζιλ Φερί, στον οποίο επιτέθηκε για την αποικιοκρατική πολιτική του («έπαιζε το παιχνίδι του Βίσμαρκ, σπαταλούσε τις δυνάμεις της Γαλλίας και υποδούλωνε τους έγχρωμους λαούς»). Την επόμενη χρονιά υποστήριξε τον Ζορζ Μπουλανζέ, αλλά στράφηκε εναντίον του, προκαλώντας την πτώ­ση του, όταν συνειδητοποίησε ότι αποτελούσε έναν επικίνδυνο δη­μαγωγό εθνικιστή.

Ύστερα από την αποτυχία του να επανεκλε­γεί βουλευτής το 1893, εξαιτίας των συκοφαντικών κατηγοριών για ανάμιξή του στο σκάνδαλο της γαλλικής εταιρείας της Διώρυγας του Παναμά, αφιερώθηκε για ένα διάστημα αποκλειστικά στη δημο­σιογραφία. Από την εφημερίδα του «La Justice» («Η Δικαιοσύνη») και στη συνέ­χεια από τη «L’ Aurore» («Η Αυγή»), υπερασπί­στηκε με τη γνωστή του μαχητικότητα την αθωότητα του Ντρέιφους. Στη δική του εφημερίδα δημοσιεύτηκε η περίφημη ανοιχτή επιστολή του Εμίλ Ζολά για την υπόθεση Ντρέιφους, με τίτλο «Κατηγορώ».

Η αποκατάσταση του Ντρέιφους υπήρξε και δική του. Οι επόμενες εκλογές τον έφεραν πανηγυρικά στη Γερουσία, της οποίας υπήρξε μέλος ως την αποχώρησή του από την πολιτική το 1920. Ανέλαβε το πρώτο κυβερνητικό του αξίωμα στα 64 χρόνια του, ως υπουργός των Εσωτερικών, αποφασισμένος να επιτύχει τον χωρισμό της Εκκλησίας από το κράτος. Μερικούς μήνες αργότερα έγινε πρωθυπουργός. Η σκληρή στάση του στις απεργίες που ξέσπασαν εκείνη την περίοδο στη Γαλλία απετέλεσε αφορ­μή πύρινων αντιπαραθέσεων με τον σοσιαλιστή ηγέτη Ζαν Ζορές. Στα θετικά της πρώτης πρωθυπουργίας του προσμετρώνται η υποχρεωτική εβδομαδιαία αργία, η θέσπιση του φόρου εισοδήματος και των εργατικών συντάξεων. Παραιτήθηκε το 1909, έπειτα από μία διαμάχη με τη Γερμανία για ένα επει­σόδιο στην αποικία του Μαρόκου.

Έφυγε για ένα διάστημα για μία περιοδεία στο εξωτερικό, εκφωνώντας ομιλίες με θέμα τη δη­μοκρατία στην Αργεντινή, στην Ουρουγουάη και τη Βραζιλία. Επιστρέφοντας στη Γερουσία το 1911 ήταν πεπεισμένος για τις πολεμικές προθέσεις της Γερμανίας. Ξεκίνησε αγώνα για να κάνει γνωστές τις απόψεις του και το 1913 ίδρυσε μία ακόμη εφη­μερίδα, τη «L’ Homme Libre» («Ο Ελεύθερος Άνθρωπος»), η οποία μετά την έναρξη του Μεγάλου Πολέμου και την επιβολή της λογοκρισίας μετονομάστηκε σε «L’ Homme Enchaine» («Ο Αλυσοδεμένος Ανθρωπος»).

Έξω από τις Βερσαλλίες, λίγο μετά την υπογραφή της συνθήκης ειρήνης.

Το 1917, σε μία κρίσιμη καμπή του πολέμου, ανέλα­βε εκ νέου πρωθυπουργός και κατόρθωσε να σώσει τη Γαλλία και τους Συμμάχους. Η εμμονή του για μία ενιαία στρατιωτική διοίκηση των συμμαχικών δυνάμεων απέδωσε καρπούς και του αποδόθηκε ο χαρακτηρισμός «Πατέρας της Νίκης». Αναδείχθηκε σε αρχιτέκτονα της Συνθήκης των Βερσαλιών και υπέρμαχος της σκληρής στάσης απέναντι στην ηττημένη Γερμανία. Την 11η Νοεμβρίου 1918 η Γαλλία ψήφισε νόμο, με τον οποίο ανα­γνώριζε ότι ο πολίτης Κλεμανσό πρόσφερε την ύψιστη υπηρεσία στην πατρίδα. Οι Γάλλοι, ωστόσο, δεν τον ανέδειξαν στο αξίωμα του προέδρου της Δημοκρατίας το 1920, προκαλώντας την οριστική αποχώρησή του από την πολιτική.

Ο Ζορζ Κλεμανσό πέθανε στο Παρίσι στις 24 Νοεμβρίου 1929, σε ηλικία 88 ετών και ετάφη, σύμφωνα με την τελευταία επιθυμία του, κοντά στον πατέρα του, στο νεκροταφείο της γενέτειράς του, χωρίς θρη­σκευτική τελετή, επιτύμβιες επιγραφές και τιμές. «Στην κηδεία μου» είχε πει κάποτε «θέλω μόνο τα άκρως απαραίτητα, δηλα­δή εμένα».

Η καλύτερη ίσως περιγραφή για τον Κλεμανσό προέρχεται από τον ίδιο. «Υπάρχει μέσα μου ένα μείγμα αναρχικού και συντηρητικού, οι αναλογίες του οποί­ου δεν έχουν προσδιοριστεί ακόμη» είχε πει κάποτε ο «Τίγρης», όπως τον αποκαλούσαν. Ριζοσπάστης και πατριώτης, βουλευτής της Αριστεράς, που ως υπουργός Εσωτερικών κατέστειλε με αίμα εργατικές απεργίες (αποκλήθηκε ο «πρώτος μπάτσος της Γαλλίας»), επιβάλλοντας παράλληλα την υποχρεωτική εβδομαδιαία αργία και το οκτάωρο, υπήρξε άνθρωπος των άκρων και των αντιθέσεων. Οι εκρήξεις θυμού του ήταν τρομερές, η επι­μονή του παροιμιώδης. Δεν υποχωρούσε ποτέ, δεν εγκατέλειπε το στόχο του, δεν έκρυβε τις αντιπάθειές του. Ήταν επικίνδυνος και ανελέητος αντίπαλος σε κάθε είδους μονομαχία: όλοι έτρεμαν το ξίφος, το πιστόλι και τη γλώσσα του. Η τελευταία, εύ­γλωττη, ωμή και καυστική, του χάρισε το παρατσούκλι «Ο κατεδαφιστής των κυβερ­νήσεων» και πολλούς εχθρούς.

1893
Γιάννης Σκαρίμπας, έλληνας λογοτέχνης και ιστορικός. (Θαν. 21/1/1984)

1934
Μπριζίτ Μπαρντό, γαλλίδα ηθοποιός.

Θάνατοι

 


μ.Χ.
1966
Αντρέ Μπρετόν, γάλλος σουρεαλιστής ποιητής, που έγραψε και το «Μανιφέστο του Σουρεαλισμού». (Γεν. 19/2/1896)
1990
Νίκος Καρούζος, έλληνας ποιητής. (Γεν. 17/7/1926)

1991
Μάιλς Ντέιβις, αμερικανός συνθέτης και τρομπετίστας της τζαζ. (Γεν. 26/5/1926)

πηγη: www.sansimera.gr

 
© Copyright 2011 - 2019 Στύξ - Ανεξάρτητη Πολιτισμική και Πολιτική Εφημερίδα της Βόρειας Πελοποννήσου