Loading...

Κατηγορίες

Κυριακή 08 Ιούλ 2018
Κυριακή 8 Ιουλίου 2018
Κλίκ για μεγέθυνση
Κυριακή 8 Ιουλίου 2018Κυριακή 8 Ιουλίου 2018Κυριακή 8 Ιουλίου 2018Κυριακή 8 Ιουλίου 2018
 
Ανατολή Ήλιου: 06:08 – Δύση Ήλιου: 20:51
  • Γιορτάζουν:  Θεόφιλος, Θεοφιλία, Προκόπιος, Προκοπία

Σαν Σήμερα...

 

1876
  Αλέξανδρος Παπαναστασίου, αρκάς πολιτικός. Ως πρωθυπουργός μοίρασε τα τσιφλίκια στους καλλιεργητές και όλη η ζωή του χαρακτηριζόταν από την προσήλωσή του στη Δημοκρατία και τις πολιτικές του αρχές. (Θαν. 17/11/1936)

Αλέξανδρος Παπαναστασίου
1876 – 1936


Αρκάς νομικός και κοινωνιολόγος, από τις σημαντικότερες πολιτικές προσωπικότητες της νεώτερης Ελλάδας. Διετέλεσε δύο φορές πρωθυπουργός (1924 και 1932) και θεωρείται από τους πρωτεργάτες της σοσιαλδημοκρατίας στη χώρα μας.

Ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου γεννήθηκε στις 8 Ιουλίου 1876 στην Τρίπολη. Ήταν γιος του εκπαιδευτικού και πολιτικού Παναγιώτη Παπαναστασίου από το Λεβίδι Αρκαδίας και της Μαριγώς Ρογάρη - Αποστολοπούλου. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, απ’ όπου ανακηρύχθηκε διδάκτωρ το 1899. Συνέχισε τις σπουδές του στα πανεπιστήμια Χαϊδελβέργης, Βερολίνου, Λονδίνου και Παρισίων (1901-1907), στην κοινωνιολογία, στη φιλοσοφία και τα οικονομικά. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Γερμανία επηρεάστηκε από τις σοσιαλιστικές και συνεργατικές ιδέες.

Το 1907 επέστρεψε στην Αθήνα και άρχισε να πολιτεύεται, αναπτύσσοντας πολύ προοδευτικές ιδέες για την εποχή του. Το 1908 ίδρυσε την Κοινωνιολογική Εταιρεία, μαζί τους ιδεολογικούς και πολιτικούς του φίλους από το Βερολίνο, Κωνσταντίνο Τριανταφυλλόπουλο, Θρασύβουλο Πετμεζά, Θαλή Κουτούπη, Αλέξανδρο Δελμούζο, Παναγιώτη Αραβαντινό και Αλέξανδρο Μυλωνά. Σκοπός του σωματείου ήταν, μεταξύ άλλων, η αναγνώριση της πολιτικής αρχής ότι θα πρέπει να εξασφαλιστούν σε όλους εξίσου ευνοϊκές συνθήκες για την ανάπτυξη της προσωπικότητάς τους. «Προς επίτευξιν του σκοπού τούτου, ο οποίος δεν είναι δυνατόν να πληρωθή τελείως, αν μην καταστώσι κοινά τα μέσα παραγωγής και ρυθμισθή η διανομή του πλούτου αναλόγως των αναγκών εκάστου, πρέπει να μεταβάλλεται βαθμιαίως ο οικονομικός και πολιτειακός οργανισμός κατά το εκάστοτε δυνατόν μέτρον, αδιαφόρως προς την εκ τούτου βλάβην των ατομικών συμφερόντων ορισμένων προσώπων ή τάξεων» αναφέρεται στο καταστατικό της εταιρείας. Η εταιρεία εξέδιδε το επιστημονικό περιοδικό Επιθεώρησις των Κοινωνικών και Νομικών Επιστημών, που είχε σημαντική απήχηση στον πνευματικό και πολιτικό κόσμο της χώρας. Μεταξύ των συνδρομητών του περιοδικού ήταν και ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ο οποίος εντυπωσιάστηκε από τα άρθρα του νέου τότε επιστήμονα και πολιτικού.

Το 1909 ο Παπαναστασίου υποστήριξε το κίνημα του Στρατιωτικού Συνδέσμου στου Γουδή (15 Αυγούστου) και υπέβαλλε υπόμνημα προς τον αρχηγό του συνταγματάρχη Νικόλαο Ζορμπά με τίτλο «Τι πρέπει να γίνη». Την επόμενη χρονιά τα μέλη της Κοινωνιολογικής Εταιρείας ίδρυσαν πολιτικό φορέα με την επωνυμία Λαϊκόν Κόμμα, με μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα σοσιαλιστικής απόχρωσης. Ο Παπαναστασίου εξελέγη βουλευτής Αρκαδίας στις εκλογές του Αυγούστου και Νοεμβρίου 1910 και ανέπτυξε σημαντική δράση στη Βουλή, υποστηρίζοντας την απαλλοτρίωση των τσιφλικιών της Θεσσαλίας και την απόδοσή τους στους ακτήμονες και τους μικροκαλλιεργητές. Ως προς το γλωσσικό ζήτημα υποστήριζε με ιδιαίτερη θέρμη την καθιέρωση της δημοτικής.

Ο Αλέξανδρος Παπαναστασιου και ο Ελευθέριος Βενιζέλος

Με την έκρηξη του Α' Βαλκανικού Πολέμου στρατεύτηκε ως εθελοντής και τιμήθηκε με μετάλλια για την πολεμική του δράση. Στις εκλογές της 31ης Μαΐου 1915 το Λαϊκό Κόμμα εντάχθηκε στο Κόμμα των Φιλελευθέρων του Ελευθερίου Βενιζέλου, αποτελώντας την αριστερή του πτέρυγα. Ακολούθησε τον Ελευθέριο Βενιζέλο στο κίνημα της Εθνικής Αμύνης (Εθνικός Διχασμός) και τον Μάρτιο του 1917 με την ανάληψη της εξουσίας από τον κρητικό πολιτικό, διορίσθηκε κυβερνητικός αντιπρόσωπος στα Ιόνια Νησιά. Τον Ιούνιο του ίδιου χρόνου ανέλαβε το Υπουργείο Συγκοινωνίας έως τον Νοέμβριο του 1920, ενώ διατέλεσε ταυτόχρονα προσωρινός Υπουργός Περιθάλψεως και Εσωτερικών.

Κατά την παραμονή του στο Υπουργείο Συγκοινωνίας έβαλε τις βάσεις για την αναδιοργάνωση των μέσων μαζικής μεταφοράς, των ταχυδρομείων και των τηλεφώνων. Εκπόνησε θεμελιώδη νομοθετήματα για τον οικοδομικό κανονισμό των πόλεων και το εθνικό κτηματολόγιο, ενώ συγκρότησε επιτροπή μελέτης του ρυθμιστικού σχεδίου της Αθήνας, με επικεφαλής τους αρχιτέκτονες Εμπράρ και Καλλιγά. Την ίδια περίοδο σχεδιάστηκε η μεγάλη παραλιακή αρτηρία Αθηνών-Σουνίου, που υλοποιήθηκε μισό αιώνα αργότερα από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Μετά τη μεγάλη πυρκαϊά της Θεσσαλονίκης (5 Αυγούστου 1917) συνέστησε τη Διεθνή Επιτροπή Ανοικοδομήσεως Θεσσαλονίκης, η οποία συνέταξε το νέο πολεοδομικό κανονισμό της πόλης. Ακόμη, αναδιοργάνωσε το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, το οποίο έγινε αυτοτελές πανεπιστημιακό ίδρυμα και ίδρυσε τρεις νέες σχολές, Αρχιτεκτόνων, Χημικών και Τοπογράφων Μηχανικών. «Παπανάσταση» ονόμασαν οι τότε καθηγητές του ΕΜΠ τις μεταρρυθμίσεις του.

Μετά την εκλογική αποτυχία του Βενιζέλου την 1η Νοεμβρίου 1922, μεσούσης της Μικρασιατικής Εκστρατείας, έγινε δεινός επικριτής της βασιλείας. Τον Φεβρουάριο του 1922, μαζί με άλλους ομοϊδεάτες του, υπέγραψε το Δημοκρατικό Μανιφέστο, με το οποίο καλούσε τον βασιλιά Κωνσταντίνο να παραιτηθεί προς χάρη των συμφερόντων του έθνους. Συνελήφθη και καταδικάστηκε σε τριετή φυλάκιση για εξύβριση του βασιλιά και εσχάτη προδοσία. Κλείστηκε στις φυλακές της Αίγινας και απελευθερώθηκε μετά τρίμηνο από την Επαναστατική Επιτροπή του Νικόλαου Πλαστήρα, που ανέλαβε τις τύχες της Ελλάδας στις 11 Σεπτεμβρίου 1922, αμέσως μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή.

Είχαν ωριμάσει οι συνθήκες για να θέσει ο Παπαναστασίου θέμα κατάργησης της βασιλείας και άμεσης κήρυξης της αβασίλευτης δημοκρατίας. Στις εκλογές της 16ης Δεκεμβρίου 1923 κατήλθε ως επικεφαλής της Δημοκρατικής Ένωσης (μετεξέλιξη του Λαϊκού Κόμματος), με σημαία την αβασίλευτη δημοκρατία και προοδευτικό μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα. Το κόμμα του εξέλεξε 70 βουλευτές, σε μια εκλογική αναμέτρηση που απείχε η αντιβενιζελική παράταξη.

Η κυβέρνηση Παπαναστασίου (1924)

Μετά τις βραχύβιες κυβερνήσεις Βενιζέλου και Καφαντάρη, ο Παπαναστασίου ανέλαβε την πρωθυπουργία της χώρας στις 12 Μαρτίου 1924 και ανήμερα της εθνικής επετείου (25 Μαρτίου 1924) κήρυξε με ψήφισμα της Βουλής έκπτωτη τη δυναστεία των Γκλίξμπουργκ και την εγκαθίδρυση δημοκρατίας, που επικυρώθηκε με το δημοψήφισμα της 13ης Απριλίου 1924. Έπειτα από σύντομη παραμονή στην πρωθυπουργία, ο Παπαναστασίου παραιτήθηκε στις 25 Ιουλίου 1924, όταν η κυβέρνησή του καταψηφίστηκε στη Βουλή. Κατά τη διάρκεια της σύντομης πρωθυπουργίας του ιδρύθηκε το Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης.

Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του στρατηγού Πάγκαλου φυλακίστηκε στη Σαντορίνη (Φεβρουάριος - Απρίλιος 1926) και στις εκλογές της 7ης Νοεμβρίου του ίδιου έτους εξελέγη βουλευτής Μαντινείας, ενώ το κόμμα του έλαβε το 6,47% των ψήφων, εκλέγοντας  συνολικά 17 βουλευτές. Στις κυβερνήσεις του Θρασύβουλου Ζαΐμη ανέλαβε το Υπουργείο Γεωργίας, το οποίο διατήρησε μέχρι την παραίτησή του τον Φεβρουάριο του 1928. Κατά τη διάρκεια της θητείας του έλαβε μέτρα για την αποκατάσταση των ακτημόνων και των προσφύγων και την οργάνωση των αγροτών σε συνεταιρισμούς. Το πιο σημαντικό έργο του υπήρξε η ίδρυση της Αγροτικής Τράπεζας της Ελλάδος, παρά την αντίδραση του πολιτικού κόσμου και της Εθνικής Τράπεζας. Ο ίδιος πίστευε ότι μια αγροτική τράπεζα θα εξυπηρετούσε αποτελεσματικότερα τα συμφέροντα των αγροτών.

Στις εκλογές της 19ης Αυγούστου 1928 το κόμμα του συνέπραξε με τους Φιλελευθέρους του Βενιζέλου και εξέλεξε 20 βουλευτές. Στις 26 Μαΐου 1932 ανέλαβε για δεύτερη φορά την πρωθυπουργία, με την υποστήριξη των Φιλελευθέρων, αλλά ανετράπη λίγες μέρες αργότερα (5 Ιουνίου 1932), όταν ο Βενιζέλος αντιτάχθηκε στην ψήφιση του νομοσχεδίου για τις κοινωνικές ασφαλίσεις.

Τον Ιανουάριο του 1933 συνεργάστηκε εκ νέου με τον Ελευθέριο Βενιζέλο ως Υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Γεωργίας, ενώ τον Μάιο του ίδιου χρόνου εξελέγη αριστίνδην γερουσιαστής. Στις μαζικές διώξεις που ακολούθησαν την αιματηρή καταστολή του βενιζελικού κινήματος της 6ης Μαρτίου 1933, ο Παπαναστασίου συνελήφθη αν και ήταν αντίθετος, επιμένοντας στη συνδιαλλαγή μεταξύ των δύο παρατάξεων. Παραπέμφθηκε σε έκτακτο στρατοδικείο αλλά αθωώθηκε. Τον Οκτώβριο του 1935 εκτοπίσθηκε στη Μύκονο, απ’ όπου αφέθηκε ελεύθερος μετά το δημοψήφισμα για την επάνοδο της βασιλείας στην Ελλάδα (3 Νοεμβρίου 1935).

Στις εκλογές της 26ης Ιανουαρίου 1936 εξελέγη βουλευτής Μαντινείας και στις 25 Απριλίου αρνήθηκε την ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση του Ιωάννη Μεταξά, που σχηματίστηκε με την ανοχή των δύο μεγάλων κομμάτων. Μετά την επιβολή της μεταξικής δικτατορίας της 4ης Αυγούστου, ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου τέθηκε σε κατ' οίκον περιορισμό. Πέθανε στις 17 Νοεμβρίου 1936 από ανακοπή καρδίας στο σπίτι του στην Εκάλη.

Ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου υπήρξε ένας καινοτόμος πολιτικός, με πρωτοποριακές ιδέες για την εποχή του. Ήταν υπέρμαχος του πολιτικού γάμου, της γυναικείας ψήφου, της προστασίας της μητρότητας και των εξώγαμων τέκνων, της δημιουργίας των κοινωνικών ασφαλίσεων, της κατάργησης της θανατικής ποινής, του διαχωρισμού της εκκλησίας από το κράτος, της συνταγματικής κατοχύρωσης του θεσμού της τοπικής αυτοδιοίκησης, της συνδικαλιστικής οργάνωσης και της απλής αναλογικής ως πάγιου εκλογικού συστήματος. Στα θέματα της εξωτερικής πολιτικής ήταν βαθύτατα ειρηνιστής και ευρωπαϊστής. Πίστευε στην ένωση των ευρωπαϊκών χωρών σε μια «Πανευρώπη» και υποστήριξε τη συναδέλφωση των βαλκανικών λαών, μέσα από τη δημιουργία μιας βαλκανικής συνομοσπονδίας.

Στο ιδεολογικό και πολιτικό επίπεδο, ο Παπαναστασίου ήταν λάτρης της δημοκρατικής αρχής σε όλες τις βαθμίδες της πολιτειακής και κοινωνικής οργάνωσης και του δημοκρατικού σοσιαλισμού, ο οποίος με το μεταρρυθμιστικό έργο του θα μπορούσε να αποτρέψει τα εκφυλιστικά φαινόμενα της δικτατορίας, είτε της αστικής τάξης, είτε του προλεταριάτου, διαφοροποιούμενος έτσι απόλυτα από τις μεθόδους και τη στρατηγική των τότε κομμουνιστικών κομμάτων.

Τον χαρακτήρα και την προσφορά του Αλέξανδρου Παπαναστασίου συνόψισε ο Γεώργιος Παπανδρέου: «Ο Ελευθέριος Βενιζέλος επραγματοποίησεν εις την Ελλάδα το έθνος και το κράτος. Ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου εισήγαγεν εις αυτήν τον πνευματικόν και τον κοινωνικόν χαρακτήρα. Αποτέλεσε εγκαλλώπισμα του πολιτικού κόσμου της Ελλάδος. Ενάρετος όσον ουδείς. Με ευψυχίαν όσον ουδείς».

Γεγονότα

 


μ.Χ.
1912
Ο Κωνσταντίνος Τσικλητήρας κατακτά το χρυσό μετάλλιο στο μήκος άνευ φοράς στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Στοκχόλμης, με επίδοση 3,37. (Η ημερομηνία είναι βάσει του Γρηγοριανού Ημερολογίου, ενώ στην Ελλάδα ισχύει ακόμη το Ιουλιανό και καταγράφεται σαν να έγινε στις 25 Ιουνίου)

Κωνσταντίνος Τσικλητήρας
1888 – 1913

Θρυλική μορφή του ελληνικού αθλητισμού, τέσσερις φορές Ολυμπιονίκης στα αγωνίσματα άνευ φοράς.

Γεννήθηκε στις 30 Οκτωβρίου 1888 στην Πύλο της Μεσσηνίας από εύπορη οικογένεια της περιοχής. Ο πατέρας του τον έστειλε στην Αθήνα για να σπουδάσει Οικονομικά, αλλά ο νεαρός Κωστής έδειξε μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τον αθλητισμό. Γράφτηκε στον Πανελλήνιο Γυμναστικό Σύλλογο και το 1906 είχε την πρώτη επιτυχία, καθώς κατέκτησε την τρίτη θέση στο μήκος άνευ φοράς στους Πανελληνίους Αγώνες με επίδοση 2.83 μ. Αμέσως, όμως, έρχεται και η πρώτη απογοήτευση, όταν στους Μεσολυμπιακούς της Αθήνας, τον ίδιο χρόνο, κατετάγη 6ος στο ύψος άνευ φοράς με 1.30 μ, ενώ στο μήκος άνευ φοράς αποκλείστηκε στον προκριματικό.

Σφίγγει τα δόντια, δουλεύει σκληρά και το 1907 κατακτά τρία χρυσά μετάλλια στους Πανιώνιους Αγώνες της Σμύρνης: στο άλμα εις ύψος με 1.65 μ., στο ύψος άνευ φοράς με 1.40 μ. και στο μήκος άνευ φοράς με 3.14 μ. Την επόμενη χρονιά έρχεται η μεγάλη διάκριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου, όταν κερδίζει δύο αργυρά μετάλλια: στο ύψος άνευ φοράς με 1.55 μ. και στο μήκος άνευ φοράς με 3.25 μ.

Ο Τσικλητήρας ήταν ψηλός (1.92 μ.) με θαυμάσια αλτικότητα, που οφειλόταν στα δυνατά του πόδια και στο εκπληκτικό «σπάσιμο» της μέσης του. Ιδού, πως τον περιγράφει ο ανταποκριτής της εφημερίδας Χρόνος στο Λονδίνο και γνωστός λογοτέχνης Ζαχαρίας Παπαντωνίου:

...Είνε σώμα υψηλόν, λεπτόν, καλογραμμένον. Εις το σχέδιον του μελαχροινού προσώπου του, των μήλων, των ματιών, των χειλέων, του πώγωνος νομίζεις ότι επέρασεν, ελαφρώς, ολίγον κοντύλι Γκύζη. Από πάνω ως κάτω ο νέος αυτός έχει ευγενεστάτην γραμμήν. Μελαχροινός, πολύ υψηλός σχετικώς με τη νεότητά του, πόδια μεγάλα και λαστιχένια, ως σκύλου πόιντερ, σύμμετρον και χαριτωμένον σύνολον. Το μόνον μειονέκτημά του είνε ότι δεν έχει, ακόμη, την αθλητικήν ανάπτυξιν που του χρειάζεται. Πολύ ολίγον έχει γυμνασθή και είνε μάλλον αδύνατος. Αλλά η νίκη του εις το αγγλικόν στάδιον του έδειξε τον δρόμον και είνε αρκετά έξυπνος ώστε να μη τον χάση. Από τώρα και εις το εξής πρέπει να ζη διαρκώς μέσα εις τα γυμναστήρια.

Ο Τσικλητήρας επανέλαβε το κατόρθωμα του Λονδίνου τέσσερα χρόνια αργότερα. Στους Ολυμπιακούς της Στοκχόλμης το 1912 κέρδισε χρυσό μετάλλιο στο μήκος άνευ φοράς με 3.37 μ. (παγκόσμιο ρεκόρ του ιδίου με 3.47 μ. από την 1η Απριλίου) και χάλκινο στο ύψος άνευ φοράς με 1.55 μ., αφού χρειάστηκε να δώσει σκληρή μάχη και στα δύο αγωνίσματα με τους αδελφούς Άνταμς από τις ΗΠΑ. Ο Τσικλητήρας επέστρεψε τροπαιούχος στην Αθήνα, όπου του επιφυλάχθηκε αποθεωτική υποδοχή, ενώ διθυραμβικά ήταν και τα σχόλια του Τύπου.

Δύο μήνες μετά τον θρίαμβο της Στοκχόλμης ξεσπά ο Α' Βαλκανικός Πόλεμος (4 Οκτωβρίου 1912) και ο Τσικλητήρας στρατεύεται. Του προτείνουν να παραμείνει στο Φρουραρχείο Αθηνών, αλλά αυτός αρνείται. Θέλει να πάει στο μέτωπο για να μην κατηγορηθεί για ευνοϊκή μεταχείριση. Εκεί στην πρώτη γραμμή προσβλήθηκε από μηνιγγίτιδα και άφησε την τελευταία του πνοή στις 10 Φεβρουαρίου 1913. Ήταν μόλις 25 ετών. Προς τιμήν του, ο Πανελλήνιος διοργανώνει από το 1963 συνάντηση στίβου με την επωνυμία Τα Τσικλητήρεια.

Ο Τσικλητήρας, εκτός από τη μεγάλη του αγάπη για τον στίβο, γοητεύτηκε από το ποδόσφαιρο, ένα νέο άθλημα, που συνέπαιρνε τους νεαρούς της εποχής του. Έπαιξε τερματοφύλακας στον Ποδοσφαιρικό Όμιλο Αθηνών (ΠΟΑ), που ίδρυσε ο συναθλητής του στον Πανελλήνιο Γεώργιος Καλαφάτης και το 1924 μετονομάσθηκε σε Παναθηναϊκό Αθλητικό Όμιλο (ΠΑΟ).

1941
Ο πρώην μητροπολίτης Κορινθίας Δαμασκηνός ενθρονίζεται στον αρχιεπισκοπικό θρόνο των Αθηνών. Ο αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος, πρώην μητροπολίτης Τραπεζούντας, απομακρύνθηκε λίγες μέρες νωρίτερα από τα καθήκοντά του, έπειτα από απαίτηση των γερμανικών αρχών Κατοχής, διότι αρνήθηκε να ορκίσει τη δωσιλογική κυβέρνηση Τσολάκογλου.

Δαμασκηνός, Αρχιεπίσκοπος Αθηνών
1890 – 1949

Εκκλησιαστική και πολιτική προσωπικότητα της δεκαετίας του 1940. Διετέλεσε αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος, αντιβασιλέας και πρωθυπουργός.

Ο Δημήτριος Παπανδρέου, όπως ήταν το κοσμικό του όνομα, γεννήθηκε στο χωριό Δορβιτσά της ορεινής Ναυπακτίας στις 3 Μαρτίου 1890, από φτωχή αγροτική οικογένεια.

Μετά τα εγκύκλια γράμματα, σπούδασε θεολογία και νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Χειροτονήθηκε κληρικός και διορίστηκε ηγούμενος στη Μονή Πεντέλης το 1918, σε νεαρή ηλικία. Τέσσερα χρόνια αργότερα εξελέγη μητροπολίτης Κορίνθου και διακρίθηκε για την κοινωνική του δραστηριότητα, ιδιαίτερα κατά τους καταστρεπτικούς σεισμούς της 22ας Απριλίου 1928. Συνέβαλε καθοριστικά στην περίθαλψη των σεισμοπαθών και την ανοικοδόμηση της πόλης.

Ο Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός, συνοδευόμενος από τον πρωθυπουργό Τσολάκογλου, μετά την τελετή της ενθρονίσεως στο ναό της Μητροπόλεως

Το 1930 μετέβη στις Ηνωμένες Πολιτείες για τη διενέργεια εράνων υπέρ των σεισμοπαθών της Κορίνθου, ενώ, παράλληλα, ανέλαβε πρωτοβουλίες για την διευθέτηση των εκκλησιαστικών προβλημάτων της ελληνικής ομογένειας με εντολή του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.

Μετά το θάνατο του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Χρυσόστομου (Παπαδόπουλου), έθεσε υποψηφιότητα κι εξελέγη με 31 ψήφους, έναντι 30 του μητροπολίτη Τραπεζούντας Χρύσανθου, που ήταν ο εκλεκτός του δικτάτορα Μεταξά. Κατόπιν προσφυγών μητροπολιτών, η εκλογή του ακυρώθηκε από το Συμβούλιο της Επικρατείας, με αποτέλεσμα να εκλεγεί στην επαναληπτική ψηφοφορία ο Χρύσανθος. Ο Δαμασκηνός εξορίστηκε στη Μονή Φανερωμένης στη Σαλαμίνα, όπου παρέμεινε μέχρι τη γερμανική κατοχή.

Η άρνηση του Χρύσανθου να ορκίσει την κυβέρνηση Τσολάκογλου προκάλεσε την αποπομπή του και την ανάδειξη του Δαμασκηνού στο αρχιεπισκοπικό θρόνο, στις 2 Ιουνίου 1941. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής ανέπτυξε σπουδαία κοινωνική δράση, με τη δημιουργία του Εθνικού Οργανισμού Κοινωνικής Αλληλεγγύης (ΕΟΧΑ), που συνέβαλε στην ανακούφιση του λαού, όχι μόνο της Αθήνας, αλλά και της επαρχίας.

Στις 31 Δεκεμβρίου 1944, με πρωτοβουλία του Τσόρτσιλ, διορίστηκε αντιβασιλέας από τον αυτοεξόριστο βασιλιά Γεώργιο Β’, επειδή ήταν η μόνη προσωπικότητα πανελληνίου κύρους που θα μπορούσε να αναλάβει πρωτοβουλίες για την εθνική συμφιλίωση μετά τα «Δεκεμβριανά».

Κατά τη διάρκεια της θητείας του, στις 10 Σεπτεμβρίου 1945, συναντήθηκε στο Λονδίνο με τον υπουργό Εξωτερικών της Μεγάλης Βρετανίας, Έρνεστ Μπέβιν και του έθεσε το θέμα παραχώρησης της Κύπρου στην Ελλάδα. Ο Μπέβιν, απέρριψε το αίτημα του αρχιεπισκόπου, έπειτα από εισήγηση των αρχηγών των επιτελείων.

Στις 17 Οκτωβρίου 1945 ανέλαβε και την πρωθυπουργία της χώρας για λίγες ημέρες, μετά την παραίτησή του ναυάρχου Πέτρου Βούλγαρη και την παρέδωσε την 1η Νοεμβρίου στον Παναγιώτη Κανελλόπουλο.

Στις 27 Σεπτεμβρίου 1946 παραιτήθηκε από αντιβασιλέας, μετά το δημοψήφισμα της 1ης Σεπτεμβρίου, που επανέφερε τη βασιλεία στην Ελλάδα.

Έκτοτε, περιορίστηκε στα εκκλησιαστικά του καθήκοντα, μέχρι τις 20 Μαΐου 1949, οπότε απεδήμησε εις Κύριον, σε ηλικία 59 ετών.

1963
Οι ΗΠΑ επιβάλλουν εμπάργκο στην Κούβα του Φιντέλ Kάστρο.
1979
Η Κίνα γίνεται η δεύτερη σοσιαλιστική χώρα μετά τη Γιουγκοσλαβία που επιτρέπει σε ξένους να κάνουν επενδύσεις.
1997
Ο έλληνας πρωθυπουργός, Κώστας Σημίτης και ο τούρκος πρόεδρος, Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ, υπογράφουν στη Μαδρίτη, στο περιθώριο της συνόδου του ΝΑΤΟ, συμφωνία έξι σημείων, με σκοπό τη μείωση της έντασης στο Αιγαίο και την απομάκρυνση του κινδύνου σύρραξης ανάμεσα στις δύο χώρες. Η «Συμφωνία της Μαδρίτης» προκαλεί αντιδράσεις των ελληνικών πολιτικών κομμάτων, ακόμη και των μελών του κυβερνώντος κόμματος, που κατηγορούν την κυβέρνηση ότι νομιμοποιεί έτσι τις τουρκικές αξιώσεις.
2004
Ανακοινώνεται ότι 181 δασικές πυρκαγιές ξέσπασαν στην Ελλάδα το διήμερο 7 και 8 Ιουλίου. Η πυρκαγιά στην περιοχή των Θρακομακεδόνων αφήνει πίσω της δύο νεκρούς, σπίτια με σημαντικές υλικές ζημιές, απανθρακωμένα ζώα και περισσότερα από 150 στρέμματα δασικής έκτασης και 50 οικοπεδικής, αποτεφρωμένα. Πυρκαγιές, επίσης, εκδηλώθηκαν στον Κάλαμο, στην Ανάβυσσο, στις Αφίδνες, στην Ικαρία, στη Σάμο, στην Αίγινα, στη Ναύπακτο, στην Κεφαλονιά και στην Κάρυστο.
2012
Η κυβερνηση Σαμαρά λαμβάνει ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή. «Υπέρ» ψηφίζουν 179 βουλευτές (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ) και κατά 121 (ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, ΚΚΕ, Χρυσή Αυγή).

Γεννήσεις

 


μ.Χ.
1839
Τζον Ροκφέλερ, μέγας αμερικανός καπιταλιστής, φιλάνθρωπος και γενάρχης της ομώνυμης δυναστείας. (Θαν. 23/5/1937)
1851
Άρθουρ Έβανς, βρετανός αρχαιολόγος, που ανακάλυψε την αρχαία κρητική πολιτεία της Κνωσού. (Θαν. 11/7/1941)

Θάνατοι

 


μ.Χ.
1695
Κρίστιαν Χόιχενς, βρετανός φυσικός και αστρονόμος, που ανακάλυψε τους δακτυλίους του Κρόνου. (Γεν. 14/4/1629)
1961
Κωνσταντίνος Λογοθετόπουλος, διακεκριμένος έλληνας καθηγητής μαιευτικής, που διετέλεσε κατοχικός πρωθυπουργός. (Γεν. 1/8/1878)

Κωνσταντίνος Λογοθετόπουλος
1878 – 1961

Διακεκριμένος ιατρός, θεμελιωτής της γυναικολογίας στην Ελλάδα, που αμαύρωσε το όνομά του, υπηρετώντας τους Γερμανούς από διάφορες πολιτικές θέσεις κατά την διάρκεια της Κατοχής.

Γεννήθηκε το 1878 στο Ναύπλιο και μετά το τέλος των εγκύκλιων σπουδών του μετέβη στο Μόναχο, όπου σπούδασε Ιατρική. Ειδικεύτηκε στη Μαιευτική - Γυναικολογία και μετά από μια σύντομη πανεπιστημιακή καριέρα στη Γερμανία επέστρεψε στην Αθήνα το 1910, όπου ίδρυσε ιδιωτικό μαιευτήριο. Κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους, υπηρέτησε στον Ελληνικό Στρατό ως έφεδρος χειρουργός ιατρός. Αφυπηρέτησε το 1916, αλλά το 1922 επιστρατεύθηκε ξανά για να υπηρετήσει στο Στρατιωτικό Νοσοκομείο Αθηνών.

Το 1922 αναγορεύτηκε καθηγητής της Γυναικολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ανέλαβε διευθυντής της Γυναικολογικής Κλινικής του Αρεταίειου Νοσοκομείου. Τη διετία 1933 - 1935 διετέλεσε διευθυντής της Γυναικολογικής Κλινικής του νοσοκομείου «Ευαγγελισμός» και στη συνέχεια διευθυντής του Δημόσιου Μαιευτηρίου Αθηνών («Αλεξάνδρας»).

Διετέλεσε κοσμήτωρ της Ιατρικής Σχολής (1928 - 1929) και πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών (1932 - 1933). Κατά τη διάρκεια της πρυτανείας του, η Ιατρική Σχολή απέκτησε πλήρες συγκρότημα πανεπιστημιακών νοσοκομείων, κλινικών και εργαστηρίων («Ιπποκράτειο», «Λαϊκό», «Κρατικό», «Ευαγγελισμός»), ενώ τέθηκαν οι θεμέλιοι λίθοι του Δημόσιου Μαιευτηρίου Αθηνών («Αλεξάνδρας») και του Οδοντιατρικού Σχολείου.

Ο Κωνσταντίνος Λογοθετόπουλος ανέδειξε πολλούς νέους γιατρούς, μεταξύ των οποίων και ο μετέπειτα βουλευτής της ΕΔΑ Γρηγόρης Λαμπράκης. Έγραψε πλήθος μελετών στα ελληνικά και γερμανικά, πολλές από τις οποίες είχαν διεθνή απήχηση. Κλήθηκε από μεγάλα πανεπιστήμια του εξωτερικού (Παρισίων, Βερολίνου, Μονάχου, Λειψίας κ.ά.), για να εκθέσει τους χειρουργικούς του νεωτερισμούς και να πραγματοποιήσει εγχειρήσεις ενώπιον καθηγητών και φοιτητών.

Στην πολιτική του καριέρα δεν ευτύχησε, αφού η άκρατη γερμανοφιλία του αποτέλεσε κακό σύμβουλο, με συνέπεια να υπηρετήσει τους Ναζί χωρίς ενδοιασμούς κατά τη διάρκεια της Κατοχής. Η γυναίκα του ήταν γερμανίδα και ανιψιά του στρατάρχη Λιστ, επικεφαλής των δυνάμεων της Βέρμαχτ, που επιτέθηκαν στην Ελλάδα στις 6 Απριλίου 1941. Από τις 30 Απριλίου έως τις 2 Δεκεμβρίου 1942, ο Λογοθετόπουλος διετέλεσε Υπουργός Παιδείας και Υγείας, καθώς και αντιπρόεδρος στην κυβέρνηση Τσολάκογλου. Κατά τη διάρκεια της θητείας του ίδρυσε τη δεύτερη Ιατρική Σχολή της χώρας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Μετά την παραίτηση του στρατηγού από τις κατοχικές δυνάμεις, ο Λογοθετόπουλος ανέλαβε πρωθυπουργός από τις 2 Δεκεμβρίου 1942 έως τις 7 Απριλίου 1943. Η βραχύβια πρωθυπουργία του συνδέθηκε με τη λύση του επισιτιστικού προβλήματος των υπόδουλων Ελλήνων, αλλά και με τις μαζικές διαδηλώσεις και απεργίες, εξαιτίας της πολιτικής επιστράτευσης εργατικού δυναμικού για τα εργοστάσια της Γερμανίας, η οποία τελικά ματαιώθηκε.

Ο Λογοθετόπουλος διαμαρτυρήθηκε πολλές φορές στους Γερμανούς, μάταια όμως, για την καταπιεστική πολιτική στη βουλγαροκρατούμενη ζώνη και τον περιορισμό των αυθαιρεσιών των δυνάμεων κατοχής. Κατηγορήθηκε ότι έκλεισε τα μάτια απέναντι στα σχέδια των Γερμανών για εξολόθρευση των ελλήνων εβραίων, παρά τις εκκλήσεις του Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού και άλλων δημοσίων προσώπων της εποχής εκείνης. Οι κατακτητές επιθυμούσαν ένα πιο δυναμικό πρωθυπουργό για να αντιμετωπίσει την αυξανόμενη επιρροή του ΕΑΜ και τον αντικατέστησαν στις 7 Απριλίου 1943 με τον βετεράνο πολιτικό Ιωάννη Ράλλη, γιο πρωθυπουργού (Δημήτριος Ράλλης) και πατέρα πρωθυπουργού (Γεώργιος Ράλλης).

Με τη γερμανική υποχώρηση τον Σεπτέμβριο του 1944 ο Κωνσταντίνος Λογοθετόπουλος αναχώρησε στη Γερμανία. Μετά την απελευθέρωση καταδικάσθηκε ερήμην σε ισόβια δεσμά και στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων από το Ειδικό Δικαστήριο Δοσιλόγων (Μάιος 1945). Έπειτα από λίγο συνελήφθη από τις Αμερικανικές Δυνάμεις στη Γερμανία και εκδόθηκε στην Ελλάδα. Τον Φεβρουάριο του 1946 φυλακίστηκε και στις 3 Ιανουαρίου 1951 του απονεμήθηκε χάρη. Το 1948 κυκλοφόρησε το βιβλίο «Ιδού η αλήθεια», για να υπερασπισθεί τον εαυτό του και την πολιτική του. Στο βιβλίο του υπερτονίζει ότι εκδιώχθηκε από την πρωθυπουργία, λόγω της επικριτικής του στάσης προς τους κατακτητές.

Ο Κωνσταντίνος Λογοθετόπουλος πέθανε στην Αθήνα στις 8 Ιουλίου 1961, σε πλήρη απαξίωση, παρά τη λαμπρή επιστημονική διαδρομή του.

1994
Κιμ Ιλ Σουνγκ, βορειοκορεάτης κομμουνιστής ηγέτης. (Γεν. 15/4/1912)

Κιμ Ιλ Σουνγκ
1912 – 1994

Κορεάτης κομμουνιστής ηγέτης και ιδρυτής του κράτους της Βόρειας Κορέας ή Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Κορέας, όπως είναι η επίσημη ονομασία του.

Ο Κιμ Σονγκ Τζου, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα, γεννήθηκε στις 15 Απριλίου 1912 στην Πιονγιάνγκ της τότε Ιαπωνικής Κορέας. Το 1931 προσχώρησε στο Κορεατικό Κομμουνιστικό Κόμμα και μετείχε της ένοπλης αντίστασης κατά της ια­πωνικής κατοχής της πατρίδας του. Τότε ήταν που έλαβε το επαναστατικό ψευδώνυμο Κιμ ιλ Σουνγκ, από ένα παλαιότερο θρυλικό ηγέτη του ανταρτοπολέμου κατά των Ιαπώνων.

Κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πό­λεμο υπηρέτησε στο σοβιετικό στρατό ως διοικητής μονάδας Κορεατών με τον βαθμό του ταγματάρχη. Όταν επέστρεψε στην πατρίδα του, μετά την απελευθέρωσή της, συμμετείχε στην εγκαθίδρυση κομμουνιστικού καθεστώτος στη Βόρειο Κορέα (1945) και γρήγορα έγινε ο ισχυρός άνδρας της χώρας του. Το 1948 ανέλαβε την πρωθυπουργία κι ένα χρόνο αργότερα ανέλαβε και την προεδρία του πανίσχυρου και μοναδικού κόμματος της Βόρειας Κορέας, του Κόμματος των Εργατών.

Το 1950 έκανε μία ανεπιτυχή απόπειρα να επεκτείνει την εξουσία του στο νότιο τμήμα της χώρας και στη συνέχεια, με κινεζική βοήθεια, απέκρουσε εισβολή των δυνάμεων των Ηνωμένων Εθνών στη Βό­ρεια Κορέα («Κορεατικός Πόλεμος»). Χωρίς να πάψει να θεω­ρεί τον εαυτό του εκπρόσωπο ολό­κληρου του κορεατικού λαού, συγκέ­ντρωσε τις προσπάθειές του στη δη­μιουργία ενός σοσιαλιστικού κράτους στη Βόρεια Κορέα και προώθησε στε­νότερες σχέσεις με τη Σοβιετική Ένωση.

Τον Δεκέμβριο του 1972 εκλέχθηκε πρόεδρος της Βόρειας Κορέας. Από τη θέση αυτή πρότεινε επανειλημμένα την ενο­ποίηση της Κορέας. Το 1980 πρότεινε και πάλι τη δημιουργία ομοσπονδίας Βόρειας και Νότιας Κορέας, με τον όρο, ανάμεσα στ’ άλλα, να αποχωρή­σουν τα αμερικανικά στρατεύματα που σταθμεύουν στη Νότια Κορέα. Σε μία στροφή της πολιτικής του, διακή­ρυξε ότι η κυβέρνησή του ήταν πρό­θυμη ν’ αποκαταστήσει φιλικές σχέσεις με καπιταλιστικές χώρες.

Με την πάροδο του χρόνου απομακρύνθηκε τόσο από τη Σοβιετική Ένωση, όσο και από τον Μαρξισμό - Λενινισμό. Διακήρυξε την πολιτική ιδεολογία του «τζούτσε», δηλαδή της εθνικής αυτάρκειας, σύμφωνα με την οποία ένα κράτος πρέπει να είναι ανεξάρτητο και αυτάρκες, ώστε να μην εξαρτάται οικονομικά, στρατιωτικά ή πολιτικά από τις μεγάλες δυνάμεις. Ο Κιμ Ίλ-σουνγκ πίστευε ότι το άτομο είναι «κύριο του πεπρωμένου του» και οι μάζες της Βόρειας Κορέας πρέπει να ενεργούν ως «κύριοι της επανάστασης». Το «τζούτσε» είναι η βασική ιδεολογία της Βόρειας Κορέας, μέχρι και σήμερα.

Στην εσωτερική πολιτική, το καθε­στώς του εξασφάλισε φτηνή στέγη, δωρεάν ιατρική περί­θαλψη και ενδεκαετή δωρεάν υποχρεωτι­κή εκπαίδευση. Όμως, μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991, η οικονομία της Βόρειας Κορέας καταβαραθρώθηκε και από τότε η χώρα κινείται μεταξύ φτώχειας και λιμού.

Ο Κιμ Ιλ Σουνγκ έγινε αντικείμενο προσωπολατρίας, που όμοιά της δεν υπήρξε στις χώρες του κομμουνιστικού στρατοπέδου. Πέθανε από καρδιακή προσβολή στις 8 Ιουλίου 1994, σε ηλικία 82 ετών. Τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος γιος του Κιμ Γιονγκ Ιλ (1941-2011), σε μία ακόμη πρωτοτυπία του ιδιόρρυθμου κομμουνιστικού καθεστώτος της Βόρειας Κορέας. Ακόμη και σήμερα, ο Κιμ ιλ Σουνγκ αποκαλείται «Μεγάλος Ηγέτης» και «Αιώνιος Πρόεδρος», ενώ η γενέθλια ημέρα του είναι αργία και αποκαλείται «Ημέρα του Ήλιου».

πηγη: www.sansimera.gr

 
© Copyright 2011 - 2018 Στύξ - Ανεξάρτητη Πολιτισμική και Πολιτική Εφημερίδα της Βόρειας Πελοποννήσου