Loading...

Κατηγορίες

Κυριακή 14 Οκτ 2018
Κυριακή 14 Οκτωβρίου 2018
Κλίκ για μεγέθυνση
Κυριακή 14 Οκτωβρίου 2018Κυριακή 14 Οκτωβρίου 2018Κυριακή 14 Οκτωβρίου 2018Κυριακή 14 Οκτωβρίου 2018
 
Ανατολή Ήλιου: 07:31 – Δύση Ήλιου: 18:50
  • Ευρωπαϊκή Ημέρα Κινηματογράφων Τέχνης
  • Παγκόσμια Ημέρα Προτύπων (Τυποποίησης)
  • Γιορτάζουν:  Γερβάσιος

Σαν Σήμερα...

 

Ευρωπαϊκή Ημέρα Κινηματογράφων Τέχνης

 

Η Ευρωπαϊκή Ημέρα Κινηματογράφων Τέχνης καθιερώθηκε το 2016 από τη Διεθνή Συνομοσπονδία Κινηματογράφων Tέχνης (CICAE) σε συνεργασία με την Europa Cinemas, το δίκτυο που προβάλλει τις ευρωπαϊκές ταινίες με την υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Στόχος του εορτασμού είναι να συστήσει την ποικιλομορφία της ευρωπαϊκής καλλιτεχνικής ταινίας και να υποστηρίξει το έργο κινηματογραφικών χώρων και δικτύων κινηματογράφου, που τις προβάλλουν.

ΣΧΕΤΙΚΟΙ ΙΣΤΟΤΟΠΟΙ

Γεγονότα

μ.Χ.
 
Ο σκωτσέζος πολέμαρχος Ρόμπερτ δε Μπρους νικά το βασιλιά των Άγγλων, Εδουάρδο Β’, στη μάχη του Μπάιλαντ και ανακηρύσσει την ανεξαρτησία της Σκωτίας.

Η ιστορία της Σκωτίας

Η Σκωτία, ως διακριτή οντότητα από την Αγγλία, σχηματίστηκε γύρω στα μέσα του 9ου αιώνα, όταν οι Πίκτοι, που είχαν αντισταθεί γενναία στους Ρωμαίους τον πρώτο αιώνα μ.Χ., οι Σκώτοι (Κέλτες προερχόμενοι από την Ιρλανδία) και άλλες φυλές, ένωσαν τις δυνάμεις τους και δημιούργησαν το Βασίλειο της Σκωτίας, με πρώτο βασιλιά τον Κένεθ Α’ Μακάλπιν. Στις αρχές του 11ου αιώνα, το νέο βασίλειο επέκτεινε την κυριαρχία του προς το νότο, προκαλώντας τους Άγγλους και δημιουργώντας συνεχώς τριβές μαζί τους για τη συνοριακή γραμμή των δύο χωρών. Όταν πέθανε ο βασιλιάς Αλέξανδρος Γ’ το 1286, το Βασίλειο της Σκωτίας είχε πάρει την οριστική του μορφή, σχεδόν όπως τη γνωρίζουμε σήμερα.

 

Η μάχη του Μπάνοκμπερν

Η Αγγλία, όμως, δεν είχε εγκαταλείψει τον διακηρυγμένο στόχο της – ήδη από τον 7ο αιώνα – να υποτάξει τον βόρειο γείτονά της. Το 1296 ο βασιλιάς της Αγγλίας Εδουάρδος Α’ κατέλαβε τη Σκωτία, αφού πρώτα είχε ανεβάσει στο θρόνο ένα βασιλιά-μαριονέτα, τον Ιωάννη ντε Μπέιλιολ. Αμέσως ξέσπασε απελευθερωτικός πόλεμος, με επικεφαλής αρχικά τον Γουίλιαμ Γουάλας (πασίγνωστος στους κινηματογραφόφιλους από την ταινία του Μελ Γκίμπσον «Braveheart») και στη συνέχεια τον Ρόμπερτ δε Μπρους. Ο αγώνας των Σκώτων κατέληξε σε θρίαμβο, με την αποφασιστικής σημασίας μάχη του Μπάνοκμπερν (24 Ιουνίου 1314) και την υπογραφή της συνθήκης του Νορθάμπτον (17 Μαρτίου 1328), με την οποία αναγνωρίστηκε η ανεξαρτησία της χώρας τους. Νωρίτερα, στις 6 Απριλίου 1320 με τη διακήρυξη του Άρμπροθ είχαν κάνει γνωστή στον Πάπα Ιωάννη τον 22ο την πρόθεση απόσχισής τους από την Αγγλία (Tartan Day).

Οι Άγγλοι προσπάθησαν και πάλι να καθυποτάξουν τη Σκωτία τα αμέσως επόμενα χρόνια, αλλά η εμπλοκή τους στον Εκατονταετή Πόλεμο (1337-1453) έσωσε τη Σκωτία, που συμμάχησε με την «αιώνια αντίπαλό» τους Γαλλία. Μετά το θάνατο της βασίλισσας της Αγγλίας Ελισάβετ (1603), η οποία δεν άφησε απογόνους, ο αγγλικός θρόνος περιήλθε στον Ιάκωβο ΣΤ’ της Σκωτίας (γιο της Μαρίας Στιούαρτ), ο οποίος αναγορεύτηκε σε βασιλιά της Αγγλίας με το όνομα Ιάκωβος Α’. Η προσωπική ένωση των δύο στεμμάτων δεν σήμανε ακόμη και τη συνένωση των δύο βασιλείων. Το πρώτο βήμα έγινε κατά τη διάρκεια των εμφυλίων πολέμων του 17ου αιώνα, όταν ο Όλιβερ Κρόμγουελ έπεισε τους Σκωτσέζους να συμμαχήσουν μαζί του εναντίον του αυταρχικού βασιλιά Κάρολου Β’.

Η βασίλισσα Άννα αποδέχεται τη Συνθήκη της Ένωσης (1707)

Με τη Συνθήκη της Ένωσης (1 Μαΐου 1707) επιτεύχθηκε η οριστική ένωση των δύο βασιλείων Σκωτίας και Αγγλίας. Η οριακή πλειοψηφία, με την οποία εγκρίθηκε από το Σκωτικό Κοινοβούλιο, έκανε πολλούς να διατυπώσουν την άποψη ότι κάποια κρίσιμη μάζα εκλεκτόρων δωροδοκήθηκε.

Ο βάρδος της Σκωτίας Ρόμπερτ Μπερνς το υιοθέτησε σ’ ένα ποίημά του:

Αντίο στη σκωτσέζικη φήμη μας
Αντίο στην παλιά δόξα μας
Αντίο στο σκωτσέζικο όνομά μας...
Αγοραστήκαμε και πουληθήκαμε για τον αγγλικό χρυσό…

Κάποιες σποραδικές εξεγέρσεις στα μέσα του 18ου αιώνα από τους «ανθενωτικούς» της Σκωτίας δεν καρποφόρησαν. Η διαρκώς αυξανόμενη ανθηρότητα της βρετανικής οικονομίας, εξαιτίας της Βιομηχανικής Επανάστασης, διευκόλυνε την ενσωμάτωση της Σκωτίας στην Αγγλία.

Έπρεπε να περάσουν πολλά χρόνια για να εμφανισθεί στο προσκήνιο το εθνικιστικό κίνημα στη Σκωτία. Η αρχή έγινε το 1934, με την ίδρυση του Σκωτικού Εθνικού Κόμματος (SNP), ενός πολιτικού σχηματισμού με εθνικιστική και σοσιαλδημοκρατική ατζέντα και διακηρυγμένο στόχο την ανεξαρτησία της Σκωτίας. Έντεκα χρόνια αργότερα, το 1945, κέρδισε την πρώτη έδρα του στη Βρετανική Βουλή. Η ανακάλυψη πετρελαϊκών κοιτασμάτων στη Βόρεια Θάλασσα τη δεκαετία του ‘70 αναζωπύρωσε τη συζήτηση για την ανεξαρτησία της Σκωτίας.

Το 1979 διεξάγεται δημοψήφισμα για τη μεταβίβαση εξουσιών από την κεντρική κυβέρνηση του Λονδίνου προς τη Σκωτία, που συνιστά μία πρώτης μορφής αυτοδιοίκησης, αλλά ακυρώνεται για τυπικούς λόγους. Το 1997 σε νέο δημοψήφισμα εγκρίνεται η ίδρυση ξεχωριστού Σκωτικού Κοινοβουλίου, με εκτεταμένες φορολογικές αρμοδιότητες, μεταξύ άλλων. Το 1999, στις πρώτες τοπικές εκλογές, το Εργατικό Κόμμα κέρδισε 56 έδρες, έναντι 35 του SNP στο 129μελές Κοινοβούλιο της Σκωτίας.

Από τότε, η άνοδος των Σκωτσέζων Εθνικιστών είναι ραγδαία. Το 2007 σχηματίζουν κυβέρνηση μειοψηφίας και το 2011 κερδίζουν την απόλυτη πλειοψηφία στο τοπικό κοινοβούλιο. Τον Οκτώβριο του 2012 οι πρωθυπουργοί της Μεγάλης Βρετανίας, Ντέιβιντ Κάμερον και της Σκωτίας, Άλεξ Σάλμοντ υπογράφουν τη «Συμφωνία του Εδιμβούργου», με την οποία ανοίγει ο δρόμος για το δημοψήφισμα της 18ης Σεπτεμβρίου 2014 για την ανεξαρτησία ή μη της Σκωτίας από το Ηνωμένο Βασίλειο. Οι σκωτσέζοι ψηφοφόροι είπαν προς ώρας «όχι» στην ανεξαρτησία της πατρίδας τους, με ποσοστό 55,3% έναντι 44,7%.

Η Σκωτία σε αριθμούς

  Σκωτία Μ. Βρετανία
Έκταση 78.387 τ.χ. 243.610 τ.χ.
Πληθυσμός (2011) 5.313.600 63.181.775
Πρωτεύουσα Εδιμβούργο (487.500) Λονδίνο (8.416.535)
Α.Ε.Π. 181,5 δισεκ. ευρώ 2,18 τρισεκ. ευρώ
Κατά κεφαλήν εισόδημα 34.271 € 33.848 €
 
 
 
 
Το απομεσήμερο ο αθηναϊκός λαός συγκεντρώνεται στην Πλατεία Όθωνος για να πανηγυρίσει την έξωση του Όθωνα. Μετά τη δοξολογία, ο πρόεδρος της Προσωρινής Κυβερνήσεως, Δημήτριος Βούλγαρης, απευθύνεται προς το συγκεντρωμένο πλήθος. Ανάμεσα στα άλλα ακούγονται και τα εξής: «Ας ορκισθώμεν επί της Πλατείας ταύτης, της λαβούσης ήδη το ωραίον της Ομονοίας όνομα, και ας είπη έκαστος εξ ημών: Ορκίζομαι πίστιν εις την πατρίδα και υπακοήν εις τας εθνικάς αποφάσεις».
 

Η ιστορία της Πλατείας Ομονοίας

Η Πλατεία Ομονοίας το 1903

Η Πλατεία Ομονοίας το 1903

Η πιο παλιά πλατεία της Αθήνας, από την οποία ξεκινούν ακτινωτά οι βασικές οδικές αρτηρίες της πόλης, Σταδίου, Αθηνάς, Πανεπιστημίου, 3ης Σεπτεμβρίου, Πειραιώς και Αγίου Κωνσταντίνου, καθώς και οι οδοί Κοτοπούλη και Δώρου, που έχουν πεζοδρομηθεί.

 

Σύμφωνα με το αρχικό πολεοδομικό σχέδιο της Αθήνας των Κλεάθη και Ζάουμπερτ (1834), ο χώρος προοριζόταν για την ανέγερση των Ανακτόρων. Στη συνέχεια αποφασίστηκε η ανέγερση του Ναού του Σωτήρος, προκειμένου το έθνος να εκφράσει την ευγνωμοσύνη του προς το Θείο για την απελευθέρωση. Ο έρανος, όμως, δεν απέδωσε τα αναμενόμενα και το ποσό που συγκεντρώθηκε διατέθηκε για την ανέγερση του ναού της Μητροπόλεως.

Ο χώρος διαμορφώθηκε σε πλατεία το 1846 και αρχικά πήρε το όνομα Πλατεία Ανακτόρων και στη συνέχεια Πλατεία Όθωνος, προς τιμή του βασιλιά. Αποτελούσε το βορειότερο άκρο της πόλης και το τέρμα του εξοχικού περιπάτου των Αθηναίων της εποχής. Το 1862 μετονομάσθηκε σε Πλατεία Ομονοίας, όταν στο χώρο αυτό συγκεντρώθηκαν και έδωsαν όρκο «ομονοίας» οι αρχηγοί των αντιπάλων πολιτικών μερίδων, οι οποίες είχαν προκαλέσει λόγω του δυναστικού αιματηρές ταραχές στη χώρα.

Ήταν απομεσήμερο της 14ης Οκτωβρίου, όταν πλήθος Αθηναίων συγκεντρώθηκε στην Πλατεία για να πανηγυρίσει την έξωση του Όθωνα. Μετά τη δοξολογία, ο πρόεδρος της Προσωρινής Κυβερνήσεως Δημήτριος Βούλγαρης (γνωστός και ως Τζουμπές) απευθύνθηκε προς τους συγκεντρωμένους. Ανάμεσα στα άλλα ακούστηκαν και τα εξής: «Ας ορκισθώμεν επί της Πλατείας ταύτης, της λαβούσης ήδη το ωραίον της «Ομονοίας» όνομα, και ας είπη έκαστος εξ ημών: Ορκίζομαι πίστιν εις την πατρίδα και υπακοήν εις τας εθνικάς αποφάσεις.»

Κατά την περίοδο της βασιλείας του Γεωργίου Α' η πλατεία ευπρεπίστηκε και δενδροφυτεύτηκε. Στήθηκε και μια μαρμάρινη εξέδρα, όπου κάθε Κυριακή παιάνιζε μια στρατιωτική μπάντα προς τέρψη των θαμώνων. Η πλατεία με την πάροδο του χρόνο αποτέλεσε το κέντρο της κοσμικής κίνησης στην Αθήνα μέχρι το 1930, οπότε ανασκάφηκε το υπέδαφος της για να γίνει ο υπόγειος σταθμός του ηλεκτρικού σιδηροδρόμου Πειραιώς - Αθηνών.

Έκτοτε άρχισε να αποκτά περισσότερο εμπορικό χαρακτήρα και να αποτελεί το πιο αναγνωρίσιμο σημείο της Αθήνας για τους κατοίκους της επαρχίας, που έρχονταν στην πρωτεύουσα. Στις 15 Οκτωβρίου 1954 άρχισε η διαρρύθμιση του υπόγειου χώρου, με την κατασκευή μιας υπόγειας πλατείας με τράπεζες, καταστήματα και ταχυδρομείο, αλλά και με τις πρώτες κυλιόμενες σκάλες. Τα έργα ολοκληρώθηκαν το 1960 με τη διαμόρφωση της επιφάνειας της Πλατείας Ομονοίας σε τεχνητή λίμνη με συντριβάνια, στην οποία συχνά βουτούσαν οι φίλαθλοι, έπειτα από κάποια επιτυχία εθνικής ομάδας και οι οπαδοί του Παναθηναϊκού για τους θριάμβους της ομάδας τους.

Με την πάροδο του χρόνου, η Πλατεία Ομονοίας υπέστη και άλλες μεταμορφώσεις, λόγω του αυξανόμενου κυκλοφοριακού φόρτου στο κέντρο της Αθήνας. Η τελευταία έγινε την περίοδο πριν από την τέλεση των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 και προκάλεσε γενική κατακραυγή για το αισθητικό της αποτέλεσμα. Σήμερα, η Ομόνοια έχει μετατραπεί ουσιαστικά σε οδικό κόμβο και δεν λειτουργεί πλέον ως πλατεία.

 
Ο σουηδός χημικός Άλφρεντ Νόμπελ πατεντάρει την παρασκευή της νιτρογλυκερίνης. Από την εφεύρεσή του αυτή θα κερδίσει πολλά χρήματα, ικανά για να συντηρούν μέχρι σήμερα το Ίδρυμα Νόμπελ, που απονέμει τα ομώνυμα βραβεία.
 
Ο γερμανός αρχιστράτηγος Έρβιν Ρόμελ, γνωστός και ως «αλεπού της ερήμου» για τις επιχειρήσεις που είχε διεξάγει στη Βόρεια Αφρική κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αυτοκτονεί πίνοντας δηλητήριο. Είχαν αποκαλυφθεί οι επαφές του με τους συνωμότες που είχαν αποπειραθεί να δολοφονήσουν τον Χίτλερ και του είχε δοθεί η επιλογή μεταξύ δίκης και αυτοκτονίας.

Η εκστρατεία στη Βόρειο Αφρική

Διαδοχικές μάχες, που έγιναν στα εδάφη της Βόρειας Αφρικής από τις 10 Ιουνίου 1940 έως τις 13 Μαΐου 1943, κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ανάμεσα στις στρατιωτικές δυνάμεις της Μεγάλης Βρετανίας και των συμμάχων της (Αμερικανών, Πολωνών, Γάλλων, Ελλήνων Αυστραλών, Νεοζηλανδών κ.ά.) και των στρατευμάτων του Άξονα (Ιταλίας, Γερμανίας και Γάλλων του Βισί).

 

Στις 10 Ιουνίου 1940, ο Μουσολίνι κήρυξε τον πόλεμο κατά της Μεγάλης Βρετανίας. Οι Ιταλοί διέθεταν στη Λιβύη, η οποία ήταν αποικία τους από το 1911, 300.000 άνδρες υπό τον στρατάρχη Ροντόλφο Γκρατσιάνι, έναντι 36.000 Βρετανών υπό τον στρατηγό Άρτσιμπαλντ Γουέιβελ, που ήταν συγκεντρωμένοι στην Αίγυπτο για την προστασία της διώρυγας του Σουέζ.

Στις 15 Σεπτεμβρίου, ο Γκρατσιάνι εξαπέλυσε επίθεση και κατέλαβε την πόλη Σίντι Μπαράνι, στην έρημο που χωρίζει την Κυρηναϊκή (Ανατολική Λιβύη) και την Αίγυπτο. Ο Γουέιβελ, αφού έλαβε ενισχύσεις, αντεπιτέθηκε και ως τις 6 Φεβρουαρίου 1941, που εισήλθε στη Βεγγάζη, ολοκλήρωσε την κατάληψη της Κυρηναϊκής.

Οι Ιταλοί έπαθαν πανωλεθρία, όπως και στα βουνά της Πίνδου την ίδια περίοδο από τον ελληνικό στρατό, και ο στρατάρχης Γκρατσιάνι αντικαταστάθηκε, ενώ τα υπολείμματα του στρατού του παραδόθηκαν. Στις 9 Φεβρουαρίου, οι Βρετανοί προωθήθηκαν στην Ελ-Αγκέιλα, κοντά στα σύνορα της Τριπολίτιδας (Δυτικής Λιβύης). Όμως, δεν αποτόλμησαν να προωθηθούν περαιτέρω και να καταλάβουν την Τρίπολη, επειδή οι διαθέσιμες δυνάμεις τους μειώθηκαν σημαντικά, μετά την απόφαση του Τσόρτσιλ να στείλει ένα μέρος τους στην Ελλάδα, ενόψει της αναμενόμενης γερμανικής επίθεσης.

Η αποτυχία της συμμάχου του Ιταλίας, ανάγκασε τον Χίτλερ να πάρει τη κατάσταση στα χέρια του και να στείλει στη Βόρειο Αφρική τον νεαρό και φιλόδοξο στρατηγό Έρβιν Ρόμελ, επικεφαλής δύο μηχανοκίνητων μεραρχιών, που έλαβαν την ονομασία «Άφρικα Κορπς». Στα μέσα Φεβρουαρίου, ο Ρόμελ βρισκόταν στην Τριπολίτιδα και τον επόμενο μήνα ανέλαβε δράση.

Στις 24 Μαρτίου ανακατέλαβε την Ελ-Αγκέιλα και συνέχισε την προέλασή του, αναγκάζοντας τους Βρετανούς να υποχωρήσουν άτακτα προς την Αίγυπτο, εγκαταλείποντας όλη την Κυρηναϊκή, με εξαίρεση τη στρατηγικής σημασίας περιοχή του Τομπρούκ με το λιμάνι της (σύνορα Λιβύης - Αιγύπτου), την οποία υπερασπίστηκαν ηρωικά επί 241 ημέρες Αυστραλοί και Ινδοί. Ο Ρόμελ δεν προχώρησε πέρα από τα αιγυπτιακά σύνορα, επειδή βρισκόταν μακριά από τα κέντρα ανεφοδιασμού του.

Το καλοκαίρι του 1941 ο Τσόρτσιλ αντικατέστησε τον Γουέιβελ με τον στρατηγό Κλοντ Όκινλεκ, ως αρχιστράτηγο Μέσης Ανατολής. Ο στρατηγός Όκινλεκ, επικεφαλής της 8ης Στρατιάς, αντεπιτέθηκε στις 18 Νοεμβρίου, έλυσε την πολιορκία του Τομπρούκ και απώθησε τον Ρόμελ ως την Ελ-Αγκέιλα (30 Δεκεμβρίου), ανακτώντας εκ νέου την Κυρηναϊκή.

Στις 21 Ιανουαρίου 1942, ο Ρόμελ πραγματοποίησε νέα έφοδο, κατέλαβε τη γραμμή Γκαζάλα - Μπιρ Χακίμ (27 Μαΐου – 10 Ιουνίου) και κατόπιν το Τομπρούκ (21 Ιουνίου), η πτώση του οποίου θεωρήθηκε εθνική καταστροφή στο Λονδίνο. Στα τέλη Ιουνίου, οι Γερμανοί, αφού ανακατέλαβαν για δεύτερη φορά την Κυρηναϊκή, διείσδυσαν στο αιγυπτιακό έδαφος και καθηλώθηκαν στο Ελ-Αλαμέιν, 90 χιλιόμετρα ανατολικά της Αλεξάνδρειας, όπου οι Βρετανοί αντέταξαν την τελευταία γραμμή άμυνά τους. Ο Χίτλερ και ο Μουσολίνι πίστευαν ότι ήταν θέμα ημερών η κατάληψη ολόκληρης της Αιγύπτου.

Η πρώτη μάχη του Ελ-Αλαμέιν, όμως, που ακολούθησε και συνεχίστηκε καθ’ όλη τη διάρκεια του Ιουλίου (1-27 Ιουλίου) διέψευσε τις ελπίδες τους για γρήγορη νίκη. Τα εξαντλημένα στρατεύματα του Ρόμελ δεν κατόρθωσαν να σπάσουν τη γραμμή άμυνας του Όκινλεκ. Τον Αύγουστο, ο Όκινλεκ αντικαταστάθηκε από τον στρατηγό Χάρολντ Αλεξάντερ, όταν διαφώνησε με τον Τσόρτσιλ σε θέματα διεξαγωγής των επιχειρήσεων.

Ο Αλεξάντερ ανέθεσε τη διοίκηση της 8ης Στρατιάς στον στρατηγό Μπέρναρντ Μοντγκόμερι. Στις 23 Οκτωβρίου προς 24 Οκτωβρίου 1942, ο Μοντγκόμερι εξαπέλυσε την τελική, νικηφόρα επίθεση, η οποία τον έφερε στην Τρίπολη στις 23 Ιανουαρίου 1943.

Στο μεταξύ, οι θέσεις των δυνάμεων του Άξονα δέχονταν πίεση από τα δυτικά από τη συμμαχική επιχείρηση «Πυρσός», που βρισκόταν σε εξέλιξη υπό τη διοίκηση του αμερικανού υποστρατήγου Ντουάιτ Αϊζενχάουερ. Έως τις 6 Μαΐου 1943, οπότε καταλήφθηκε η Τύνιδα, οι Σύμμαχοι (Βρετανοί, Αμερικανοί και λοιποί) ήταν κύριοι ολόκληρης της Βόρειας Αφρικής κι άρχιζαν τις προετοιμασίες για την επέμβαση στην Ιταλία. Ο Ρόμελ απογοητευμένος από την εξέλιξη των επιχειρήσεων είχε παραιτηθεί από τη διοίκηση των στρατευμάτων του, ενώ ο στρατάρχης φον Άρνιμ αιχμαλωτίστηκε στις 12 Μαΐου 1943.

Κατά τις τρίχρονες εχθροπραξίες στη Βόρειο Αφρική, οι Σύμμαχοι απώλεσαν 253.000 άνδρες (νεκροί, τραυματίες και αγνοούμενοι), ενώ οι δυνάμεις του Άξονα 47.000 άνδρες. Γύρω στις 400.000 αιχμαλωτίστηκαν. Τεράστιες ήταν και οι απώλειες σε πολεμικό υλικό. Οι Σύμμαχοι έχασαν 1.400 αεροπλάνα και 2.000 τανκς και οι δυνάμεις του Άξονα 8.000 αεροπλάνα και 2.550 τανκς.

Έρβιν Ρόμελ
1891 – 1944

Γερμανός στρατάρχης, που διακρίθηκε στις επιχειρήσεις στην Βόρειο Αφρική κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ως διοικητής του «Άφρικα Κορπς». Ήταν γνωστός με το προσωνύμιο «Η Αλεπού της Ερήμου». Αυτοκτόνησε με δηλητήριο, μετά την αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας του Χίτλερ (20 Ιουλίου 1944), στην οποία είχε ανάμιξη.

 

Ο Γιοχάνες Έρβιν Όιγκεν Ρόμελ γεννήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 1891 στο Χάιντενχαιμ του Βασιλείου της Βιρτεμβέργης, που αποτελούσε τμήμα της Αυτοκρατορικής Γερμανίας. Ο πατέρας του ήταν δάσκαλος και η μητέρα του κόρη τοπικού αξιωματούχου.

Το 1910 κατετάγη ως εύελπις στο 124ο Σύνταγμα Πεζικού της Βιρτεμβέργης. Ως υπολοχαγός έλαβε στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και διακρίθηκε στα πεδία των μαχών. Για τη δράση του στις επιχειρήσεις του Μεγάλου Πολέμου τού απονεμήθηκε το α­νώτατο μετάλλιο του γερμανικού στρατού. Από τότε έγινε φανερό ότι ήταν προορισμένος να διαπρέψει, επειδή διέθετε ηγετικά προσόντα, ασυνήθιστο θάρρος και την ικανότητα να κατανοεί την ψυχολογία των ανδρών του.

Κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου προάγεται ανελλιπώς και αναλαμβάνει τη διοίκηση μονάδων του Πεζικού, ενώ κατά διαστήματα διδάσκει σε στρατιωτικές σχολές. Το 1937 εκδίδει το βιβλίο «Το Πεζικό επιτίθεται», στο οποίο πραγματεύεται τα συμπεράσματα από τις πολεμικές εμπειρίες του κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και τις αντιλήψεις του για την εκπαίδευση των νεοσυλλέκτων. Το βιβλίο αποσπά ενθουσιώδεις κριτικές και ανυψώνει τη φήμη του.

Τον ίδιο χρόνο ο Χίτλερ, αναγνωρίζοντας τις ικανότητές του, τον εντάσσει στο επιτελείο του, παρότι δεν ήταν μέλος του Ναζιστικού Κόμματος. Με την έναρξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου διορίζεται διοικητής της προσωπικής του ασφάλειας, αλλά η θέση αυτή δεν τον ικανοποιεί και ζητάει μετάθεση στα πολεμικά μέτωπα. Τον Φεβρουάριο του 1940 προάγεται σε στρατηγό και αναλαμβάνει τη διοίκηση της 7ης Μεραρχίας Τεθωρακισμένων, που επιχειρεί στο μέτωπο της Γαλλίας. Παρόλο που δεν διαθέτει πείρα στη διοίκηση τεθωρακισμένων μονάδων, γρήγορα αντιλαμβάνεται τις τεράστιες επιθετικές δυνατότητες των μηχανοκίνητων και τεθωρακισμένων μονάδων.

Τον Φεβρουάριο του 1941 αναλαμβάνει τη διοίκηση του γερμανικού εκστρατευτικού σώματος (Άφρικα Κορπς), που στάλθηκε στη Βόρειο Αφρική για να ενισχύσει τον σχεδόν ηττημένο ιταλικό στρατό. Η έρημος της Βόρειας Αφρικής υπήρξε το θέατρο των μεγαλύτερων επιτυχιών του, αλλά και της ήττας του από ένα πολύ ανώτερο αντίπαλο.

Στρατηγός ευφυής και ικανότατος στη χρήση των τεθωρακισμένων δυνάμεων από την προηγούμενη θητεία του στη Γαλλία, αποκτά επάξια το προσωνύμιο «Η Αλεπού της Ερήμου» και κατευθύ­νει τις επιχειρήσεις πάνω σ’ ένα βρετανικό μηχανοκίνητο τεθωρακισμέ­νο όχημα, που απέσπασαν οι Γερμανοί από τους Άγγλους.

Μετά την κατάληψη του Τομπρούκ, το Μάιο του 1942, προάγεται σε στρατάρχη. Η υποχώρηση των δυνάμεών του έ­χει καταγραφεί ως αριστούργημα της στρατηγικής τέχνης. Το ίδιο θα μπορούσε να ειπωθεί και για τις μεμονωμένες νίκες του στη Βόρεια Αφρι­κή, την οποία αναγκάζεται να εγκαταλείψει το Μάρτιο του 1943, μετά την ήττα των δυνάμεών του στη δεύτερη Μάχη του Ελ Αλαμέιν, έχοντας όμως προκαλέσει σοβαρότατα πλήγματα στην 8η Στρατιά του Μοντγκόμερι.

Ο Ρόμελ απολαμβάνει την απεριόριστη εκτίμηση και εμπιστοσύνη του Χίτλερ και στη συνέχεια αναλαμβάνει τη διοίκηση της Ομάδας Στρατιών Β στην Ιταλία. Το ίδιο έτος καλείται να σχεδιάσει το «Τείχος του Ατλαντικού» (την αμυντική διάταξη, δηλαδή, των γερμανικών δυνάμεων στις ακτές της Ευρώπης), εν όψει της απόβασης των Συμμάχων. Τον Ιανουάριο του 1944 τίθεται επικεφαλής της Ομάδας Στρατιών Β, η οποία έχει τον επιχειρησιακό έ­λεγχο των δυνάμεων που επιχειρούν να εμποδίσουν την απόβαση στη Γαλ­λία.

Στις 17 Ιουλίου 1944, κατά τη διάρκεια μιας αεροπορικής επίθεσης των Συμμάχων, τραυματίζεται σοβαρά στο κεφάλι, όταν το αυτοκίνητο στο οποίο επιβαίνει ανατρέπεται. Τον Αύγουστο η κατάσταση της υγείας του έχει βελτιωθεί σημαντικά και είναι σε θέση να επιστρέψει στη Γερμανία με αναρρωτική άδεια.

Εν τω μεταξύ, μετά την αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας του Χίτλερ στις 20 Ιουλίου, είχαν αποκαλυφθεί οι επαφές του Ρόμελ με τους συνωμότες. Ο ίδιος από καθαρά επαγγελματική σκοπιά είχε πειστεί ότι ο πόλεμος δεν μπορούσε να κερδηθεί και ότι ο Χίτλερ όφειλε να διαπραγματευτεί με τους Συμμάχους για τον τερματισμό του.

Ο Ρόμελ τέθηκε υπό παρακολούθηση και ο Χίτλερ δεν θεώρησε σκόπιμο, λόγω της δημοφιλίας του, να εμφανισθεί ενώπιον του δικαστηρίου ως εχθρός του και να οδηγηθεί στην αγχόνη. Έτσι, ανέθεσε σε δύο στρατηγούς να του προτείνουν να αυτοκτονήσει με δηλητήριο, με τη διαβεβαίωση ότι το όνομα αυτού και της οικογένειάς του (σύζυγος, γιος και μία εξώγαμη θυγατέρα) θα παρέμενε ακηλίδωτο, εάν απέφευγε να εμφανιστεί στο δικαστήριο.

Στις 14 Οκτωβρίου 1944, ο Έρβιν Ρόμελ ήπιε δηλητήριο, θέτοντας τέλος στη ζωή του. Στην κηδεία του τού απονεμήθηκαν πλήρεις στρατιωτικές τιμές.

  
 
1976
Στις 14 Οκτωβρίου 1976, ο Γιώργος Καματερός οδηγείται σε δικη για  το "θαυματουργό νερό" υποτιθέμενο φάρμακο κατά του καρκίνου.

Το «θαυματουργό» νερό του Καματερού

 

Ο Γιώργος Καματερός έκανε την εμφάνιση του στην επικαιρότητα στις αρχές Φεβρουαρίου του 1976, υποστηρίζοντας ότι ανακάλυψε το φάρμακο κατά του καρκίνου. Ο 36χρονος τότε δικηγόρος άρχισε να μοιράζει με βυτιοφόρα το ιαματικό νερό που υποτίθεται έφερνε από την Κω, στις γειτονιές της Αθήνας και λίγες μέρες αργότερα στην επαρχία.

 

Το θέμα άρχισε να αποκτά μεγάλες διαστάσεις, παρά τις αντιδράσεις του ιατρικού κόσμου, αφού πολλές από τις εφημερίδες της εποχής – με προεξάρχοντα «Τα Νέα» – στήριζαν με τη στάση τους τον Καματερό και την ομάδα του. Στο φαινόμενο αυτό, από τις απογευματινές εφημερίδες αντιστάθηκαν η «Ελευθεροτυπία» και η «Εστία» και από τις πρωινές η «Καθημερινή», η «Αυγή» και ο «Ριζοσπάστης».

Ο Γ. Καματερός ενώπιον της δικαιοσύνης

Οι αναλύσεις των επιστημονικών ιδρυμάτων, όμως, ανέφεραν συνεχώς ότι πρόκειται για απλό νερό χωρίς καμιά θεραπευτική ιδιότητα, ενώ ο Καματερός υποστήριζε ότι το μυστικό κρύβεται στη σκόνη πετρωμάτων που προσέθεταν οι συνεργάτες του. Το πιο τραγικό γεγονός της περιόδου εκείνης αποκαλύφθηκε από την «Ελευθεροτυπία» στις 19 Φεβρουαρίου της ίδιας χρονιάς. Οι γονείς 18 παιδιών που νοσηλεύονταν με λευχαιμία και κακοήθεις όγκους στο νοσοκομείο «Αγλαΐα Κυριακού», σταμάτησαν την κλασική θεραπεία και έδιναν στα παιδιά το νερό του Καματερού. Ως αποτέλεσμα, ένα από τα παιδιά πέθανε και η κατάσταση των υπολοίπων παρουσίασε επιδείνωση.

H αντίστροφη μέτρηση είχε αρχίσει, αλλά ο Καματερός απτόητος οργάνωνε συγκεντρώσεις και πορείες με εκατοντάδες οπαδούς του, ενώ εμφανιζόταν και ως πολιτικός ηγέτης. Οι συνεχείς αναλύσεις όμως αποδείκνυαν ότι το νερό αυτό όχι μόνο ήταν ψεύτικο, αλλά και επικίνδυνο, αφού περιείχε ραδιενέργεια 35-38%. Στις 30 Μαρτίου του 1976 η κατανάλωσή του απαγορεύτηκε επισήμως.

Μετά τις δικαστικές περιπέτειες, ο Καματερός έφυγε για ένα διάστημα στο εξωτερικό και στη συνέχεια ασχολήθηκε με επιχειρήσεις. 22 χρόνια αργότερα, επέστρεψε στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την Κω, όπου στις 6 Μαΐου του 1998, μη μπορώντας τα αντιμετωπίσει τα οικονομικά του προβλήματα, έβαλε τέλος στη ζωή του.

 
 
 
 
Δημοτικές εκλογές διενεργούνται στην Ελλάδα. Στην Αθήνα εκλέγεται δήμαρχος ο Αντώνης Τρίτσης, στη Θεσσαλονίκη ο Κωνσταντίνος Κοσμόπουλος και στον Πειραιά ο Στέλιος Λογοθέτης.
 
1998
Το Νομπέλ Οικονομίας απονέμεται στον ινδό καθηγητή του Πανεπιστημίου Τρίνιτι του Κέμπριτζ, Αμάρτια Σεν, για τη συμβολή και το έργο του στις οικονομικές αναλύσεις για το Κράτος Πρόνοιας.

Γεννήσεις

μ.Χ.

 
Δημήτριος Καμπούρογλου, έλληνας ιστοριοδίφης και λογοτέχνης. (Θαν. 21/2/1942)
 
 
Χασάν αλ-Μπάνα, αιγύπτιος δάσκαλος και ιμάμης, ιδρυτής των «Αδελφών Μουσουλμάνων». (Θαν. 12/2/1949)
 
 
Ραλφ Λόρεν, αμερικανός σχεδιαστής μόδας.

 

 

Θάνατοι

μ.Χ.

 
Λέοναρντ Μπέρνσταϊν, αμερικανός διευθυντής ορχήστρας και συνθέτης. (Γεν. 25/8/1918)
 
 
Ελένη Βλάχου, ελληνίδα δημοσιογράφος και εκδότρια της εφημερίδας «Καθημερινή». (Γεν. 18/12/1911)
 
 
Βλάσης Μπονάτσος, έλληνας ρόκερ, ηθοποιός και σόουμαν. (Γεν. 30/11/1949)

 

 

πηγη: www.sansimera.gr

 
© Copyright 2011 - 2019 Στύξ - Ανεξάρτητη Πολιτισμική και Πολιτική Εφημερίδα της Βόρειας Πελοποννήσου