Loading...

Κατηγορίες

Παρασκευή 13 Ιούλ 2018
Παρασκευή 13 Ιουλίου 2018
Κλίκ για μεγέθυνση
Παρασκευή 13 Ιουλίου 2018Παρασκευή 13 Ιουλίου 2018

 
Ανατολή Ήλιου: 06:11 – Δύση Ήλιου: 20:49

Σαν Σήμερα...

Πέτρος Βούλγαρης
1883 – 1957


Γεννήθηκε στις 13 Ιουλίου 1883 στην Ύδρα, σπούδασε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων και έφθασε μέχρι το βαθμό του αντιναυάρχου.

Πήρε μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους, στο κίνημα της Εθνικής Άμυνας του Βενιζέλου και πολέμησε στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Αποστρατεύτηκε το 1925 μετά την επικράτηση της δικτατορίας Πάγκαλου και επανήλθε στο ναυτικό μετά την πτώση της, όπου υπηρέτησε σε νευραλγικές θέσεις. Αποστρατεύτηκε και πάλι το 1935.

Κατά τη διάρκεια της κατοχής μετέβη στη Μέση Ανατολή, όπου διορίστηκε Υπουργός Αεροπορίας στην εξόριστη ελληνική κυβέρνηση του Εμμανουήλ Τσουδερού (1943). Το 1944 του ανατέθηκε η αρχηγία του στόλου και την ίδια χρονιά κατέστειλε το κίνημα του ναυτικού στη Μέση Ανατολή.

Παρέμεινε αρχηγός του στόλου έως τον Απρίλιο του 1945, οπότε του ανατέθηκε η πρωθυπουργία, την οποία διατήρησε έως τον Οκτώβριο του ιδίου χρόνου.

Πέθανε στην Αθήνα στις 26 Νοεμβρίου 1957.

Παρασκευή και 13

Δεισιδαιμονία που απαντάται στις αγγλόφωνες χώρες. Η σχετική φοβία ονομάζεται στα αγγλικά Paraskavedekatriaphobia, από τις ελληνικές λέξεις «Παρασκευή», «δεκατρία» και «φοβία». Οι Έλληνες και οι Ισπανόφωνοι λαοί έχουν ως γρουσούζικη ημέρα την Τρίτη και 13.

Η πρόληψη αυτή διαδόθηκε στις αγγλόφωνες χώρες τον 19ο αιώνα και πέρασε και στις υπόλοιπες χώρες του κόσμου, μέσω της ταινίας τρόμου «Παρασκευή και 13» (1980). Για την προέλευσή της έχουν εκφρασθεί ποικίλες θεωρίες, όπως:

  • Παρασκευή και 13 (13 Οκτωβρίου 1307) συντελέστηκε η εξολόθρευση του Τάγματος των Ναϊτών από τον στρατό του βασιλιά Φιλίππου της Γαλλίας.
  • Ήταν Παρασκευή όταν η Εύα έδωσε στον Αδάμ τον απαγορευμένο καρπό, με αποτέλεσμα να εκδιωχθούν και οι δύο από τον Παράδεισο.
  • Παρασκευή έγινε η μεγάλη πλημμύρα της Βίβλου.
  • Παρασκευή σταυρώθηκε ο Χριστός.

Το 13 είναι ο κατεξοχήν κακότυχος αριθμός, που σπάει την αρμονία του 12 (12 Θεοί του Ολύμπου, 12 άθλοι του Ηρακλή, 12 φυλές του Ισραήλ, 12 μαθητές του Χριστού, 12 Ιμάμηδες κλπ). Με την προσθήκη του αριθμού «ένα» σχηματίζεται η αρχή ενός νέου κύκλου. Το άγνωστο, που αντιπροσωπεύει ο αριθμός 13, προκαλεί ανησυχία στους ανθρώπους κι έτσι άρχισαν να το συνδέουν με ατυχή γεγονότα.

Στην Πληροφορική υπάρχει ένας ιός με το όνομα «Παρασκευή και 13» (Friday 13th), που δημιουργήθηκε στο Ισραήλ το 1988. Ενεργοποιείται όταν το ημερολόγιο του υπολογιστή δείξει Παρασκευή και 13, με αποτέλεσμα την επιβράδυνση της λειτουργίας του.

Γεγονότα

 


μ.Χ.
1908
Γυναίκες αθλήτριες αγωνίζονται για πρώτη φορά στους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες, στο Λονδίνο.
1913
Οι ελληνικές δυνάμεις καταλαμβάνουν την Ξάνθη, κατά τη διάρκεια του Β’ Βαλκανικού Πολέμου.
1930
Το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου αρχίζει στο Μοντεβιδέο της Ουρουγουάης με τον αγώνα Γαλλίας - Μεξικού (4-1). Ο γάλλος Λισιέν Λοράν πετυχαίνει το πρώτο γκολ στην ιστορία των παγκοσμίων κυπέλλων.
1972
Ο καλαθοσφαιριστής του Ηρακλή Αριστείδης Μούμογλου επιτυγχάνει 145 πόντους κατά τη διάρκεια του αγώνα της ομάδας του με τον ΒΑΟ και δημιουργεί ρεκόρ όλων των εποχών στην Α’ Κατηγορία του μπάσκετ. Ο αγώνας λήγει με σκορ 170-94.
1978
Η κομμουνιστική Αλβανία του Ενβέρ Χότζα διακόπτει τις διπλωματικές σχέσεις της με την Κίνα και βυθίζεται στην απομόνωση.
1989
Ο πρώην πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου παντρεύεται σε τρίτο γάμο την αεροσυνοδό της Ολυμπιακής Αεροπορίας, Δήμητρα Λιάνη, στο ναό της Ελευθερώτριας στην Πολιτεία, μετά από ένα θυελλώδες ειδύλλιο που αναστάτωσε την ελληνική και τη διεθνή κοινή γνώμη.

Γεννήσεις

 


μ.Χ.
1916
Δέσπω Διαμαντίδου, ελληνίδα ηθοποιός. (Θαν. 18/2/2004)
1942
Χάρισον Φορντ, αμερικανός ηθοποιός.
1944
Έρνε Ρούμπικ, ούγγρος γλύπτης και καθηγητής της αρχιτεκτονικής, γνωστός για το παζλ του «Κύβος του Ρούμπικ».

Θάνατοι

 


μ.Χ.
1951
Άρνολντ Σένμπεργκ, αυστριακός συνθέτης, «πατέρας» του Δωδεκαφθογγισμού. (Γεν. 13/9/1874)
1965
Φώτης Κόντογλου, αγιογράφος και λογοτέχνης από τις Κυδωνιές (Αϊβαλί) της Μικράς Ασίας. (Γεν. 8/11/1895)
1968
Ηλίας Τσιριμώκος, έλληνας πολιτικός, που διετέλεσε πρωθυπουργός και πρόεδρος της Βουλής. (Γεν. 26/4/1907)

Ηλίας Τσιριμώκος
1907 – 1968

Έλληνας νομικός και πολιτικός· εκ των ιδρυτών του ΕΑΜ, αλλά και πρωθυπουργός της δεύτερης κυβέρνησης των «Αποστατών» το καλοκαίρι του 1965. Διετέλεσε, επίσης, πρόεδρος της Βουλής για λίγες ημέρες στα τέλη του 1963 και στις αρχές του 1964. Υπήρξε σημαντικός παράγοντας του σοσιαλιστικού δημοκρατικού κινήματος της χώρας μέχρι την «Αποστασία».

Ο Ηλίας Τσιριμώκος γεννήθηκε στη Λαμία το 1907 και προερχόταν από οικογένεια με παράδοση στην πολιτική. Ήταν γιος του Ιωάννη Τσιριμώκου (1861-1934), που διετέλεσε Πρόεδρος της Βουλής (1911- 1912, 1928-1930) και επανειλημμένα υπουργός με το Κόμμα των Φιλελευθέρων, και εγγονός του Δημητρίου Τσιριμώκου (1828 -1890), βουλευτή Φθιώτιδας και αντιπροέδρου της Βουλής. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, οικονομικά και πολιτικές επιστήμες στο Παρίσι. Από το 1931 άρχισε να ασκεί το επάγγελμα του δικηγόρου, πρώτα στη Λαμία και κατόπιν στην Αθήνα.

Πολύ γρήγορα αναμίχθηκε στην πολιτική κι εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής με το Κόμμα των Φιλελευθέρων στις εκλογές της 26ης Ιανουαρίου 1936 στην περιφέρεια Φθιωτοφωκίδος. Στις σύντομης διάρκειας εργασίες της βουλευτικής αυτής περιόδου ορίστηκε εισηγητής των διατάξεων για τις ατομικές ελευθερίες στην επιτροπή αναθεώρησης του συντάγματος.

Αντιτάχθηκε στο δικτατορικό καθεστώς του Ιωάννη Μεταξά και υπήρξε από τους πρώτους που δραστηριοποιήθηκαν για την οργάνωση της εθνικής αντίστασης εναντίον των γερμανών κατακτητών. Το 1941 ίδρυσε την πολιτική ομάδα «Ένωσις Λαϊκής Δημοκρατίας» (ΕΛΔ), η οποία μαζί με το ΚΚΕ, το ΣΚΕ (Σοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδας) και το ΑΚΕ (Αγροτικό Κόμμα Ελλάδας) δημιούργησαν το ΕΑΜ στις 27 Σεπτεμβρίου 1941.

Το 1943, ο Τσιριμώκος, εκπροσωπώντας το ΕΑΜ, πήρε μέρος σε αντιπροσωπεία που μετέβη στο Κάιρο για διαβουλεύσεις με την εξόριστη κυ­βέρνηση του Εμμανουήλ Τσουδερού για το σχηματισμό κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος και γραμματέας Δικαιοσύνης της Πολιτικής Επιτροπής Εθνικής Απελευθέρωσης (ΠΕΕΑ), γνωστής και ως «Κυβέρνησης του Βουνού», από τον Μάρτιο έως τις 2 Σεπτεμβρίου 1944, οπότε ανέλαβε καθήκοντα υπουργού Εθνικής Οικονομίας στις κυβερνήσεις του Γεωργίου Παπανδρέου (2 Σεπτεμβρίου - 18 Οκτωβρίου και 23 Οκτωβρίου - 2 Δεκεμβρίου 1944).

Ως εκπρόσωπος του ΕΑΜ, μαζί με τους Γιώργη Σιάντο και Δημήτρη Παρτσαλίδη, υπέγραψε τη Συμφωνία της Βάρκιζας (12 Φεβρουάριου 1945), σε μία προσπάθεια τερματισμού της εμφύλιας σύγκρουσης. Στη συνέχεια εγκατέλειψε το ΕΑΜ και μαζί με τον συνταγματολόγο Αλέξανδρο Σβώλο ίδρυσαν νέο πολιτικό φορέα, το Σοσιαλιστικό Κόμμα - Ένωση Λαϊκής Δημοκρατίας (ΣΚ-ΕΛΔ), του οποίου διετέλεσε γενικός γραμματέας (1945-1953) και με τον οποίο εξελέγη βουλευτής Αθηνών στις εκλογές της 5ης Μαρτίου 1950. Μετά τη διάλυση του ΣΚ-ΕΛΔ, ο Τσιριμώκος προσχώρησε στη Φιλελευθέρα Δημοκρατικήν Ένωσιν (ΦΔΕ) του Σοφοκλή Βενιζέλου και στη συνέχεια στο Δημοκρατικόν Κόμμα Εργαζόμενου Λαού. Στις παραμονές των εκλογών της 11ης Μαΐου 1958 αποχώρησε από το κόμμα και συνεργάστηκε με την ΕΔΑ, με την οποία εξελέγη βουλευτής Αθηνών. Τον ίδιο χρόνο ίδρυσε τη Δημοκρατικήν Ένωσιν, ως πρόεδρος της οποίας συμμετέσχε στην ίδρυση της Ενώσεως Κέντρου (1961).

Με την Ε.Κ. εξελέγη βουλευτής στις εκλογές των ετών 1961, 1963 και 1964. Διετέλεσε πρόεδρος της Βουλής (17 Δεκεμβρίου 1963 - 8 Ιανουαρίου 1964) με την υποστήριξη της ΕΚ και της ΕΔΑ και τον Ιανουάριο του 1965 ανέλαβε καθήκοντα υπουργού Εσωτερικών στην κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου. Μετά την παραίτηση του Γεωργίου Παπανδρέου από την πρωθυπουργία (15 Ιουλίου 1965), ο Τσιριμώκος, ενώ αρχικά τάχθηκε στο πλευρό του «Γέρου τής Δημοκρατίας» και δεν έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης στην πρώτη κυβέρνηση των λεγόμενων «Αποστατών» υπό τον Γεώργιο Αθανασιάδη - Νόβα, λίγες μέρες αργότερα αποχώρησε από την ΕΚ και προς γενική έκπληξη αποδέχθηκε εντολή για τον σχηματισμό νέας κυβέρνησης (Δεύτερη Κυβέρνηση των «Αποστατών», 20 Αυγούστου - 17 Σεπτεμβρίου 1965), η οποία όμως είχε την ίδια τύχη με την πρώτη, αφού δεν έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή.

Στην τρίτη κυβέρνηση των «Αποστατών» υπό τον Στέφανο Στεφανόπουλο ανέλαβε καθήκοντα αντιπροέδρου και υπουργού Εξωτερικών. Στις 11 Απριλίου 1966 υπέβαλε την παραίτησή του, διαφωνώντας με τους χειρισμούς της κυβέρνησης στο Κυπριακό και ειδικότερα με την υποστήριξη προς τον στρατηγό Γεώργιο Γρίβα, στην ανώτατη διοίκηση του οποίου αποφασίστηκε να υπαχθούν οι στρατιωτικές δυνάμεις της Κυπριακής Δημοκρατίας, παρά τις αντίθετες εισηγήσεις του αρχιεπισκόπου Μακαρίου. Στη συνέχεια επανίδρυσε τη Δημοκρατική Ένωση, σκοπεύοντας να λάβει με το κόμμα αυτό μέρος στις επικείμενες εκλογές του Μαΐου του 1967, πράγμα που δεν κατέστη δυνατό, λόγω της επιβολής του δικτατορικού καθεστώτος της 21ης Απριλίου 1967.

Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, υπήρξε εκδότης της παράνομης σοσιαλιστικής εφημερίδας «Μάχη», της οποίας παρέμεινε διευθυντής και πολιτικός συντάκτης και μετά την Απελευθέρωση (1941-1952). Διετέλεσε μέλος της Συντακτικής Επιτροπής της «Σοσιαλιστικής Επιθεώρησης» και από το 1959 εκδότης, διευθυντής και πολιτικός συντάκτης της μηνιαίας επιθεώρησης «Πολιτική». Μετά την 15η Ιουλίου 1965 επανεξέδωσε τη «Μάχη» ως προσωπικό του όργανο. Συνέγραψε, επίσης, αρκετά πολιτικά δοκίμια:«Έλεγχος του αστικού ιδεαλισμού» (1934), «Αντιφασιστικά» (1945), «Μνήμη» (σκιαγραφία Ιωάννη Τσιριμώκου, 1953), «Η δημοκρατία στην Ελλάδα» (1955), «Λόγος προς τους νέους για την Δημοκρατία, τις αρρώστιες και τις ελπίδες της» (1962), «Αλέξανδρος Σβώλος (η δική μας αλήθεια, 1962)» κ.ά.

Ο Ηλίας Τσιριμώκος πέθανε στις 13 Ιουλίου 1968 στην Αθήνα, σε ηλικία 61 ετών. Κόρη του είναι η Τζούλια Τσιριμώκου - Πιμπλή, που διετέλεσε βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας (1977-1981) και εγγονή του η Άννα Παπαδημητρίου - Τσάτσου, πρώην αναπληρώτρια περιφερειάρχης Αττικής και νυν περιφερειακή σύμβουλος Αττικής με τον συνδυασμό του Γιάννη Σγουρού.

 

1998

Κωνσταντίνος Κόλλιας
1901 – 1998

Ανώτατος δικαστικός, που διετέλεσε πρώτος πρωθυπουργός της Χούντας των Συνταγματαρχών.

Ο Κωνσταντίνος Κόλλιας γεννήθηκε το 1901 στα Στύλια Κορινθίας. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στη συνέχεια σταδιοδρόμησε στον εισαγγελικό κλάδο. Διετέλεσε προϊστάμενος της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών, Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου (1946-1962) και Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου (1962-1967). Με απόφασή του, ο Χρήστος Σαρτζετάκης ορίστηκε ανακριτής στην πολύκροτη υπόθεση της δολοφονίας του Γρηγόρη Λαμπράκη. Όμως, αναμίχτηκε παράτυπα στην ανάκριση, με στόχο να συσκοτίσει την υπόθεση.

Μετά την ανάληψη της εξουσίας από την κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου διατάχθηκε έρευνα για τις ενέργειές του και του επιβλήθηκε η πειθαρχική ποινή της εξάμηνης αργίας από τον Υπουργό Δικαιοσύνης. Ο Κόλλιας προσέφυγε στο Συμβούλιο της Επικρατείας, το οποίο με την 2942/64 απόφασή του ακύρωσε την υπουργική απόφαση και ανέπεμψε την υπόθεση στον Υπουργό.

Ο Υπουργός επέβαλλε εκ νέου ποινή τρίμηνης αργίας στον Κόλλια και παρέπεμψε την υπόθεση στην Ολομέλεια του Αρείου Πάγου, με το ερώτημα της οριστικής απόλυσης του Εισαγγελέα. Η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου, όμως, έκρινε ότι ο Υπουργός δεν είχε εξουσία να επιβάλει μόνος του πειθαρχική ποινή σε ανώτατους δικαστές, παρά μόνο το Ανώτατο Πειθαρχικό Συμβούλιο, και έκρινε την υπουργική απόφαση άκυρη. Έτσι, ο Κόλλιας επανήλθε στην ενεργό υπηρεσία.

Η κυβέρνηση Κόλλια

Αργά το απόγευμα της 21ης Απριλίου 1967, λίγες ώρες μετά την εκδήλωση του πραξικοπήματος των συνταγματαρχών, ο Κωνσταντίνος Κόλλιας ορκίστηκε πρωθυπουργός της Ελλάδας από τον βασιλιά Κωνσταντίνο Β'. Η επιλογή του υπήρξε προϊόν συμβιβασμού μεταξύ του άνακτα και των πρωταιτίων του πραξικοπήματος. Στην κυβέρνησή του, υπουργικά πόστα ανέλαβαν αρκετοί ανώτατοι δικαστικοί, καθώς και η τριανδρία των πραξικοπηματιών (Παπαδόπουλος, Παττακός, Μακαρέζος), που ασκούσε την πραγματική εξουσία στη χώρα. Κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργίας Κόλλια απομακρύνθηκε η ελληνική μεραρχία από την Κύπρο και συγκροτήθηκε η επιτροπή Μητρέλια για την εκπόνηση νέου Συντάγματος.

Μετά το αποτυχημένο βασιλικό κίνημα της 13ης Δεκεμβρίου 1967, ο Κόλλιας ακολούθησε τον Κωνσταντίνο κατά τη φυγή του στη Ρώμη (14 Δεκεμβρίου). Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο υπουργός Προεδρίας και ιθύνων νους του πραξικοπήματος Γεώργιος Παπαδόπουλος. Ο Κόλλιας καθαιρέθηκε από το δικαστικό αξίωμα με συντακτική πράξη, που συνοδεύτηκε από σχετική απόφαση του υπουργικού συμβουλίου (23 Ιανουαρίου 1968). Στην Ελλάδα επέστρεψε μετά την πτώση της δικτατορίας. Το 1984 εξέδωσε το βιβλίο «Βασιλεύς και Επανάστασις 1967», όπου παρουσιάζει τη δική του εκδοχή για τα γεγονότα που οδήγησαν στη χούντα και το βασιλικό κίνημα.

Ο Κωνσταντίνος Κόλλιας πέθανε στην Αθήνα στις 13 Ιουλίου 1998.

πηγη: www.sansimera.gr

 
© Copyright 2011 - 2018 Στύξ - Ανεξάρτητη Πολιτισμική και Πολιτική Εφημερίδα της Βόρειας Πελοποννήσου